Δημοσκόπηση του ΤΕΕ για την Αυθαίρετη Δόμηση

Από το blog της Αυθαίρετης Δόμησης δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει κάποια ενημέρωση για το φλέγον στην Ελλάδα ζήτημα της Αυθαίρετης Δόμησης. Η αυθαίρετη δόμηση είναι δυστυχώς μια πολύ άσχημη πινελιά  στο ελληνικό αστικό τοπίο, το οποίο είναι ήδη βαθιά πληγωμένο από την έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού και την έλλειψη δασολογίου. Οι αποφάσεις για τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων (χωρίς καν ακόμα να έχει εξασφαλισθεί η συνταγματικότητά τους) έρχονται ως ακόμα μια κίνηση εντυπωσιασμού και εύκολης φορολόγησης ενός προβλήματος που θα έπρεπε να επιλυθεί με αποφασιστικότητα και οργανωμένες υπηρεσίες και όχι με καιροσκοπισμό.

Το πρόβλημα είναι βαθιά ριζωμένο στην ελληνική τεχνική κουλτούρα (δεν θα βρείτε μηχανικό μικρού γραφείου που να μην έχει κάνει τις…πονηριές του για να προστεθούν τετραγωνικά από τους ημιυπαίθριους), αλλά επίσης είναι βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία, που μετά από τόσα χρόνα ανομίας το έχει ενστερνιστεί και υιοθετήσει ως πρακτική. Ποιά είναι όμως η γνώμη της ίδιας της κοινωνίας για αυτό το ζήτημα και την επίλυσή του με τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων από την κυβέρνηση;  Το ΤΕΕ διεξήγαγε μία πολύ ενδιαφέρουσα δημοσκόπηση που αναλύει τη γνώμη της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας για το πρόβλημα.

Επιχειρηματικό δαιμόνιο!

…η επιχειρηματική ιδέα κάνει την διαφορά…αυτή η ιδέα που θα δώσει το καλύτερο προϊόν, στην καλύτερη τιμή, στην καλύτερη ποιότητα, στον κατάλληλο χρόνο…

και ψάχνει να βρει την επιχειρηματική ιδέα ο Έλληνας manager/ιδιοκτήτης κατασκευαστικής/τεχνικού γραφείου…τί να κάνω για να βελτιώσω την απόδοση του γραφείου και να αυξήσω τα έσοδα;μήπως να βρω μια καλύτερη μέθοδο κατασκευής;μήπως να προμηθευτώ ένα πιο καλό λογισμικό;μήπως να κάνω καλύτερο χρονικό προγραμματισμό;μήπως να προμηθευτώ καλύτερα και φθηνότερα υλικά; Άντε ρε μαλάκα! Αυτά θέλουν δουλειά και ψάξιμο! Δεν λέμε καλύτερα στον μικρό μηχανικό να δουλέυει 12 ώρες την ημέρα+σάββατο, να δουλέυει και να πληρώνει το δικό του αυτοκίνητο, να μην του πληρώνουμε υπερωρίες και να του δίνουμε 3+60;*  Γλυτώνουμε ένα μισθό έτσι!Αυτή είναι η ιδέα!Μπράβο μου που την σκέφτηκα!Να θυμηθώ να μου δώσω μπόνους αποδοτικότητας!

Ρε μπας και να πάω μετανάστης..;

*σημείωση:επειδή αυτή η απόφαση έχει επιστημονικό υπόβαθρον, πρέπει , για να λειτουργήσει, να υπενθυμίζουμε συνέχεια στον υποψήφιο εργαζόμενο, ότι έξω έχει κρίση, είναι δύσκολα τα πράγματα.(τώρα πως έχει κρίση και εμείς δουλεύουμε 12ωρα…μαλάκες έχει, όχι κρίση)

Σου αρέσει τόσο πολύ..;Ε, πήγαινε εσύ

Από τις πρώτες μέρες στη σχολή, άκουγα τις ευχές και διαπιστώσεις ότι ως μηχανικός θα χροντοκονομήσω , γιατί θα χτίζω σπίτια, βίλες, οικοδομές, κοτέτσια, θα αναγάγω τον ΓΟΚ σε ευαγγέλιο και θα έχω σκοπό ζωής την εύρεση της ιδανικότερης αντιπαροχής και του πιο ευκολόχτιστου ημιυπαίθριου!
Και περάσαν τα χρόνια και έμαθα ότι ο μηχανικός δεν είναι μόνο για να χτίζει σπιτάκια παίζοντας τον αρχιτέκτονα, ούτε τον ενδιαφέρει κατανάγκη τί χρώμα θέλει η κυρα Κούλα στο μπάνιο και γιατί δεν βάλαμε κρυφό φωτισμό και η χέστρα είναι οβάλ.Κάνει και άλλα πράγματα ο μηχανικός, κατά την γνώμη μου πιο ενδιαφέροντα.

Ελα όμως που ο νεοέλληνας δεν ξέρει τί του γίνεται και για όλα έχει γνώμη και θέλει και να την επιβάλει…Ειδικά όταν το θέμα αφορά κάποιον άλλο.Ψάχνω λοιπόν για δουλειά τώρα πια και έχω ακούσει τα μύρια…”Και γιατί είσαι μπερδεμένος, και δεν ξέρεις αν θέλεις σίδερα ή χώματα, και γιατί να τρέχεις στην οδοποιία αφού μπορείς να πάς στην οικοδομή, και όλοι αυτό κάνουν και εκεί είναι τα λεφτά, και γιατί νακάνεις αυτό που γουστάρεις άμα δεν έχει λεφτά, και φτιάξε βίλες αφού αυτό κάνουν όλοι και κονομάνε και και…”

Ρε, αν ήθελα να γίνω άλλος ένας λοξοδρομημένος “wannabe αρχιτέκτονας” πολιτικός μηχανικός, δεν θα τράβαγα το λούκι 6 χρόνια ούτε θα ψαχνόμουν όπως ψάχνομαι.Θα διάβαζα όλη μέρα για κουφώματα και πλακάκια. Δεν γουστάρω τον ΓΟΚ, ούτε θα χαραμίσω τις σπουδές μου για να φτιάχνω βίλες.Αν κάτι με κράτησε να τελειώσω, ήταν το ψώνιο για αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Νεοέλληνες, τα όνειρά σας για συμβατότητα, σιγουριά και καλοπέραση, ΧΆΡΙΣΜΆ ΣΑΣ!

Ενημέρωση για τις Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες

Το θέμα της υποβάθμισης των Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών ίσως να μην καλύπτεται εκτενώς από τα μέσα ενημέρωσης, αλλα σίγουρα είναι ένα σοβαρό πρόβλημα για την ακαδημαϊκή κοινότητα. Η υποβάθμιση αυτή, που έρχεται στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης, συντελείται τόσο με τη διακοπή της χρηματοδότησης των Βιβλιοθηκών (αφού κρίθηκαν ως μη επιλέξιμες για χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ) όσο και με τις απολύσεις των εργαζόμενων σε αυτές.

Με αρκετή, δυστυχώς, καθυστέρηση, (ανα)δημοσιεύουμε κάποιες εξελίξεις γύρω από το ζήτημα.  Κατ’αρχάς, ένα δελτίο τύπου που συνέταξε ο Σύλλογος Συμβασιούχων Εργαζόμενων στις Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες, και το οποίο έχει αρκετό ενδιαφέρον.

Εαρινή…επανενεργοποίηση

Η αλήθεια είναι ότι το blog με το οποίο πρωτοασχοληθήκαμε πριν από ενάμιση χρόνο περίπου, η Αυθαίρετη Δόμηση, είχε μείνει κενό νέων άρθρων και παραμελημένο αρκετό καιρό τώρα. Δυστυχώς, η ροή αυτών των πραγμάτων και δραστηριοτήτων είναι τέτοια που η ενασχόληση με το «σπορ» και η ένταση αυτής είναι κυμαινόμενη και μεταβλητή. Έτσι, μετά τον ενθουσιασμό με τον οποίο «έτρεξε» το blog τον πρώτο μισό του χρόνο, ήρθε μια πιο άνυδρη περίοδος, όπου όλα τα μέλη της ομάδας αδυνατούσαν ή επέλεξαν να γεμίσουν το χρόνο τους με άλλες δραστηριότητες. Καθώς «γερνάμε» κιόλας στη σχολή και αντίστοιχα αυξάνεται η δυσκολία της (αλλά και παρουσιάζονται και άλλες προκλήσεις, όπως η τελική στροφή πριν το…πτυχίο και ο στρατός), ήταν φυσιολογικό να αφήναμε, παρά τις όποιες σπασμωδικές προσπάθειες ανασύνταξης, τη συχνότητα και την ένταση συγγραφής που είχαμε τον πρώτο καιρό.

Έτσι, άλλος για…Θήβα τράβηξε για να καταταγεί, άλλος καταπιάστηκε με το MQN, άλλος εντρύφησε στα…αθλητικά, άλλος επικεντρώθηκε στο πτυχίο, όλοι μας σίγουρα βρήκαμε άλλη ασχολία να γεμίζει το χρόνο μας. Και αφήσαμε το blog σε αυτό το διάστημα κενό και αραχνιασμένο, μιας και δεν βρέθηκαν νέοι ενδιαφερόμενοι να συνεχίσουν την προσπάθεια.

Το blog όμως δεν είναι ακόμα νεκρό. Δεν πιστεύουμε ότι πρέπει να «κατεβάσουμε ρολά», γιατί ακόμα έχουμε σκέψεις για να εκφράσουμε και πένες για να τις υλοποιήσουμε, αλλά κυρίως, γιατί ακόμα έχουμε «εκκρεμότητες» και «ανοικτές προκλήσεις».

Λάθος στόχος

Μεγάλη ανακατωσούρα έχει προκαλέσει το νέο σύστημα στη σχολή μας (ίσως και σε άλλες, δεν το έχω ψάξει) του πολλαπλού συγγράμματος.Εκτός των άλλων έχει προκαλέσει και κλασσικές καφρίλικες αντιδράσεις, που δεν αξίζουν καν σχολιασμού…

Πέρα όμως από την αναταραχή λόγω πρώτης εφαρμογής, θέλω να σημειώσω κάτι που δεν έχει αναφερθεί τόσο πολυ.Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ προτιμότερο τα λεφτά που δίνονται για την εφαρμογή αυτού του προγράμματος, θα έπιαναν πραγματικά τόπο αν δίνονταν για να αποκτήσουν πολλά περισσότερα συγγράμματα οι βιβλιοθήκες.Εκεί δηλαδή που πιάνει περισσότερο τόπο η ποικιλία επιλογών.Για τους περισσότερους που απλά διαβάζουν τα αναγκαία και που πάντα θα αγοράζουν τα γνωστά λυσάρια, δεν έχει καμία σημασία η ελευθερία επιλογών.Θα τα αγοράζουν και πάλι.Ενώ αυτοί που ψάχνονται και ενδιαφέρονται πραγματικά, θα εποφελώντουσαν πολύ περισσότερα αν αυτά τα λεφτά πήγαιναν στις βιβλιοθήκες…και όχι στα σκονισμένα ράφια του σπιτιού μας.

Νέα Εικόνα!

Απ’ότι θα καταλάβατε από τα τρία παρακάτω «εορταστικά» μας άρθρα των φίλων soundofsilence, sneronas και billakos_αυνάν, η Αυθαίρετη Δόμηση έκλεισε πριν από λίγες ημέρες ένα χρόνο λειτουργίας, ένα χρόνο κριτικής, ενημέρωσης, ‘αυθαιρεσίας’ στην έκφραση και στη σκέψη. Δεν θα μακρηγορήσω με αναλύσεις για τα γενέθλιά μας (άλλωστε τα παιδιά το κάλυψαν αυτό σε κάθε λεπτομέρεια), και απλά θα ήθελα και εγώ να μας ευχηθώ χρόνια πολλά και περιεκτικά, με συνέχεια στην κριτική και ενημέρωση.

Επειδή βέβαια μας ενδιαφέρει η αυθαίρετη μας έκφραση να είναι κάτι περιεκτικό αλλά εξίσου όμορφο, θα προσθέσουμε στο εορταστικό κλίμα αλλάζοντας και το header της Αυθαίρετης Δόμησης! Το νέο header έχει βασιστεί σε μία ζωγραφιά ειδικά σχεδιασμένη για την Αυθαίρετη Δόμηση από τον καλό μου φίλο ‘Kay’ Άγγελo, (μπορείτε να δείτε ένα δείγμα γραφής του στην εξής διεύθυνση: http://www.myspace.com/angelos1), και ελπίζουμε να σας αρέσει! Η ζωγραφιά παρατίθεται στα συνημμένα αρχεία. Ευχαριστώ τον Άγγελο για το ‘δωράκι’ στο blog, και εύχομαι καλή συνέχεια και στη δικιά του ανήσυχη έκφραση.

Τέλος Εποχής

Η χτεσινή μέρα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες…για τη γειτόνισσα, τον φούρναρη της γειτονιάς μου και για αρκετούς γνωστούς μου… Όχι όμως για μια παρέα περίεργων. Ένας χρόνος πέρασε από την μέρα που εμφανιστήκαμε επίσημα και αποφασίσαμε να φιλοξενούμε επίσημα τον λόγο μας σε δικό μας, ηλεκτρονικό, χώρο και έτσι γεννήθηκε ο χώρος της Αυθαίρετης Δόμησης.

Περάσαμε μέσα από συναντήσεις, συζητήσεις, πολλά κείμενα, διαφωνίες, ταραχές, εκπλήξεις και πολλή χαρά… Χαρά γιατί κάναμε κάτι που γουστάραμε και μάλιστα για πολύ καιρό και μάλιστα καταφέραμε να το κάνουμε χωρίς να έχουμε κάποιον κομματικό δερβέναγα πάνω από το κεφάλι μας να μας λέει τι θα κάνουμε. Και δεύτερον γιατί επιβεβαιώθηκε ξανά ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και θέλει να μιλήσει και να σκεφτεί ελεύθερα όπως επίσης ότι τα κεφάλια φοβούνται κάθε ελεύθερη σκέψη, και προσπαθούν ή να την καπελώσουν ή να την σβήσουν. Ευτυχώς περάσαμε αλώβητοι και πιο δυνατοί από τα έμπόδια που βρήκαμε είτε αυτά ήταν φυσικά είτε τεχνητά.

Πετύχαμε όμως και κάτι άλλο. Υπήρξαμε η σπίθα για μια ιδέα που κυκλοφορούσε χρόνια και αποτελούσε κάτι αναγκαίο για την σχολή και για τους φοιτητές. Μετά από το ενδιαφέρον που προξένησε το μπλογκ, μαζεύτηκαν δραστήριοι άνθρωποι και έφτιαξαν το φόρουμ της σχολής, προσπαθώντας να κάνει κάτι που θα μας βοηθάει όλους, χωρίς να κοιτάει χρώματα και ανταποδωτικές χάρες.

Είναι αυτά όμως αρκετά έτσι ώστε να πούμε ότι η προσπάθεια του μπλογκ μετά από ένα χρόνο ζωής πρέπει να σταματήσει; Είναι αρκετή η ικανοποίηση από την ολοκλήρωση ενός ίσως απωθημένου ή η πρόσκαιρη συμμετοχή στα κοινά; Όχι. Όπως μια ευχάριστη σκέψη της μιας στιγμής δεν παύει την διαρκή σκέψη και εγρήγορση, έτσι και εμείς δεν πρόκειται να σταματήσουμε να γράφουμε, να κινούμαστε, και ναι, κάποιες φορές να χαλάμε την διάθεση κάποιων.

Ενας χρόνος μετά λοιπόν μας βρίσκει, αλλαγμένους, πιο ώριμους, πιο έτοιμους να συνεχίσουμε να μιλάμε φωναχτά και να κάνουμε κάποιους να χάνουν τον ύπνο τους. Δεν έχουμε λοιπόν τέλος εποχής, αλλά τέλος μιας χρονιάς και αρχή μιας νέας… Ελάτε μαζί μας, έτσι ώστε να γιορτάσουμε μαζί και τα επόμενα γενέθλια…

1 χρόνος…αυθαιρεσίας…

Αυθαίρετη δόμηση;Ναι, αυθαίρετη, γιατί θέλησε να δώσει μία διαφορετική χροιά έκφρασης, πέρα από τα παραξιακό σύστημα και να μιλήσει χωρίς ταμπέλες, σε πείσμα του ότι για να μιλήσεις στη γενική συνέλευση και να τύχεις στην προσοχή του ακροατηρίου πρέπει να ανήκεις σε παράταξη. Λες και δε μπορεί ο καθένας να έχει δική του άποψη ακόμη και σε κόμμα να ανήκει. Με τούτο εδώ προσπαθήσαμε να εκφραστούμε ελεύθερα για θέματα της σχολής μας, της παιδείας, της επιστήμης, του επαγγελματικού μας μέλλοντος και οτιδήποτε άλλου. Και είναι πραγματικότητα ότι προβληματισμός υπάρχει πολύς στους φοιτητές και είναι υπέροχο να τον μοιράζονται μεταξύ τους. Εξάλλου και οι φοιτητές το Νοέμβρη του 73 για την ελευθερία αγωνίστηκαν και η ελευθερία της έκφρασης αξίζει σε καθένα μας. Σήμερα που η τεχνολογία βοηθά κινήσεις, όπως η Αυθαίρετη Δόμηση και το MQN βοηθούν στο να ανακαλύψουμε ότι έχουμε περισσότερα κοινά ως φοιτητές παρά κομματικούς διαχωρισμούς και να το εκμεταλλευτούμε προς το καλό όλων μας και της σχολής.

Ευχαριστώ όσους το σκέφτηκαν , το υλοποίησαν και στηρίζουν αυτό το μπλογκ και ελπίζω να συνεχίσει δημιουργικά να αποτελεί χώρο προβληματισμού και ελεύθερης έκφρασης…Χρόνια πολλά Αυθαίρετη Δόμηση!

Ένας χρόνος Αυθαίρετοι..

Κάπου μέσα στο 2006: σε κάποια μάλλον άσχετη στιγμή πέφτει στο τραπέζι της συζήτησης η επιθυμία (πιθανότερα ο Merde_conserve ήταν αυτός που το ανέφερε πρώτος..) να κάνουμε ένα site με θεματολογία γύρω από τη σχολή. Αμέσως ο Billakos Αυνάν ενθουσιάζεται δεχόμενος ένα εντελώς αναπάντεχο πλατωνικό (ομοφυλοφιλικό) τσιμπούκι *, ενώ ο Γρηγόρης της Λαϊκής Γωνιάς, που έκλεινε το τρίο της κουβέντας, αφού έξυσε λίγο τα μούσια του και τα …εεε, ας μην είμαστε τόσο λεπτομερείς… σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα. Μετά από πέντε λεπτά, και ενώ οι πρώτοι δύο συζητούσαν για το πώς τους ήρθε αυτή η ιδέα και για το γεγονός ότι έψαχναν απλά κάποιον «όμοιο» τους για να ξεκινήσουν την προσπάθεια, ο Γρηγόρης της Λαϊκής Γωνιάς έβγαλε μία κραυγή, που έμοιαζε λιγότερο με πολεμική ιαχή και περισσότερο με παθιασμένο πολλαπλό γυναικείο οργασμό (προσποιητό όμως..): Ναι ρε αλάνια, αυτό είναι.. Γουστάρω τρελά, μέσα.. και άλλες παρόμοιες σεξουαλικές και μη εκφράσεις. Κάπως έτσι, συνελήφθη η Αυθαίρετη δόμηση (χωρίς βέβαια να ξέρουμε ακόμα το όνομά της).

Εννέα μήνες αργότερα, κάπου στα τέλη Οκτώβρη: ύστερα από εννέα μήνες η ιδέα είχε ωριμάσει αρκετά και ήταν πλέον καιρός να γεννηθεί μια νέα προσπάθεια. Εν τω μεταξύ προστέθηκε και ένα νέο πρόσωπο, πολύ λίγο καιρό μετά τη σύλληψη, ο Sneronas, ο οποίος είχε χρόνια ανάλογη αποθυμία. Οι συνθήκες, πλέον, ήταν ιδανικές, καταλήξαμε σιγά σιγά και στο χαρακτήρα της ιστοσελίδας (αβίαστη αρθρογραφία γύρω από ζητήματα της σχολής και του επαγγέλματός μας γενικότερα) και περάσαμε στην απόφαση του ονόματος. Αφού ξεπεράσαμε, μάλλον χωρίς έντονο προβληματισμό, τα τυπικά ροπή, μπετόν, κάμψη κ.λπ. (η αλήθεια είναι ότι στη ροπή σταθήκαμε λίγο περισσότερο, αλλά για καλή μας τύχη -εκ των υστέρων μιλώντας- ήταν καταλυμένο το όνομα), φτάσαμε στο δόμηση και αμέσως μεταπηδήσαμε στο Αυθαίρετη Δόμηση. Είχαμε αποφασίσει (ο πιο σχετικός Merde_conserve δηλαδή) να «φτιάξουμε» blog και μάλιστα στο wordpress, οπότε έμενε πλέον το όνομα στο wordpress. Μ’ αυτά και μ’ αυτά (όλο το παραπάνω μέρος μπορούσατε να το πηδήξετε γιατί έγραφα φλυαρίες…) καταλήξαμε στο authairetoi.

Τα πάρτη της μονίς

Αφίσες, αφίσες, αφίσες. Αφίσες μικρές, αφίσες μεγάλες, αφίσες Α3, Α2, αφίσες ιλουστρασιόν, αφίσες απλές, αφίσες κολλημένες με ψαρόκολλα, με ταινία, αφίσες μαύρες, άσπρες, εμπριμέ, σκισμένες, άθικτες. Αφίσες λογιών-λογιών και όλων των ειδών. Μια βόλτα στη σχολή μας μπορεί εύκολα να μας φανερώσει το σύγχρονο εκτυπωτικό θαύμα που συντελείται σε όλα τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας. Τόνοι μελάνι και χαρτί από ατυχή δέντρα και άπειρες εργατοώρες αναλώνονται κάθε χρόνο για να ικανοποιήσουν οι παραταξιακοί φορείς μας τις προπαγανδιστικές τους ορέξεις.

Βέβαια δεν αρκεί βέβαια στο μυαλό των…εκπροσώπων (;) μας να κολλήσουν μια-δυο αφισούλες, έτσι για πληροφόρηση βρε αδελφέ. Πρέπει να γεμίσουν τον τοίχο απ’άκρη σε άκρη, από την κορφή ως τα νύχια, να δημιουργήσουν ένα γκροτέσκο pop μοτίβο ώστε να σου δηλώσουν ότι υπάρχουν.

Αυτή η αφισορύπανση βέβαια δεν είναι η μόνη παραφωνία σε αυτή την επικοινωνιακή πολιτική. Κάποιες φορές οι απανταχού παραταξιακοί γραφίστες ξεπερνάνε τον ίδιο τους τον εαυτό και καταφέρνουν να κάνουν αφίσες με κατάφωρα προσβλητικό περιεχόμενο για εσένα τον ίδιο και για την όποια αντίληψη των πραγμάτων έχεις.

Στις αφίσες δε που καταφέρνουν να σοκάρουν ακόμα και τους μυημένους την πρωτιά έχει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μια παράταξη που έχει αποδείξει μακράν ότι ξέρει να μπερδεύει την πολιτική με τα (απολιτίκ;) μπουζούκια, τα glamorous πάρτυ της παραλιακής, και όλες εκείνες γενικά τις καταστάσεις τις οποίες κάθε φοιτητής επιζητά από τον πολιτικό του φορέα. Οι αφίσες των πάρτυ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ λοιπόν είναι από μόνες τους ένα κεφάλαιο για όποιον θέλει να εντρυφήσει στην παραταξιακή καφρίλα. Συνήθως αρκούνται στο να διαφημίζουν τα φτηνά ποτά τους με φόντο κάποιο trendy σκηνικό από κάποιο bar, και άρα μας αφήνουν απαθείς. Σε ειδικές περιπτώσεις όμως, βγάζουν στο κοινό την πραγματική αντίληψη που έχουν οι ΔΑΠίτες για τα ‘πολιτικά’ τους πάρτυ, και για τα πολιτικά ζητήματα γενικότερα.

Ας μην διαφημίζουν το πτυχίο μας!

Η δύναμη της διαφήμισης είναι κάτι αναμφίβολα γνωστό, όχι λόγω της ενημέρωσης που προσφέρει, αλλά γιατί μέσα από την επανάληψη σε κάνει υποσυνείδητα να γνωρίζεις κάποια προϊόντα και επομένως να επιλέγεις αυτό που γνωρίζεις στα μαγαζιά, αν και πολλές φορές το πληρώνεις και ακριβότερα, γιατί ποιος θα πληρώσει τη διαφήμιση; Ένα δεύτερο θέμα είναι ότι συχνά εμείς οι Έλληνες προσπαθώντας να αναδείξουμε τους εαυτούς μας και μη τηρώντας τα κριτήρια που θα μας κάνουν να ξεχωρίσουμε, το πετυχαίνουμε μειώνοντας τους άλλους.

Τα δύο παραπάνω μπλέκονται σε μία διαφήμιση που ακούω συνέχεια στο ράδιο και κοντεύει να με πείσει ότι « τι σημασία έχει ότι ο Γιαννάκης της κυρίας που μιλά έχει πάρει πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού, ώστε η μαμά του να κεράσει τις φιλενάδες της, αφού ο Γιωργάκης της άλλης κυρίας στα δεκαπέντε του έχει δύο διπλώματα ξένων γλωσσών». Δεν θα πω τίποτα για τα διπλώματα των ξένων γλωσσών και σίγουρα είναι κατόρθωμα αυτό και αξίζουν συγχαρητήρια στο παιδί, αλλά δεν μπορεί μία διαφήμιση πανελλήνιας εμβέλειας να υποβαθμίζει έτσι το πτυχίο μας.

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη: Το φοιτητικό κίνημα και όχι μόνο, προσπαθεί χρόνια να κρατήσει μια αξία στο πτυχίο μας! Βέβαια δεν ισχυρίζομαι πως ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών μπορεί να περάσει την υποβάθμιση του, αλλά σταδιακά χάνετε ο σεβασμός προς τους κόπους όσων σπουδάζουν στην κοινωνία. Προφανώς δεν υπάρχει και δεν πρέπει να υπάρχει κατηγοριοποίηση μεταξύ σπουδαγμένων και μη, αλλά τουλάχιστον να μην τα απαξιώνουμε όλα! Και από την άλλη, όλοι γνωρίζουμε ότι οι Ελληνίδες μαμάδες είναι υπερβολικές με τα παιδιά τους και το θεωρώ πλεονέκτημα που ακόμα στην Ελλάδα οι σχέσεις της οικογένειας είναι σφιχτές, αλλά δεν το βρίσκω έξυπνο, ως θέμα διαφήμισης, να παίρνουμε ως δεδομένο την κακή μας συνήθεια για απλοποίηση και εξίσωση των πάντων. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ακριβώς την υποσυνείδητη δράση της διαφήμισης.

Η σύγκριση των πτυχίων είναι αδύνατη, αφού είναι σύγκριση μεταξύ ανόμοιων πραγμάτων. Ίσως να είμαι υπερβολική και θέλω να αυξήσω την αξία του πτυχίου που παλεύουμε να πάρουμε (αν και εγώ δεν χρησιμοποιώ την δύναμη της διαφήμισης – επανάληψης – υποσυνείδητου). Ίσως ο διαφημιστής να μην ήξερε να κατηγοριοποιεί, αλλά πάντως διάλεξε εμάς (ξέρει να ξεχωρίζει!?!). Τον ευχαριστούμε, αλλά δεν θέλουμε μαύρη διαφήμιση.

Η Σαπουνόπερα των Πολιτικών Μηχανικών, Επεισόδιο 2ο

Ω Λαέεε (;!) της Άκραμπ,…εε της Σαπουνόπερας των Πολιτικών Μηχανικών,

Δυστυχώς αθέτησα την υπόσχεσή μου για συνεπή περιοδικότητα του μνημειώδους ( ; ) έργου ( ;; ) μου. Δυστυχώς αφέθηκα τόσο στις ποικίλες δραστηριότητες και υποχρεώσεις (με κορυφαία την σπαστική προ-εξεταστική περίοδο) όσο (πιο πολύ μάλλον) στη χαρά της συγγραφικής τεμπελιάς και δεν μπόρεσα να postάρω εγκαίρως το δεύτερο, πλούσιο σε σεξ και βία επεισόδιο της Σαπουνόπερας. Σας άφησα δυστυχώς χωρίς ανούσια σάτιρα για πολύ καιρό και πιστέψατε ότι η Σαπουνόπερα ήταν κάτι παροδικό, μια αναλαμπή στο σκοτεινό ουρανό του πολιτικού καθωσπρεπισμού.

Και όμως όχι συνάδελφοι. Παρά τη μεγάλη καθυστέρηση στην έκδοση του, παρά τα προβλήματα και τους ανασταλτικούς παράγοντες που επέδρασαν πάνω του, το δεύτερο επεισόδιο της Σαπουνόπερας είναι εδώ, για να μας αποκαλύψει τη συνέχεια της επεισοδιακής πρώτης επαφής που είχατε με τον glamorous κόσμο της Σαπουνόπερας (πριν κάτι μήνες…). Σας παρουσιάζω, λοιπόν, ως σφηνάκι εν μέσω θέρους και εξετάσεων, ένα ακόμη σατιρικό κατεβατό: το δεύτερο επεισόδιο της ιστορικής Σαπουνόπερας των Πολιτικών Μηχανικών!

Ημερίδα με θέμα την Έκδοση Οικοδομικών Αδειών – Παρουσίαση Έρευνας για τους Νέους Μηχανικούς

H Επιτροπή Νέων Μηχανικών του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας (ΣΠΜΕ), η οποία είχε διεξάγει την πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα για τα προβλήματα των Νέων Μηχανικών στην αγορά εργασίας, μας προσκαλεί στην ημερίδα που διοργανώνει το Σάββατο 21 Ιουνίου στην αίθουσα Αντιπροσωπείας του Τ.Ε.Ε (Καρ.Σερβίας 4) με θέμα:

“ΕΚΔΟΣΗ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΩΝ ΑΔΕΙΩΝ & ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΕΣ”

Το θέμα είναι σίγουρα πολύ χρήσιμο και λόγω της σημαντικότητάς του αφορά όλους τους συναδέλφους. Η είσοδος είναι ελεύθερη σε όποιον επιθυμεί να παρακολουθήσει την ημερίδα.

Επίσης είχαμε την τελική ενημέρωση από τους συνάδελφους της επιτροπής για την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της Έρευνας για τα Προβλήματα των νέων Πολιτικών Μηχανικών στην αγορά εργασίας. Η παρουσίαση θα γίνει στα πλαίσια της εκδήλωσης που διοργανώνει η σχολή Πολιτικών Μηχανικών στις 17 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια του στρογγυλού τραπεζιού.

Περισσότερες πληροφορίες για την ημερίδα αλλά και για την παρουσίαση της έρευνας θα βρείτε στο εξής αρχείο: hmerida_oikod_adeies

«Σιχάθηκα τον εαυτό μου – Ντρέπομαι για όσα έκανα»

«Μετά από σχεδόν 5 χρόνια στην ΠΑΣΠ, νιώθω πλέον ψυχολογικά κουρασμένος από τα συνδικαλιστικά. Καθώς κατάλαβα ότι δεν είναι μια συνεχής ιδεολογική πάλη, αλλά μια μάχη χωρίς αύριο για τη διαχείριση μιας μορφής εξουσίας, με πισώπλατα μαχαιρώματα διαπραγματεύσεις, διαπλεκόμενα, εκβιασμούς και πόλεμο με αθέμιτα μέσα.

Σκεφτόμενος τα χρόνια που πέρασαν, είδα τον εαυτό μου, από ένα «βλαχάκι» που είχε έρθει απ’ το χωριό του για να σπουδάσει σε μια πόλη όπου δεν ήξερε κανέναν, να μετατρέπεται σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους φοιτητές στο ΤΕΙ, με δεκάδες φίλους και γνωστούς μέσα και έξω από το ΤΕΙ, αλλά πάντα κάτι υπήρχε μέσα μου που με βασάνιζε και με έκανε να μην μπορώ να ξεκουράζομαι ποτέ.

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι έκανα συνειδητά και τι όχι μέχρι να φτάσω εδώ που έφτασα. Ο συνδικαλισμός μού έδινε πολλές δυνατότητες και αρκετά μεγάλη δύναμη, είχα στα είκοσί μου χρόνια τη δύναμη να δίνω λίστες με ονόματα σε καθηγητές και αυτοί να βοηθάνε όλα τα ονόματα να περνάνε τα μαθήματα που δίδασκαν, να πηγαίνω σε διάφορα μαγαζιά και να διασκεδάζω χωρίς να πληρώνω τίποτα, αλλά όλα αυτά που είχα δεν με ενθουσίαζαν καθώς το μόνο που έβλεπα ήταν ότι όλοι αυτοί που μας έδιναν τις δυνατότητες να έχουμε αυτήν την εξουσία μάς αποσπούσαν την προσοχή να μη βλέπουμε τις λαμογιές που γίνονται για τη διαχείριση του τεράστιου προϋπολογισμού του ΤΕΙ. Είχαν σπάσει την παράταξη στα δύο με σκοπό να μην καταφέρνουμε να ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα που γίνονταν και είχαμε καταντήσει τα μικρά πιόνια στα χέρια των μεγαλοκαρχαριών.