Τί άλλο να πεις πιο απλά…

Εδώ και κάτι μέρες έλειπα υλικά από mqn και έμελε να γίνουν αυτές τις ημέρες επικά πράγματα. Μεταξύ άλλων όμως βρήκα να με περιμένει ίσως η πιο επική και σημαντική ανάρτηση στο φόρουμ. Με εκφράζει απόλυτα και πιστεύω ότι δεν μπορούμε να πούμε κάτι παραπάνω όσοι το πονέσαμε. Και προφανώς δεν εννοώ μόνο τα μέλη της ομάδας.

Θεωρώ λοιπόν σωστό να αναδημοσιεύσω και εδώ αυτή την δημοσίευση έτσι ώστε να την δουν ξανά όσοι μας διαβάζουν και στο φόρουμ, να μάθουν όσοι δεν ξέρουν αλλά και να το δουν όσοι περνούν τα ίδια και παρόμοια ενώ προσπαθούν τραβήξουν το βάρος για τους πολλούς. Απολαύστε υπεύθυνα.

“Περί συντονισμού και διαχείρισης ο λόγος λοιπόν, μία προσωπική άποψη και από εμένα.

Κατ’αρχάς, να αρχίσω δηλώνοντας ότι συλλογική ευθύνη στο site υπάρχει μόνο για κείμενα υπογεγραμμένα ως “Η ομάδα του MQN.gr”. ΔΕΝ υπάρχει συλλογική ευθύνη σε παρεμβάσεις και ανακοινώσεις, ακόμα και κατασταλτικού χαρακτήρα, που δεν υπογράφονται από το σύνολο της ομάδας. Υπάρχει μόνο ΑΤΟΜΙΚΗ ευθύνη σε αυτά, από τον δημιουργό τους. Όπως τα ΕΑΑΚ ευαγγελίζονται για την έλλειψη εκπροσώπησης και αντιπροσώπευσης στα κοινά τους, έτσι και εμείς λειτουργούμε χωρίς κεντρική εξουσία και καθοδήγηση, και οι περισσότερες πράξεις μας μετουσιώνονται ως ατομική ευθύνη.

Τον τελευταίο καιρό στη σχολή, αλλά και στο forum γενικότερα, ο κόσμος “βράζει”, και η κατάσταση τείνει να εξελιχθεί σε ό,τι χειρότερο έχω δει στη σχολή τα πολλά χρόνια που είμαι φοιτητής. Ενάντια στους στοιχειώδεις κανόνες που υπάρχουν για τα συλλογικά μας όργανα, τα ΕΑΑΚ και ο ακόλουθος (Εγκέλαδος) έχουν επιλέξει την ολομέτωπη σύγκρουση τόσο με συλλογικές αποφάσεις όσο και με την κοινή λογική, κάνοντας γενικές συνελεύσεις κάθε τρεις και λίγο, επαναλαμβάνοντας διαδικασίες μέχρι να τους κάτσει το αποτέλεσμα. Είναι οι κυρίως υπεύθυνοι (δεν βγάζω τα παιχνιδάκια ΠΑΣΠιτών, ΔΑΠιτών απ’έξω γιατί και αυτοί καλές κουφάλες είναι) για την πόλωση του κόσμου της σχολής, για το γεγονός ότι έχουμε οδηγηθεί να βριζόμαστε μεταξύ μας, και να σφαζόμαστε για τη ΔΙΠΟΛΑΡΑ που έχετε στο μυαλό σας μεταξύ ανοκτής και κλειστής σχολής, έχοντας χάσει προ πολλού το νόημα των πραγμάτων (δηλαδή τους τρόπους αντίδρασης απέναντι στο νομοσχέδιο και τη γενικότερη συζήτηση για το μέλλον της Παιδείας).

Η πρωτόγνωρη εικόνα αποσύνθεσης (πάει πακέτο με τη χώρα μας μάλλον) που υπάρχει στον κόσμο της σχολής αντανακλάται φυσικά και στο κυριότερο φόρουμ της, το MQN.gr . Υπάρχουν topics-βόθροι που τρέχουν με ρυθμό δεκάδων σελίδων την ημέρα στα οποία ο καθένας βγάζει το άχτι τους – ακούγονται από αριστερίστικες δηθενιές μέχρι φασιστικές κορώνες για τανκς, μπάτσους, χούντες και δεν ξέρω γω τι άλλο. Οι (ελάχιστοι) συντονιστές είναι ΟΛΟΙ στην τσίτα να διορθώσουν τη μαλακία του καθενός. Υπό τις δεδομένες συνθήκες τόσο μεγάλης πίεσης λοιπόν, είναι λογικό να γίνουν λάθη εκ μέρους της συντονιστικής ομάδας – στην προκειμένη, ελήφθησαν αβίαστες αποφάσεις χωρίς τη συλλογική συγκατάθεση όλης της ομάδας – κάτι που θα εξισορροπούσε την τελική άποψη που θα έβγαινε προς τα έξω μιας και υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ιδεών μεταξύ των παιδιών που ασχολούνται με το site. Επίσης, ένα τμήμα των παιδιών άφησαν την προσωπική τους άποψη να υπερισχύσει του αξιακού υποβάθρου που έχουμε θέσει στο site – και σε αυτό συμπεριλαμβάνεται ο χαρακτήρας μιας υπερπολιτικής πλατφόρμας έκφρασης ιδεών. Όπως προείπα, η ευθύνη για αυτά είναι ατομική και θα πρέπει να αναζητηθεί από όποιον έλαβε την πρωτοβουλία, και όχι συλλογική.

Ωστόσο, οι ευθύνες μας (γενικώς) ως ομάδα παιδιών του MQN, τελειώνει εδώ. Και κάπου εδώ αρχίζει η δική σας ευθύνη, και η δική σας αλήτικη και τελείως υποκριτική συμπεριφορά.

ΞΕΧΝΑΤΕ, λοιπόν:

Ότι το site δεν είναι θεόσταλτο, ότι το έχει φτιάξει μια ομάδα φοιτητών που έχει δαπανήσει ένα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ τμήμα από το χρόνο και την όρεξή της για να το υλοποιήσει και να το τρέξει. Αφιλοκερδώς γιατί το site δεν έχει κανένα εμπορικό χαρακτήρα, διαφημισούλες, έσοδα πέρα από party.
Ότι το site δεν είναι επ’ουδενί επίσημο όργανο κανενός γαμημένου φοιτητικού συλλόγου, ότι δεν υποχρεούται να στεγάσει ντε και καλά όλες τις απόψεις – στεγάζει αυτές μόνο των παιδιών που επέλεξαν να γράφουν σε αυτό.
Ότι εν τέλει το site λειτουργεί στο πλαίσιο που το έθεσε η συντονιστική του ομάδα ΚΑΙ ΜΟΝΟ – δεν υπάρχει ούτε συζήτηση με τους χρήστες, ούτε διάλογος για τη λειτουργία του, εκτός αν αξιακά η ομάδα που το έφτιαξε συμφωνήσει να το συμπεριλάβει στους χρήστες. Our house, our rules, που λένε και οι Άγγλοι. Όπως είπε και ο akrovolistos:

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν κάποιοι είναι πως η συμμετοχή σε αυτό το φόρουμ ούτε δικαίωμα είναι, ούτε κεκτημένο. Υπάρχει και συντηρείται επειδή ο Χ το έφτιαξε και οι Ψ,Ζ κάθονται και διαβάζουν κάθε παπαριά που γράφεται.

Η συμμετοχή και το γράψιμο στο site δεν είναι γαμημένο δικαίωμα ΚΑΝΕΝΟΣ. Είναι ΕΠΙΛΟΓΗ όσων συμφωνούν με τους κανόνες μας, τη λειτουργία μας, τη δράση μας.

Και εδώ σας καλώ να μπείτε στη θέση μας λοιπόν. Στη θέση των δεξιών, ξεπουλημένων συντονιστών, που:

Καίγονται με τις ώρες και διαβάζουν τη μαλακία του καθενός εδώ μέσα, προσπαθώντας να φιλτράρουν προσωπικά σχόλια, να διαχωρίσουν θέματα που ηλιθιωδώς στήνονται σε λάθος sub-fora, να διορθώσουν ακαταλαβίστικα παραληρήματα με ΚΕΦΑΛΑΙΑ και greeklish, να απαντήσουν στο κάθε ΠΜ που απαιτεί να δώσουμε extra σημειώσεις ή να απαντήσουμε στην απορία τους, και μας τη λέει κιόλας όταν δεν τον κάνουμε
Περνάνε ώρες προσπαθώντας να βελτιστοποιήσουν τον κώδικα, να προτείνουν και να υλοποιήσουν ιδέες, να εμπλουτίσουν το υλικό που ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΚΑΡΥΔΙΑΣ ΚΑΡΥΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΤΕ, το οποίο απαιτεί κιόλας, και μας τη λέει και από πάνω όταν δεν το κάνουμε.

Άλλα πάντα αυτά είναι δεδομένα για σας, και πάντα στο θέμα του συντονισμού είμαστε δεξιοί και ξεπουλημένοι και μπάτσοι. Στο θέμα του υλικού όλοι κάνετε μόκο και ελάχιστοι συμμετέχουν ανεβάζοντας ή απλά λένε “ευχαριστώ ρε παιδιά, ξέρεις τι, δεν είμαι τόσο κάφρος και γαϊδούρι τελικά και αναγνωρίσω ότι φάγατε μέρες να λύσετε, σκανάρετε, και ανεβάσετε το τάδε θέμα απλά επειδή γουστάρετε (και όχι επειδή ζητάτε ανταλλάγματα όπως οι παρατάξεις μας).”

Από τέτοια; μπα τίποτα, ελάχιστα posts, ελάχιστοι χρήστες (μπροστά στο σύνολο εγγεγραμμένων) που να αναγνωρίζουν την προσπάθεια, να γουστάρουν, να θέλουν να συνδράμουν στη συναδελφική αλληλεγγύη (γιατί εδώ είναι ρε κάφροι η αλληλεγγύη, που είναι; στις αίθουσες που ο καθένας είναι για την πάρτη του;, στα τραπεζάκια που η κάθε παρεούλα στο μικρόκοσμό της επιβάλλει την εξουσία της; ή μήπως στις γενικές συνελεύσεις στις οποίες ο καθένας θα πει την κασετούλα του, θα σηκωθεί το κουλό να ψηφίσει ένα ψηφισματάκι και μία απόφαση, θα μπει κανά λουκετάκι, και μετά ΜΟΚΟ, πάμε για κανά καφέ;)

Αλλά από αποψάρες, από νεοελληνικές μαγκιές που ξέρουν τα πάντα (και διαχείριση και συντονισμό φυσικα), από κραξίματα, από κριτικές, ΔΕΚΑΔΕΣ. Μας την έχουν στημένη στη γωνία, από δεξιά κομματόσκυλα που αισθάνονται θιγμένα που οι σημειώσεις δεν κυκλοφορούν μόνο στα τραπεζάκια, μέχρι αριστεριστές – αντάρτες της πορδής, που το βρίσκουν τρε μπανάλ και άχρωμο και άοσμο να πούμε, και πάμε κανά Γκίνη για πάρτοκατάληψη και καμιά μπύρα Μεσολλογίου – αφού κατεβάσουμε τις σημειώσεις από το ξεπουλημένο δεξιό αποστειρωμένο site σας.

Ε λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια στη δημιουργία, στην ανάπτυξη, στη συμμετοχή και στο συντονισμό ενός τέτοιου forum μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι ΔΕ ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ. ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ στον κόσμο της σχολής ένα τέτοιο forum. Δεν αξίζει στα σάπια κομματόσκυλα, στις δήθεν εναλλακτικές παρεούλες με τους ψαγμένους μη-αποστειρωμένους τυπάκους των προαστίων, στους παρτάκηδες αριστούχους της καβάτζας και της καριέρας, στις απρόσωπες μάζες του “κατεβάζω-σημειώσεις-δεν ανεβάζω όμως ποτέ” και των μηδενικών δημοσιεύσεων, στους νεοέλληνες κράχτες που έχουν μία άποψη για τα πάντα, δεν αξίζει.

Για αυτό,την επόμενη φορά που θα δω κάτι τέτοιο:

θα πατήσω και εγώ like, παρέα με τους εαακίτες, δαπίτες και πασπίτες (βρήκατε επιτέλους κοινό στόχο) που το πάτησαν. Γιατί πολύ απλά θεωρώ ότι θα είστε καλύτερα με κομματικά υποκατάστατα τύπου dapcv όπου δεν θα τίθεται καν θέμα έκφρασης ίσων αποστάσεων, ή με εμπορικά τρέντυ φορουμάκια στα οποία θα βγάζουν φράγκα κάποιοι λιγδιάρηδες στην πλάτη σας.”

by Merde_Conserve

http://www.mqn.gr/phpBB/viewtopic.php?f=17&t=23&start=90

Η αρχιτεκτονική των “τρελών”

Αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο του συναδέλφου Bill Niakas, από το προσωπικό του blog http://billniakas.wordpress.com/ . Ευχαριστούμε το συνάδελφο για την παραχώρησή του.

Αρχιτεκτονική είναι τόσο η τέχνη όσο και η επιστήμη του σχεδιασμού (με την έννοια της μελέτης, όχι μόνο του γραφικού σχεδίου) και της υλοποίησης κτιρίων.Το σχέδιο και η έκφραση του , που είναι ο σχεδιασμός ,πραγματώνουν ένα αντικείμενο , ένα σύστημα μία αντικειμενική υλική διάσταση

Δεν το έκρυψα ποτέ μου , ότι “πραγματική” Αθήνα θεωρούσα και θεωρώ πάντα το λεγόμενο “ιστορικό κέντρο”. Ιστορικό για πολλούς λόγους αλλά αυτό που θα με απασχολήσει στο παρών άρθρο είναι πρωτίστως η αρχιτεκτονική ως ιστορική καταγραφή τάσεων , επιρροών και επίταγών της εκάστοτε χρονικής περιόδου. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι όσο αναπτυσόταν χωροταξικά η πόλη δεν υπήρξαν αξιόλογες κατασκευές σε όλη την “ευρήτερη” Αθήνα. Όλα αυτά τα οικοδομήματα είναι εκεί ,στέκονται περήφανα στο πέρασμα του χρόνου και με την ύπαρξη τους και μόνο , διακυρρήτουν το μανιφέστο των δημιουργών τους . Τότε που πραγματικά το χτήσιμο ενός κτιρίου αποτελούσε “δημιουργία”  και όχι μια υποχρέωση που έπρεπε να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς. Τότε ήταν που πραγματικά η αρχιτεκτονική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι κάθε νέας μελέτης.

The Civil Times: η Ανεξάρτητη Φοιτητική Εφημερίδα της σχολής Π.Μ. Ε.Μ.Π.

Μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι της σχολής, μπορούμε ίσως να έρθουμε στο (ασφαλές;) συμπέρασμα ότι η ιδέα της ανεξάρτητης, ελεύθερης έκφρασης εμφανίζει πολλές συχνές, σποραδικές εμφανίσεις, οι οποίες δυστυχώς έχουν “παρεϊστικη” φύση και μικρό χρόνο ζωής καθώς η μία φοιτητική γενιά μετά την άλλη τελειώνει το βασικό κορμό των σπουδών της.  Στη σχολή μας οι προσπάθειες ήταν πολλές διαχρονικά, ιδίως σε έντυπα περιοδικά μέσα. To blog της Αυθαίρετης Δόμησης δεν αποτελεί φυσικά εξαίρεση, έχοντας βέβαια την πρωτοτυπία ότι είναι το πρώτο ηλεκτρονικό μέσο έκφρασης που εμφανίστηκε στη σχολή, και έκανε και αυτό τον κύκλο ζωής του, που ελπίζουμε να λογίζεται ως επιτυχής.

Παρά το εφήμερο, δυστυχώς, των περισσότερων από αυτές τις προσπάθειες, το μικρόβιο που ωθεί τους φοιτητές στην αδέσμευτη έκφραση δεν καταστέλλεται ούτε εμφανίζεται μόνο σε μία γενιά· απεναντίας αποτελεί διαρκές αίτημα της μερίδας των πιο δραστήριων συμφοιτητών μας, οδηγεί πηγαία σε ένα βαθύ προβληματισμό για τα (πάμπολλα) προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου, και φυσικά ωθεί και γεννάει νέες προσπάθειες, νέες ιδέες.

Μια καινούργια λοιπόν προσπάθεια, και μάλιστα πολύ άξια και δυναμική, είναι η εφημερίδα που εμφανίζεται στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών Πάτρας και Αθήνας με τίτλο “The Civil Times”.  Πρόκειται για ένα περιοδικό μέσο με αρθρογραφία ποικίλης ύλης, άρθρα του οποίου μπορείτε να βρείτε και στο ομώνυμο blog  το οποίο δημιουργήθηκε για τη στήριξή του:

http://theciviltimes.wordpress.com/

 

Τα παιδιά που ασχολούνται με την έντυπη αυτή έκδοση έχουν πολύ μεράκι και όρεξη, έχουν δώσει τον καλύτερό τους εαυτό, και το αποτέλεσμα είναι αρκετά σημαντικό. Δεν είναι τυχαιό ότι αποτελεί το πρώτο έντυπο μέσο που βγήκε στη σχολή μετά από πολλά χρόνια “ανομβρίας” , όπου ο φοιτητικός Τύπος αποτελούταν μόνο από τα προπαγανδιστικά τευχάκια των παρατάξεων.  Σε κάθε περίπτωση αξίζει να μπείτε στο site, να διαβάσετε, να προβληματιστείτε, και (γιατί όχι;) να συμμετάσχετε ενεργά στην προσπάθεια. Από την πλευρά μας, η Α.Δ. εύχεται κάθε επιτυχία στο εγχείρημα και δηλώνει ότι θα βρίσκεται κοντά και θα συνεργαστεί στενά με την ομάδα των civil times, τόσο σε επίπεδο αρθρογραφίας όσο και υποστήριξης!

Υ.Γ  Σχετικά με το παρελθόν των ανεξάρτητων εντύπων στη σχολή και γενικότερα στο Πολυτεχνείο, το θέμα παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα έχουμε ψάξει και έχουμε βρει αρκετές πληροφορίες για προηγούμενα εγχειρήματα ανεξάρτητης έκφρασης και προβληματισμού στο ΕΜΠ, και θα ακολουθήσει μια σειρά κατατοπιστικότατων άρθρων για το θέμα. Μείνετε συντονισμένοι!

Tradition

Δύο (και κάτι ψιλά) χρόνια μετά, είναι ωραίο να ξέρεις ότι ορισμένα πράγματα παραμένουν ως έχει, αλώβητα στο χρόνο, παραδοσιακά. Γιατί αν δεν κρατήσεις τις παραδόσεις σου, αν δεν σταθείς δίπλα στις αξίες σου, ντεν γκαταλαβαίνει και ντεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει, που λέει και ο ασματζής.

Οκτώβρης 2008: http://authairetoi.wordpress.com/2008/10/15/post49/

Μάιος 2011: http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11503:pink-gop-poster-chania-causes-loss-binteo&catid=70:cult&Itemid=104
Από την άλλη, η πολλή η προσκόλληση στα παραδοσιακά κάνει το παιδί λίγο μαμάκα,  και πρέπει να αρχίζουμε να παίζουμε μπάλα και με τις περιστάσεις/συνθήκες των καιρών. Γιατί να μείνουμε στα ημίγυμνα γυναικεία αντικείμενα της αντρικής εν δυνάμει ψηφίζουσας λίμπιντο, όταν άλλα πράματα έχουν μεγαλύτερο shock value;

http://www.parapolitiki.com/2010/05/e_18.html

Αναμένω λοιπόν σύντομα το πάντρεμα παράδοσης και καινοτομίας. Περιμένω πως-και-ως, πριν τις εκλογές παρακαλώ αφίσες με τσόντες της Σειρήνας. Όχι απλά προκλητικές πόζες – να έχει και λίγο δράση/αντίδραση ρε παιδί μου. Τη Τζούλια έστω (τη νέα της crackhead version με τη ροζ πόρσε) να τρέφεται με εξωτικά φρούτα. Στο μισό πλάνο πάντα. Το άλλο μισό να έχει διαδηλώσεις, πτώματα, με ανοιγμένα στόματα, σε ένα πρόχειρο photoshop blend με ταλιμπάν και πολεμικές συρράξεις, για εξτρά δραματουργία. Και από κάτω ένα μεγάλο WordArt (κρίση γαρ – απολύεται ο designer): “Εσύ σε ποιά πλευρά θες να σαι;” Να πάρουμε επιτέλους πολιτική θέση και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ρε παιδί μου.

Να ζήσουμε, να το θυμόμαστε…

Εναν τρόπο είχα και γω για να ενημερώνομαι για τα θέματα των μηχανικών. Καθε εβδομάδα ερχόταν σπίτι το ενημερωτικό δελτίο του ΤΕΕ! Το διάβαζα στο σαλόνι, στην αυλή, ακόμη και στην τουαλέτα! Αν το προλάβαινα βέβαια, γιατί συνήθως το καβάντζωνε η μάνα μου, η οποία μάλιστα δεν είναι μηχανικός! Βλέπαμε καμια ειδησούλα, κανά αρθράκι για το τι έγινε σαν σήμερα, καμια αγγελία, κανένα άρθρο αφιερωμένο στο έργο και τη ζωή κανενός παλιού μηχανικού (ναι, ναι, υπάρχουν και άλλοι παλιοί μηχανικοί πέρα από το Τάσιο!), καμιά προκύρηξη. Τώρα πρέπει να κουβαλάμε παντού το πισί.Λες και όλοι μπορούν να διαβάσουν 60 σελίδες pdf. 

Βέβαια δεν θα μου λείψουν καθόλου οι παπαριές των παρατάξεων του ΤΕΕ (100 τευχη τα δικαιώματα των μεταλλειολόγων-δώσε πίσω την έδρα που σου έδωσε η παράταξη-οι ελ ερχονται να μας πλακώσουν-ζήτω ο τοπικιστής μηχανικός-κοίτα μαμά έκανα και γω παράταξη-κοίτα μαμά τώρα διασπάστηκα σε δέκα ίδιες). Μη σας πω ότι εκεί ήταν που μου ερχόταν τρελή έμπνευση στην τουαλέτα.

Ισως ισχύει ότι οι περισσότεροι δεν το άνοιγαν καν. Αλλά εγώ τί φταίω να στραβώνομαι στο πισί κάθε φορά;Θές να κάνεις οικονομία;Κόψε τις σελίδες των παρατάξεων και στείλτες στο σαιτ. Κανε 15ήμερη έκδοση. Ρώτα ποιοι θέλουν έντυπο και ποιοί όχι. Και άλλα πολλά…Ηλεκτρονικές εξελίξεις και πράσινα άλογα…

Αντε να ζήσουμε να το θυμόμαστε…

Που να σας ανοίξουν το κεφάλι

Περπατώ εις την Αθήνα όταν ο λύκος δεν είν’ εδώ.

Και πάω να πάρω κάτι φάρμακα. Μπαίνω στο πρώτο φαρμακείο που βρίσκω. Ρωτάω πως να κάνω εφαρμογή του φαρμάκου και μου λένε άλλα αντί άλλων. Το ίδιο και στο επόμενο φαρμακείο.

Πάω σε κάποια εκδήλωση και καθώς είναι μακριά και αργά το βράδυ, παίρνω ταξί. Ο ταξιτζής αγνοεί που είναι η οδός/ η στάση του τραμ / η περιοχή γενικότερα. Μου λέει να τον πάω εγώ. Και αυτός και οι δύο επόμενοι.

Στην εθνική κορίνθου πατρών (και όχι μόνο εκεί), ουκ ολίγες φορές μας κλείνουν με το φορτηγό διάφοροι φορτηγατζήδες γιατί έτσι γουστάρουν.

Το συμβόλαιο για το σπίτι το κοιτά και το ξανακοιτά ο συμβολαιογράφος μας. Προσπαθεί να καταλάβει τί έγραψε και αν έχει ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ νόημα αυτό που έγραψε.

Και αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί οι άκυροι,

 ο φαρμακοποιός που δεν είναι τίποτα άλλο παρά πωλητής με ποδιά γιατρού (στην καλύτερη των περιπτώσεων!)

ο ταρίφας με το χρέπι, που δεν ξέρει τους δρόμους, που καπνίζει μέσα στο αυτοκίνητο, μπορεί να βρωμάει, που να μην έχει επαφή με τον δρόμο είτε λόγω ωρών είτε λόγω ποτών.

ο φορτηγατζής ο βασιλιάς των δρόμων και των κρασπέδων με φαινόμενα πιο επικίνδυνα από αυτά του ταρίφα

ο συμβολαιογράφος που “κληρονόμησε” τα συμβόλαια κάποιου

και διάφοροι άλλοι της συνομοταξίας,

τί ΣΚΑΤΑ σχέση έχουν με τους μηχανικούς και μας βάζουν στο ίδιο καζάνι για τα κλειστά επαγγέλματα;

Και πάνω απ’όλα, αυτό το πανηγύρι που το λένε κυβέρνηση, πως τους φαίνεται λογικό να χάνονται όλοι οι φόροι όταν θα κόβουμε ότι μας γουστάρει; Για πλάκα δλδ , αν ποτέ σπάσουν την κατώτατη αμοιβή (επίσημα), η πρώτη απόδειξη που θα κόψω θα είναι για 0,01 ΕΥΡΩ. Ετσι, για πλάκα.

Μα ηλίθιοι τελείως.

Κενοί Καμβάδες – Κρανίου Τόποι

Είμαι μπετατζής, και δεν έχω πρόβλημα να το παραδεχτώ. Είμαι άκρατος τεχνοκράτης, γραβατωμένος υπαλληλάκος του κέρδους και του επιστημονισμού, που δεν σκαμπάζει πολλά από τη λειτουργική του χώρου, την αισθητική του τοπίου,την αρμονική σύζευξη του έργου με τη φύση, την αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το χώρο και το χρόνο, και άλλα τόσα εύηχα με τα οποία ασχολούνται οι αρχιτέκτονες.

Παρά την πλάστιγγα των σπουδών μου λοιπόν, που γέρνει πιο πολύ στο τεχνολογικό παρά στο λειτουργικό κομμάτι των τεχνικών έργων, θα ήθελα να κάνω μία κριτική απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχω δει πάμπολλες φορές να συμβαίνει: το πρόβλημα του σχεδιασμού στην ανάπλαση/κατασκευή νέων πλατειών. Πλατείες σαν την καινούργια του Μοναστηρακίου, αλλά και σαν την Ομόνοια (όπου το ράβε-ξήλωνε έχει γίνει συνήθεια), ή ακόμα και κεντρικές πλατείες σε επαρχιακά μέρη. Ανοικτοί χώροι – κενοί καμβάδες για την ομάδα αρχιτεκτόνων που αναλαμβάνει το σχεδιασμό της. Λευκές επιφάνειες, που μπορούν εύκολα να γεμίσουν με συνδυασμούς λύσεων και να εξυπηρετήσουν πολλές χρήσεις, κάτι που αποτελεί μάλλον εύκολο αρχιτεκτονικό project (αν κρίνουμε ότι τα περισσότερα άλλα έργα ορίζονται από τους πολλούς περιορισμούς τους παρά από την ελευθερία σχεδιασμού τους).

Βλέπω λοιπόν αυτή την κενότητα του χώρου, που δίνει την καλύτερη αφορμή για το θεωρητικό αρχιτεκτονικό στοχασμό γύρω από «τη σύγχρονη αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το δημόσιο χώρο». Διαβάζω βαθυστόχαστα αρχιτεκτονικά άρθα για «τη διαμόρφωση του νεοαστικού τοπίου μέσω της επανάκτησης του δημοσίου χώρου» και το «σχεδιασμό ενός αλληλεπιδρώντος συστήματος μεταξύ του ανθρωπίνου συνόλου και του χώρου, του χρόνου, του ήλιου, του φεγγαριού» κ.ο.κ.

Στη θεωρία λοιπόν όλα είναι ωραία και ανθηρά. Στην πράξη όμως, μπορεί κάποιος να μου πει από ποια ανώτερη διάσταση αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με το γαμημένο αστικό τοπίο και το δημόσιο χώρο έχει ξεπεταχτεί η τάση-μόδα να μη μπαίνει ούτε ένα γαμωδέντρο στις πλατείες; Μπορεί ίσως κάποιος να μου εξηγήσει γιατί η πλατεία Μοναστηρακίου, με το «πολύχρωμο λιθόστρωτο που παραπέμπει σε μωσαϊκά και ψηφιδωτά και αναδεικνύει τον ιστορικό χαρακτήρα της περιοχής», δεν φέρει ούτε ένα δεντράκι που θα καταστήσει το μικροκλίμα της πλατείας (και της τσιμεντωμένης ζώνης πέριξ αυτής) πιο βιώσιμο; Ή να μου πει κάποιος πώς τα τόσα σχέδια ανάπλασης της πλατείας Ομόνοιας δεν περιελάμβαναν ποτέ μία σοβαρή προσπάθεια πρασίνου εκτός από κάτι μίζερες ζαρντινιέρες;

Δεν ξέρω, με την ελάχιστα λειτουργική-αρχιτεκτονική γνώση μου, μπορώ να φανταστώ ότι από τις κρίσιμες παραμέτρους στο σχεδιασμό νέων έργων στην Αθήνα, θα πρέπει να είναι η ύπαρξη πρασίνου. Μία άναρχη πόλη που έχει τόσο μικρή αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο, που πνίγεται από το beton και το καυσαέριο, θα χρειαζόταν ίσως με κάθε αφορμή (όπως η ανάπλαση πλατειών) λίγη βλάστηση παραπάνω. Ακόμα και το ελάχιστο πράσινο θα κάνει τη διαφορά, αλλάζοντας το μικροκλίμα της περιοχής, προσφέροντας περισσότερη δροσιά, όπως έχει αποδειχθεί με διάφορες έρευνες.

Αντί λοιπόν να προτείνουμε καινοτόμες (αλλά ελάχιστα εφαρμόσιμες, με τη σημερινή πολιτειακή και κοινωνική κατάσταση) λύσεις για φυτεμένα δώματα σε υπάρχουσες κατασκευές, θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε στη Γη. Να πάψουμε να υπερ-θεωρητικοποιούμε με δοκιμιακούς διθυράμβους για “την ανάδειξη της αλληλεπίδρασης στο δημόσιο χώρο” και να σχεδιάσουμε με αδρά, πλην σοβαρά κριτήρια κάθε χώρο που έχει την ευκαιρία να γίνει μία μικρή όαση. Γιατί το άλμα από τη θεωρία στην πράξη είναι τεράστιο, το ίδιο μεγάλο με την προσγείωση από το φιλοσοφικό στοχασμό στην εφαρμογή του για την επίλυση πρακτικών προβλημάτων.

Στην εποχή της αγάπης και ακόμα πιο ψηλά..!

Όπως θα έχετε παρατηρήσει, όσοι έχει τύχει να έχετε διαβάσει κανα κειμενάκι μας, θα έχετε καταλάβει ότι άμα ασχοληθούμε με το πληκτρολόγιο, θα είναι ή για κάτι αστείο ή για κακώς κείμενα. Να όμως και μια φορά που έχουμε κάποιον άλλο, καλό λόγο για να γράψουμε!

Το Σάββατο 11/09/10, στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο της συναυλίας “Η εποχή του ονείρου”, ένα αφιέρωμα στο έργο του αξεπέραστου δημιουργού Μάνου Χατζηδάκι, ο γνωστός ερμηνευτής Μάριος Φραγκούλης, μάγεψε το κατάμεστο Ηρώδειο (παρά την βροχή που είχε προηγηθεί της συναυλίας ), συνοδεία του μουσικού συνόλου “Μάνος Χατζηδάκις”.

Ε και;;; Δεν κατάλαβα, έγινε η Αυθαίρετη Δόμηση μπλογκ της τέχνης και του πολιτισμού;

Οχι σύντροφοι, δεν προδίδουμε τις αρχές μας! Ο λόγος που αναφερόμαστε σε αυτό το γεγονός, είναι ότι εκεί, σε αυτόν τον ιστορικό χώρο, έκανε υπερ-άξια εμφάνιση και μια συνάδελφός μας. Η Άννα Λινάρδου, ερμηνεύτρια και διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός του Ε.Μ.Π., συνόδεψε τον Μάριο Φραγκούλη, ερμηνεύοντας κομμάτια του προγράμματος.  Στάθηκε άξια στο ύψος των περιστάσεων και των απαιτήσεων που ορίζει ο χώρος αλλά και το επίπεδο των συνεργατών της, αποτελώντας μάλιστα για αυτούς δεν γνώριζαν ήδη την φωνή της, μία άκρως ευχάριστη ανακάλυψη.

Είναι αναπόφευκτο να μας χαροποιεί η επιτυχία μιας συναδέλφου μας, ειδικά λόγω του επιπέδου της αλλά και λόγω της περιόδου που συμβαίνει αυτή, όταν τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα για τον χώρο μας. Δεν έχουμε λοιπόν παρά να ευχηθούμε καλή επιτυχία και καλή συνέχεια στην Άννα, χωρίς να αμφιβάλουμε ότι κάτι τέτοιο θα γίνει, γνωρίζοντάς την ποιότητά που έχει και ως καλλιτέχνης αλλά και ως άνθρωπος. Στο Ηρώδειο και ακόμα πιο ψηλά!

Υ.Γ.:η συναυλία έχει τόσο μεγάλη απήχηση, ώστε να προγραμματιστεί και δεύτερη στις 16/09, ενώ αναζητείται χώρος και για τρίτη!

Οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια

Τα τυπικά, άκρως κλαψιάρικα και ελάχιστα δημοσιογραφικά (με τη δεοντολογική έννοια του όρου) τηλεοπτικά δελτία βρίθουν βαθυστόχαστων απόψεων, σοβαρών αναλύσεων, και αποκλειστικών αποκαλύψεων για το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσει η νεόπτωχή μας πλέον χώρα. Κανείς όμως δεν κάθεται να ενημερώσει με κύρος, κοιτώντας πίσω από τις σελίδες αποφάσεων, μέτρων, επιπτώσεων κ.ο.κ, την επαγγελματική πραγματικότητα που διαμορφώνεται για όλους μας, ώστε να δει ιδίοις όμμασι ο μέσος Έλληνας πότε και πόσο θα απειληθεί η στοιχειώδης του άνεση στη ζωή.

Έτσι και ο μέσος μηχανικός, ειδικά ο νέος, παρά την ψυχολογική επιβάρυνση που αποπνέει μία φαλληρισμένη οικονομία και ένα παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα, δεν έχει καλή γνώση του πόσο θα τον επηρεάσει αυτό που γενικά και αόριστα ονομάζουμε “η Κρίση”.

Έρχονται όμως κάτι άρθρα σαν αυτό που είχε το τελευταίο δελτίο του ΤΕΕ να του διαλύσουν με αριθμούς την ευμάρεια που νόμιζε ότι είχε ως “κοινωνικό ρετιρέ”, ως “επάγγελμα με κύρος”, και ως άλλα τέτοια όμορφα. Και μπορεί οι πολιτικοί μας να τη λένε σπάνια, αλλά οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια.

Τι μας λένε λοιπόν; Ότι οι τυχεροί συνάδελφοι σαν εμάς που θα βγουν τώρα στην αγορά εργασίας και θα αρχίσουν το μεγάλο ταξίδι τους στον υπέροχο κόσμο της παραγωγής (ημερομηνία πρώτης ασφάλισης 1/1/2011 δηλαδή), μπορεί μεν να πληρώνουν το ΤΣΜΕΔΕ τα μαλλιοκέφαλά τους για ασφάλιση και να απολαμβάνουν ενός υγιούς ταμείου με ευμάρεια (σπάνιο πράγμα για τα ελληνικά ασφαλιστικά δεδομένα), θα έχουν όμως την τιμή με το νέο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο να παίρνουν αντί των 2077 ευρώ της σημερινής σύνταξης…588 ευρώ προκειμένου να σωθεί το έθνος! Μια μείωση της τάξης του…72% μόνο. Τι όμορφο να λες σε κάποιον που ανοίγει τα φτερά της επαγγελματικής του καρριέρας αυτή την περίοδο ότι θα παίρνει μία σύνταξη πείνας σε 35 χρόνια!

Μπορεί οι αριθμοί να σοκάρουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνο αυτοί. Σύντομα θα είναι και ο ίδιος ο μισθός στη δουλειά, η φορολογία η οποία θα αυξάνει δυσανάλογα, τα έξοδα μίας συνεχώς κλιμακούμενης ιδιωτικοποιημένης πραγματικότητας με εμπορεύσιμη υγεία (μιας και η δημόσια ήδη πνέει τα λοίσθια) και με εμπορεύσιμη εκπαίδευση και γνώση.

Αυτή είναι λοιπόν η νέα πραγματικότητα των μηχανικών. Και γενικότερα, η νέα πραγματικότητα των νέων εργαζόμενων. Αλλιώς φαντάζομαι απ’ότι τη μάθατε από τη γιαγιά που ήθελε πάντα ένα μηχανικό στο σπίτι, τον πατέρα που μια ζωή σκοτωνόταν στη δουλειά για να δει το παιδί του να βγάζει Πολυτεχνείο, της θείτσας που το χε καμάρι να λέει ότι περάσατε στο ΕΜΠ. Να ζήσουμε να τη χαιρόμαστε. Ή ακόμα καλύτερα, να ζήσουμε να τους την τρίψουμε στα μούτρα λίγο πριν τους περάσουμε ένα σύντομο λυντσάρισμα.

Πρώτα κομματόσκυλο, και μετά όλα τ’άλλα

Εχω παρατηρήσει ότι έχω ένα μεγάλο πάθος. Μου αρέσει να συζητάω, να προβληματίζομαι και πού και πού, όπου μπορώ, να βρίσκω και καμιά λύση. Αφού η σχολή ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου λοιπόν (και κατ’επέκταση η τριτοβάθμια εκπαίδευση), ήταν αναπόφευκτο να συζητώ επ’ αυτής. Εχω συζητήσει με έλληνες, ξένους, προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς, ερευνητές, υποψήφιους φοιτητές, καθηγητές, παλιούς αποφοίτους και βετεράνους της ζωής και της γνώσης. Εχω αντιμετωπίσει διάφορες συμπεριφορές. Τον φύτουλα, τον καμμένο, τον ψαγμένο, τον ταλιμπάν, τον αδιάφορο, αυτόν με όνειρα, τον υποταγμένο, τον καταφερτζή,το θύμα, τον ικανοποιημένο και τον αποτυχημένο. Αρκετές φορές δεν συμφώνησα, αλλά πάντα άκουγα τις διάφορες γνώμες. Όλες έλεγαν κάτι που θα μπορούσε σε βάθος να σε προβληματίσει ή να αναδείξει κάτι που αγνοούσες. Ποτέ, μα ποτέ όμως δεν μπόρεσα να χωνέψω τα λόγια του κλασσικού κομματόσκυλου.

Αυτού του τύπου, που πρώτα γράφεται στο κόμμα και μετά στη σχολή. Βασικά τέτοιος ήταν και ο πρώτος που συνάντησα, πριν καν μπω στη σχολή. Τότε μου είχε φανεί πολύ αστείος (βασικά πίστευε ότι όλος ο κόσμος είναι ένα επιτραπέζιο που παίζουν 5-10 βιομήχανοι γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν, και αυτό επειδή του το είχε πει το κόμμα-κατά τα άλλα πάλευε για ανεξαρτησία τραβώντας σούζες και κάνοντες κόντρες με το καγκουροπαπί). Θυμάμαι μου είχε πει, “όταν μπεις στη σχολή, να πας να μιλήσεις με τον τάδε στο φυσικό, αυτός είναι ο μεγάλος”…ο γκουρού!

Είτε λόγω κάποιου φίλου γκουρού, είτε από κολλημένους γονείς, είτε από αντίδραση σε αυτούς, είτε λόγω άγνοιας και ανυπαρξίας προσωπικότητας, όλοι αυτοί οι τύποι είναι επικίνδυνοι. Γενικά γιατί φέρουν γνώμη χωρίς να έχουν δει τίποτα ακόμα (οι περισσότεροι λόγω σχολής φεύγουν για πρώτη φορά από το σπίτι τους, είτε αυτό είναι στην Εύβοια είτε στην Κυψέλη) και μάλιστα την επιβάλουν με απολυταρχικό τρόπο. Ξύλο και κουνγκ φου δηλαδή. Και ειδικά γιατί την φέρουν χωρίς πραγματικά να ξέρουν. Μιλάνε για πείνα, που στην σχολή μας ειδικά, είναι οι περισσότεροι παιδιά μηχανικών, μιλάνε για εκμετάλλευση των εργαζομένων, όταν οι γονείς τους είναι αφεντικά, μιλάνε για εντατικοποίηση των σπουδών, όταν δεν πατάνε στο μάθημα, όταν κατεβαίνουν στο μάθημα ταλιμπάν και ότι κάτσει. Πως μπορείς ρε τσουτσέκι να εκφέρεις γνώμη για ένα μάθημα όταν δεν έχεις περάσει ούτε απ’ έξω από την αίθουσα; Επειδή η παρέα σου δεν κόβει και κόβεται συνέχεια, βγαίνεις και λες ότι το μάθημα είναι άχρηστο; Σας θυμίζει κάτι το συγκεκριμένο..;Ιδιο βιολί τα τελευταία 5 χρόνια. Εχει πλάκα να βλέπεις πρωτοετά να σου λένε για τις εκλογές τις σχολής όταν ακόμα δεν έχουν τελειώσει το πρώτο εξάμηνο. Εχει πλάκα να σου λέει 3τής ότι δεν χρειάζεται ένα μάθημα (όταν ακόμα έχει μπροστά του άλλα 25 μαθήματα και δεν έχαι δουλέψει ποτέ του). Έχει πλάκα (ταφόπλακα) να υποστηρίζει φοιτητής του δημοσίου, την εξίσωση με το κωλέγιο. Και όλα αυτά γιατί;;;;Γιατί τους το είπε η παράταξη (πες με γραμμή) ή γιατί δεν γίνεται και αλλιώς (δεν ακούγεται και άλλη γνώμη εκεί μέσα). Και την παράταξη ξέρουμε, αυτή εμπιστευόμαστε.

Κοιτάχτε λοιπόν να γίνετε πρώτα φοιτητές και μετά κομματόσκυλα (μακάρι να μην γίνετε και ποτέ).

Γιατί χίλιες φορές γραφικός μια ζωή παρά 5 χρόνια (+1+2+3+…ίσως και μια ζωή επίσης) τσιμπουκλής και φερέφωνο.

2, ναί κυρίες και κύριοι,2

ούτε ένα, ούτε 3, αλλά 2

Δεκέμβρης 2009 – 1 χρόνος μετά

Να ΄μαστε πάλι εδώ, μετά από καιρό με ένα θέμα κατα βάση μακρυά από την καθεαυτού αυθαίρετη δόμηση, αλλά με την αυθαιρεσία όπως αυτή μπορεί να φανεί σε κάθε έκφραση και δομή της ζωής μας.

Είναι ένας μόνο χρόνος που ένα μικρό αγόρι χάθηκε λόγω αυθαίρετης παραβίασης της ζωής του. Και εδώ ερχόμαστε σαν όντα με νου να αναλογιστούμε την αξία της ζωής και όχι μόνο της δικής μας. Όντα κοινωνικά και πολιτικά σημαίνει πως δείχνουν σεβασμό στον άλλο όσο και αν διαφωνούν με αυτόν ή τα ενοχλεί η παρουσία του δίπλα τους. Πόσο μάλλον αδιανόητο είναι να αφαιρείται μια ζωή από κάποιον που τάσσεται στην προστασία των πολιτών. Μεγάλη αρετή η ανεκτικότητα…Αναρωτηθήκαμε αν η έλλειψη ανοχής του ίδιου του εαυτού μας μας κάνει να είμαστε τόσο αυστηροί με τους άλλους;

Και τι ακριβώς είναι η ελευθερία για μας τους κατοίκους της Αθήνας το 2009; Ελευθερία είναι να κυκλοφορώ ασφαλής στο δρόμο, όχι να νιώθω πως με φρουρούν σε κάθε γωνία. Δυστυχώς, αισθάνομαι ότι σαν κοινωνία έχουμε αποτύχει όταν η ασφάλεια μας δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη μας στους άλλους, σε όλους τους άλλους, αλλά σε εξειδικευμένους ταξη-φύλακες!

Δεν θέλω να βαρύνω το κλίμα, αλλά θέλω να τονίσω τη δύναμη της μνήμης και την αξία του να μην ξεχνάμε όσα αυθαίρετα μας προσβάλλουν και συνεχώς να αγωνιζόμαστε για να εκλείψουν…και ας προβληματιστούμε επιτέλους ένα χρόνο μετά από τόση οργή τι έχει αλλάξει στην κοινωνία, στον μικρόκοσμο μας και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους άλλους!

Ευτυχώς οι άγγελοι είναι πάντα ψηλά και κοιτούν

πάρει cd;

είδα όραμα σήμερα.Μπορεί να την έχω ψωνίσει, αλλά μάλλον είμαι ο μένταλιστ που ψάχνει ο γκέλερ. Απλά δεν μπορώ να το αποδείξω ακόμα.

Είδα λέει, ότι ήμουν σε ένα επάγγελμα, σαν του πολιτικού μηχανικού ένα πράγμα, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, σε ένα χώρο σαν την Ευρώπη, σε δέκα , το πολύ, χρόνια από τώρα. Και πήγαν οι εταιρίες που είχαν τα γραφεία, μελετητικά και κατασκευαστικά, σε χώρες πολύ φτηνού εργατικού δυναμικού, πες με κινα , ινδια , πακισταν, και προσέλαβαν (με δελτίο πάντα) μηχανικούς σαν και εμάς για να δουλεύουν στις εταιρίες τους. Τους έμαθαν και κανα δυο κανονισμούς, βασικά ελληνικά, τους έδιναν και απο 500 ευρώ το μήνα και όλα κομπλέ…Οταν βέβαια έπρεπε να βάλει κάποιος την υπογραφή, την έβαζαν τα αφεντικά που φαινόντουσαν στην εταιρία…Κ τα αφεντικά κονομάγανε, οι πακιδες το γλεντάγανε γιατί τα 500 είναι περιουσία στη χώρα τους και εμείς επειδή δεν μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε τους σχεδόν τσάμπα, παίζαμε κιθαρούλα σε καμια ταβέρνα. Τελικά καλά έκανε και με πίεσε η μάνα μου να μάθω κιθάρα.

Εκαστος στο είδος του

Το να έχεις σε ένα σύνθετο έργο περιπτώσεις όπου διαφορετικές ειδικότητες θα συνεργαστούν και συχνά θα φτάσουν και στην σύγκρουση, είναι πράγμα αναπόφευκτο αλλά και αναγκαίο.

Οταν όμως τα όρια ξεπερνιώνται και ο ένας νομίζει ότι κάνει καλύτερα την δουλειά του άλλου, και μπορεί να έχει γνώμη πάνω από τον ειδικό (γιατί απλά “ξέρει”), τότε σου τη δίνει στα νεύρα. Τότε είναι που άλλος δουλεύει, άλλος πληρώνεται, όλοι μπλέκουμε τα μπούτια μας και κάποιος τρώει το κεφάλι του.

Και σου τη δίνει πραγματικά όταν συνειδητοποιείς ότι όλη η κοινωνια μας έχει αυτή τη μορφή, τη μορφή του ξερόλα!

Δημοσκόπηση του ΤΕΕ για την Αυθαίρετη Δόμηση

Από το blog της Αυθαίρετης Δόμησης δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει κάποια ενημέρωση για το φλέγον στην Ελλάδα ζήτημα της Αυθαίρετης Δόμησης. Η αυθαίρετη δόμηση είναι δυστυχώς μια πολύ άσχημη πινελιά  στο ελληνικό αστικό τοπίο, το οποίο είναι ήδη βαθιά πληγωμένο από την έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού και την έλλειψη δασολογίου. Οι αποφάσεις για τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων (χωρίς καν ακόμα να έχει εξασφαλισθεί η συνταγματικότητά τους) έρχονται ως ακόμα μια κίνηση εντυπωσιασμού και εύκολης φορολόγησης ενός προβλήματος που θα έπρεπε να επιλυθεί με αποφασιστικότητα και οργανωμένες υπηρεσίες και όχι με καιροσκοπισμό.

Το πρόβλημα είναι βαθιά ριζωμένο στην ελληνική τεχνική κουλτούρα (δεν θα βρείτε μηχανικό μικρού γραφείου που να μην έχει κάνει τις…πονηριές του για να προστεθούν τετραγωνικά από τους ημιυπαίθριους), αλλά επίσης είναι βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία, που μετά από τόσα χρόνα ανομίας το έχει ενστερνιστεί και υιοθετήσει ως πρακτική. Ποιά είναι όμως η γνώμη της ίδιας της κοινωνίας για αυτό το ζήτημα και την επίλυσή του με τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων από την κυβέρνηση;  Το ΤΕΕ διεξήγαγε μία πολύ ενδιαφέρουσα δημοσκόπηση που αναλύει τη γνώμη της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας για το πρόβλημα.