Πρώτα κομματόσκυλο, και μετά όλα τ’άλλα

Εχω παρατηρήσει ότι έχω ένα μεγάλο πάθος. Μου αρέσει να συζητάω, να προβληματίζομαι και πού και πού, όπου μπορώ, να βρίσκω και καμιά λύση. Αφού η σχολή ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου λοιπόν (και κατ’επέκταση η τριτοβάθμια εκπαίδευση), ήταν αναπόφευκτο να συζητώ επ’ αυτής. Εχω συζητήσει με έλληνες, ξένους, προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς, ερευνητές, υποψήφιους φοιτητές, καθηγητές, παλιούς αποφοίτους και βετεράνους της ζωής και της γνώσης. Εχω αντιμετωπίσει διάφορες συμπεριφορές. Τον φύτουλα, τον καμμένο, τον ψαγμένο, τον ταλιμπάν, τον αδιάφορο, αυτόν με όνειρα, τον υποταγμένο, τον καταφερτζή,το θύμα, τον ικανοποιημένο και τον αποτυχημένο. Αρκετές φορές δεν συμφώνησα, αλλά πάντα άκουγα τις διάφορες γνώμες. Όλες έλεγαν κάτι που θα μπορούσε σε βάθος να σε προβληματίσει ή να αναδείξει κάτι που αγνοούσες. Ποτέ, μα ποτέ όμως δεν μπόρεσα να χωνέψω τα λόγια του κλασσικού κομματόσκυλου.

Αυτού του τύπου, που πρώτα γράφεται στο κόμμα και μετά στη σχολή. Βασικά τέτοιος ήταν και ο πρώτος που συνάντησα, πριν καν μπω στη σχολή. Τότε μου είχε φανεί πολύ αστείος (βασικά πίστευε ότι όλος ο κόσμος είναι ένα επιτραπέζιο που παίζουν 5-10 βιομήχανοι γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν, και αυτό επειδή του το είχε πει το κόμμα-κατά τα άλλα πάλευε για ανεξαρτησία τραβώντας σούζες και κάνοντες κόντρες με το καγκουροπαπί). Θυμάμαι μου είχε πει, «όταν μπεις στη σχολή, να πας να μιλήσεις με τον τάδε στο φυσικό, αυτός είναι ο μεγάλος»…ο γκουρού!

Είτε λόγω κάποιου φίλου γκουρού, είτε από κολλημένους γονείς, είτε από αντίδραση σε αυτούς, είτε λόγω άγνοιας και ανυπαρξίας προσωπικότητας, όλοι αυτοί οι τύποι είναι επικίνδυνοι. Γενικά γιατί φέρουν γνώμη χωρίς να έχουν δει τίποτα ακόμα (οι περισσότεροι λόγω σχολής φεύγουν για πρώτη φορά από το σπίτι τους, είτε αυτό είναι στην Εύβοια είτε στην Κυψέλη) και μάλιστα την επιβάλουν με απολυταρχικό τρόπο. Ξύλο και κουνγκ φου δηλαδή. Και ειδικά γιατί την φέρουν χωρίς πραγματικά να ξέρουν. Μιλάνε για πείνα, που στην σχολή μας ειδικά, είναι οι περισσότεροι παιδιά μηχανικών, μιλάνε για εκμετάλλευση των εργαζομένων, όταν οι γονείς τους είναι αφεντικά, μιλάνε για εντατικοποίηση των σπουδών, όταν δεν πατάνε στο μάθημα, όταν κατεβαίνουν στο μάθημα ταλιμπάν και ότι κάτσει. Πως μπορείς ρε τσουτσέκι να εκφέρεις γνώμη για ένα μάθημα όταν δεν έχεις περάσει ούτε απ’ έξω από την αίθουσα; Επειδή η παρέα σου δεν κόβει και κόβεται συνέχεια, βγαίνεις και λες ότι το μάθημα είναι άχρηστο; Σας θυμίζει κάτι το συγκεκριμένο..;Ιδιο βιολί τα τελευταία 5 χρόνια. Εχει πλάκα να βλέπεις πρωτοετά να σου λένε για τις εκλογές τις σχολής όταν ακόμα δεν έχουν τελειώσει το πρώτο εξάμηνο. Εχει πλάκα να σου λέει 3τής ότι δεν χρειάζεται ένα μάθημα (όταν ακόμα έχει μπροστά του άλλα 25 μαθήματα και δεν έχαι δουλέψει ποτέ του). Έχει πλάκα (ταφόπλακα) να υποστηρίζει φοιτητής του δημοσίου, την εξίσωση με το κωλέγιο. Και όλα αυτά γιατί;;;;Γιατί τους το είπε η παράταξη (πες με γραμμή) ή γιατί δεν γίνεται και αλλιώς (δεν ακούγεται και άλλη γνώμη εκεί μέσα). Και την παράταξη ξέρουμε, αυτή εμπιστευόμαστε.

Κοιτάχτε λοιπόν να γίνετε πρώτα φοιτητές και μετά κομματόσκυλα (μακάρι να μην γίνετε και ποτέ).

Γιατί χίλιες φορές γραφικός μια ζωή παρά 5 χρόνια (+1+2+3+…ίσως και μια ζωή επίσης) τσιμπουκλής και φερέφωνο.

2, ναί κυρίες και κύριοι,2

ούτε ένα, ούτε 3, αλλά 2

Δεκέμβρης 2009 – 1 χρόνος μετά

Να ΄μαστε πάλι εδώ, μετά από καιρό με ένα θέμα κατα βάση μακρυά από την καθεαυτού αυθαίρετη δόμηση, αλλά με την αυθαιρεσία όπως αυτή μπορεί να φανεί σε κάθε έκφραση και δομή της ζωής μας.

Είναι ένας μόνο χρόνος που ένα μικρό αγόρι χάθηκε λόγω αυθαίρετης παραβίασης της ζωής του. Και εδώ ερχόμαστε σαν όντα με νου να αναλογιστούμε την αξία της ζωής και όχι μόνο της δικής μας. Όντα κοινωνικά και πολιτικά σημαίνει πως δείχνουν σεβασμό στον άλλο όσο και αν διαφωνούν με αυτόν ή τα ενοχλεί η παρουσία του δίπλα τους. Πόσο μάλλον αδιανόητο είναι να αφαιρείται μια ζωή από κάποιον που τάσσεται στην προστασία των πολιτών. Μεγάλη αρετή η ανεκτικότητα…Αναρωτηθήκαμε αν η έλλειψη ανοχής του ίδιου του εαυτού μας μας κάνει να είμαστε τόσο αυστηροί με τους άλλους;

Και τι ακριβώς είναι η ελευθερία για μας τους κατοίκους της Αθήνας το 2009; Ελευθερία είναι να κυκλοφορώ ασφαλής στο δρόμο, όχι να νιώθω πως με φρουρούν σε κάθε γωνία. Δυστυχώς, αισθάνομαι ότι σαν κοινωνία έχουμε αποτύχει όταν η ασφάλεια μας δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη μας στους άλλους, σε όλους τους άλλους, αλλά σε εξειδικευμένους ταξη-φύλακες!

Δεν θέλω να βαρύνω το κλίμα, αλλά θέλω να τονίσω τη δύναμη της μνήμης και την αξία του να μην ξεχνάμε όσα αυθαίρετα μας προσβάλλουν και συνεχώς να αγωνιζόμαστε για να εκλείψουν…και ας προβληματιστούμε επιτέλους ένα χρόνο μετά από τόση οργή τι έχει αλλάξει στην κοινωνία, στον μικρόκοσμο μας και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους άλλους!

Ευτυχώς οι άγγελοι είναι πάντα ψηλά και κοιτούν

πάρει cd;

είδα όραμα σήμερα.Μπορεί να την έχω ψωνίσει, αλλά μάλλον είμαι ο μένταλιστ που ψάχνει ο γκέλερ. Απλά δεν μπορώ να το αποδείξω ακόμα.

Είδα λέει, ότι ήμουν σε ένα επάγγελμα, σαν του πολιτικού μηχανικού ένα πράγμα, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, σε ένα χώρο σαν την Ευρώπη, σε δέκα , το πολύ, χρόνια από τώρα. Και πήγαν οι εταιρίες που είχαν τα γραφεία, μελετητικά και κατασκευαστικά, σε χώρες πολύ φτηνού εργατικού δυναμικού, πες με κινα , ινδια , πακισταν, και προσέλαβαν (με δελτίο πάντα) μηχανικούς σαν και εμάς για να δουλεύουν στις εταιρίες τους. Τους έμαθαν και κανα δυο κανονισμούς, βασικά ελληνικά, τους έδιναν και απο 500 ευρώ το μήνα και όλα κομπλέ…Οταν βέβαια έπρεπε να βάλει κάποιος την υπογραφή, την έβαζαν τα αφεντικά που φαινόντουσαν στην εταιρία…Κ τα αφεντικά κονομάγανε, οι πακιδες το γλεντάγανε γιατί τα 500 είναι περιουσία στη χώρα τους και εμείς επειδή δεν μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε τους σχεδόν τσάμπα, παίζαμε κιθαρούλα σε καμια ταβέρνα. Τελικά καλά έκανε και με πίεσε η μάνα μου να μάθω κιθάρα.

Εκαστος στο είδος του

Το να έχεις σε ένα σύνθετο έργο περιπτώσεις όπου διαφορετικές ειδικότητες θα συνεργαστούν και συχνά θα φτάσουν και στην σύγκρουση, είναι πράγμα αναπόφευκτο αλλά και αναγκαίο.

Οταν όμως τα όρια ξεπερνιώνται και ο ένας νομίζει ότι κάνει καλύτερα την δουλειά του άλλου, και μπορεί να έχει γνώμη πάνω από τον ειδικό (γιατί απλά «ξέρει»), τότε σου τη δίνει στα νεύρα. Τότε είναι που άλλος δουλεύει, άλλος πληρώνεται, όλοι μπλέκουμε τα μπούτια μας και κάποιος τρώει το κεφάλι του.

Και σου τη δίνει πραγματικά όταν συνειδητοποιείς ότι όλη η κοινωνια μας έχει αυτή τη μορφή, τη μορφή του ξερόλα!

Δημοσκόπηση του ΤΕΕ για την Αυθαίρετη Δόμηση

Από το blog της Αυθαίρετης Δόμησης δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει κάποια ενημέρωση για το φλέγον στην Ελλάδα ζήτημα της Αυθαίρετης Δόμησης. Η αυθαίρετη δόμηση είναι δυστυχώς μια πολύ άσχημη πινελιά  στο ελληνικό αστικό τοπίο, το οποίο είναι ήδη βαθιά πληγωμένο από την έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού και την έλλειψη δασολογίου. Οι αποφάσεις για τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων (χωρίς καν ακόμα να έχει εξασφαλισθεί η συνταγματικότητά τους) έρχονται ως ακόμα μια κίνηση εντυπωσιασμού και εύκολης φορολόγησης ενός προβλήματος που θα έπρεπε να επιλυθεί με αποφασιστικότητα και οργανωμένες υπηρεσίες και όχι με καιροσκοπισμό.

Το πρόβλημα είναι βαθιά ριζωμένο στην ελληνική τεχνική κουλτούρα (δεν θα βρείτε μηχανικό μικρού γραφείου που να μην έχει κάνει τις…πονηριές του για να προστεθούν τετραγωνικά από τους ημιυπαίθριους), αλλά επίσης είναι βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία, που μετά από τόσα χρόνα ανομίας το έχει ενστερνιστεί και υιοθετήσει ως πρακτική. Ποιά είναι όμως η γνώμη της ίδιας της κοινωνίας για αυτό το ζήτημα και την επίλυσή του με τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων από την κυβέρνηση;  Το ΤΕΕ διεξήγαγε μία πολύ ενδιαφέρουσα δημοσκόπηση που αναλύει τη γνώμη της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας για το πρόβλημα.

Συνέχεια

Επιχειρηματικό δαιμόνιο!

…η επιχειρηματική ιδέα κάνει την διαφορά…αυτή η ιδέα που θα δώσει το καλύτερο προϊόν, στην καλύτερη τιμή, στην καλύτερη ποιότητα, στον κατάλληλο χρόνο…

και ψάχνει να βρει την επιχειρηματική ιδέα ο Έλληνας manager/ιδιοκτήτης κατασκευαστικής/τεχνικού γραφείου…τί να κάνω για να βελτιώσω την απόδοση του γραφείου και να αυξήσω τα έσοδα;μήπως να βρω μια καλύτερη μέθοδο κατασκευής;μήπως να προμηθευτώ ένα πιο καλό λογισμικό;μήπως να κάνω καλύτερο χρονικό προγραμματισμό;μήπως να προμηθευτώ καλύτερα και φθηνότερα υλικά; Άντε ρε μαλάκα! Αυτά θέλουν δουλειά και ψάξιμο! Δεν λέμε καλύτερα στον μικρό μηχανικό να δουλέυει 12 ώρες την ημέρα+σάββατο, να δουλέυει και να πληρώνει το δικό του αυτοκίνητο, να μην του πληρώνουμε υπερωρίες και να του δίνουμε 3+60;*  Γλυτώνουμε ένα μισθό έτσι!Αυτή είναι η ιδέα!Μπράβο μου που την σκέφτηκα!Να θυμηθώ να μου δώσω μπόνους αποδοτικότητας!

Ρε μπας και να πάω μετανάστης..;

*σημείωση:επειδή αυτή η απόφαση έχει επιστημονικό υπόβαθρον, πρέπει , για να λειτουργήσει, να υπενθυμίζουμε συνέχεια στον υποψήφιο εργαζόμενο, ότι έξω έχει κρίση, είναι δύσκολα τα πράγματα.(τώρα πως έχει κρίση και εμείς δουλεύουμε 12ωρα…μαλάκες έχει, όχι κρίση)

Σου αρέσει τόσο πολύ..;Ε, πήγαινε εσύ

Από τις πρώτες μέρες στη σχολή, άκουγα τις ευχές και διαπιστώσεις ότι ως μηχανικός θα χροντοκονομήσω , γιατί θα χτίζω σπίτια, βίλες, οικοδομές, κοτέτσια, θα αναγάγω τον ΓΟΚ σε ευαγγέλιο και θα έχω σκοπό ζωής την εύρεση της ιδανικότερης αντιπαροχής και του πιο ευκολόχτιστου ημιυπαίθριου!
Και περάσαν τα χρόνια και έμαθα ότι ο μηχανικός δεν είναι μόνο για να χτίζει σπιτάκια παίζοντας τον αρχιτέκτονα, ούτε τον ενδιαφέρει κατανάγκη τί χρώμα θέλει η κυρα Κούλα στο μπάνιο και γιατί δεν βάλαμε κρυφό φωτισμό και η χέστρα είναι οβάλ.Κάνει και άλλα πράγματα ο μηχανικός, κατά την γνώμη μου πιο ενδιαφέροντα.

Ελα όμως που ο νεοέλληνας δεν ξέρει τί του γίνεται και για όλα έχει γνώμη και θέλει και να την επιβάλει…Ειδικά όταν το θέμα αφορά κάποιον άλλο.Ψάχνω λοιπόν για δουλειά τώρα πια και έχω ακούσει τα μύρια…»Και γιατί είσαι μπερδεμένος, και δεν ξέρεις αν θέλεις σίδερα ή χώματα, και γιατί να τρέχεις στην οδοποιία αφού μπορείς να πάς στην οικοδομή, και όλοι αυτό κάνουν και εκεί είναι τα λεφτά, και γιατί νακάνεις αυτό που γουστάρεις άμα δεν έχει λεφτά, και φτιάξε βίλες αφού αυτό κάνουν όλοι και κονομάνε και και…»

Ρε, αν ήθελα να γίνω άλλος ένας λοξοδρομημένος «wannabe αρχιτέκτονας» πολιτικός μηχανικός, δεν θα τράβαγα το λούκι 6 χρόνια ούτε θα ψαχνόμουν όπως ψάχνομαι.Θα διάβαζα όλη μέρα για κουφώματα και πλακάκια. Δεν γουστάρω τον ΓΟΚ, ούτε θα χαραμίσω τις σπουδές μου για να φτιάχνω βίλες.Αν κάτι με κράτησε να τελειώσω, ήταν το ψώνιο για αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Νεοέλληνες, τα όνειρά σας για συμβατότητα, σιγουριά και καλοπέραση, ΧΆΡΙΣΜΆ ΣΑΣ!

Ενημέρωση για τις Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες

Το θέμα της υποβάθμισης των Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών ίσως να μην καλύπτεται εκτενώς από τα μέσα ενημέρωσης, αλλα σίγουρα είναι ένα σοβαρό πρόβλημα για την ακαδημαϊκή κοινότητα. Η υποβάθμιση αυτή, που έρχεται στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης, συντελείται τόσο με τη διακοπή της χρηματοδότησης των Βιβλιοθηκών (αφού κρίθηκαν ως μη επιλέξιμες για χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ) όσο και με τις απολύσεις των εργαζόμενων σε αυτές.

Με αρκετή, δυστυχώς, καθυστέρηση, (ανα)δημοσιεύουμε κάποιες εξελίξεις γύρω από το ζήτημα.  Κατ’αρχάς, ένα δελτίο τύπου που συνέταξε ο Σύλλογος Συμβασιούχων Εργαζόμενων στις Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες, και το οποίο έχει αρκετό ενδιαφέρον. Συνέχεια

Εαρινή…επανενεργοποίηση

reactivate

Η αλήθεια είναι ότι το blog με το οποίο πρωτοασχοληθήκαμε πριν από ενάμιση χρόνο περίπου, η Αυθαίρετη Δόμηση, είχε μείνει κενό νέων άρθρων και παραμελημένο αρκετό καιρό τώρα. Δυστυχώς, η ροή αυτών των πραγμάτων και δραστηριοτήτων είναι τέτοια που η ενασχόληση με το «σπορ» και η ένταση αυτής είναι κυμαινόμενη και μεταβλητή. Έτσι, μετά τον ενθουσιασμό με τον οποίο «έτρεξε» το blog τον πρώτο μισό του χρόνο, ήρθε μια πιο άνυδρη περίοδος, όπου όλα τα μέλη της ομάδας αδυνατούσαν ή επέλεξαν να γεμίσουν το χρόνο τους με άλλες δραστηριότητες. Καθώς «γερνάμε» κιόλας στη σχολή και αντίστοιχα αυξάνεται η δυσκολία της (αλλά και παρουσιάζονται και άλλες προκλήσεις, όπως η τελική στροφή πριν το…πτυχίο και ο στρατός), ήταν φυσιολογικό να αφήναμε, παρά τις όποιες σπασμωδικές προσπάθειες ανασύνταξης, τη συχνότητα και την ένταση συγγραφής που είχαμε τον πρώτο καιρό.

Έτσι, άλλος για…Θήβα τράβηξε για να καταταγεί, άλλος καταπιάστηκε με το MQN, άλλος εντρύφησε στα…αθλητικά, άλλος επικεντρώθηκε στο πτυχίο, όλοι μας σίγουρα βρήκαμε άλλη ασχολία να γεμίζει το χρόνο μας. Και αφήσαμε το blog σε αυτό το διάστημα κενό και αραχνιασμένο, μιας και δεν βρέθηκαν νέοι ενδιαφερόμενοι να συνεχίσουν την προσπάθεια.

Το blog όμως δεν είναι ακόμα νεκρό. Δεν πιστεύουμε ότι πρέπει να «κατεβάσουμε ρολά», γιατί ακόμα έχουμε σκέψεις για να εκφράσουμε και πένες για να τις υλοποιήσουμε, αλλά κυρίως, γιατί ακόμα έχουμε «εκκρεμότητες» και «ανοικτές προκλήσεις». Συνέχεια

Λάθος στόχος

Μεγάλη ανακατωσούρα έχει προκαλέσει το νέο σύστημα στη σχολή μας (ίσως και σε άλλες, δεν το έχω ψάξει) του πολλαπλού συγγράμματος.Εκτός των άλλων έχει προκαλέσει και κλασσικές καφρίλικες αντιδράσεις, που δεν αξίζουν καν σχολιασμού…

Πέρα όμως από την αναταραχή λόγω πρώτης εφαρμογής, θέλω να σημειώσω κάτι που δεν έχει αναφερθεί τόσο πολυ.Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ προτιμότερο τα λεφτά που δίνονται για την εφαρμογή αυτού του προγράμματος, θα έπιαναν πραγματικά τόπο αν δίνονταν για να αποκτήσουν πολλά περισσότερα συγγράμματα οι βιβλιοθήκες.Εκεί δηλαδή που πιάνει περισσότερο τόπο η ποικιλία επιλογών.Για τους περισσότερους που απλά διαβάζουν τα αναγκαία και που πάντα θα αγοράζουν τα γνωστά λυσάρια, δεν έχει καμία σημασία η ελευθερία επιλογών.Θα τα αγοράζουν και πάλι.Ενώ αυτοί που ψάχνονται και ενδιαφέρονται πραγματικά, θα εποφελώντουσαν πολύ περισσότερα αν αυτά τα λεφτά πήγαιναν στις βιβλιοθήκες…και όχι στα σκονισμένα ράφια του σπιτιού μας.

Νέα Εικόνα!

ad-theme-kay

Απ’ότι θα καταλάβατε από τα τρία παρακάτω «εορταστικά» μας άρθρα των φίλων soundofsilence, sneronas και billakos_αυνάν, η Αυθαίρετη Δόμηση έκλεισε πριν από λίγες ημέρες ένα χρόνο λειτουργίας, ένα χρόνο κριτικής, ενημέρωσης, ‘αυθαιρεσίας’ στην έκφραση και στη σκέψη. Δεν θα μακρηγορήσω με αναλύσεις για τα γενέθλιά μας (άλλωστε τα παιδιά το κάλυψαν αυτό σε κάθε λεπτομέρεια), και απλά θα ήθελα και εγώ να μας ευχηθώ χρόνια πολλά και περιεκτικά, με συνέχεια στην κριτική και ενημέρωση.

Επειδή βέβαια μας ενδιαφέρει η αυθαίρετη μας έκφραση να είναι κάτι περιεκτικό αλλά εξίσου όμορφο, θα προσθέσουμε στο εορταστικό κλίμα αλλάζοντας και το header της Αυθαίρετης Δόμησης! Το νέο header έχει βασιστεί σε μία ζωγραφιά ειδικά σχεδιασμένη για την Αυθαίρετη Δόμηση από τον καλό μου φίλο ‘Kay’ Άγγελo, (μπορείτε να δείτε ένα δείγμα γραφής του στην εξής διεύθυνση: http://www.myspace.com/angelos1), και ελπίζουμε να σας αρέσει! Η ζωγραφιά παρατίθεται στα συνημμένα αρχεία. Ευχαριστώ τον Άγγελο για το ‘δωράκι’ στο blog, και εύχομαι καλή συνέχεια και στη δικιά του ανήσυχη έκφραση.

Τέλος Εποχής

Η χτεσινή μέρα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες…για τη γειτόνισσα, τον φούρναρη της γειτονιάς μου και για αρκετούς γνωστούς μου… Όχι όμως για μια παρέα περίεργων. Ένας χρόνος πέρασε από την μέρα που εμφανιστήκαμε επίσημα και αποφασίσαμε να φιλοξενούμε επίσημα τον λόγο μας σε δικό μας, ηλεκτρονικό, χώρο και έτσι γεννήθηκε ο χώρος της Αυθαίρετης Δόμησης.

Περάσαμε μέσα από συναντήσεις, συζητήσεις, πολλά κείμενα, διαφωνίες, ταραχές, εκπλήξεις και πολλή χαρά… Χαρά γιατί κάναμε κάτι που γουστάραμε και μάλιστα για πολύ καιρό και μάλιστα καταφέραμε να το κάνουμε χωρίς να έχουμε κάποιον κομματικό δερβέναγα πάνω από το κεφάλι μας να μας λέει τι θα κάνουμε. Και δεύτερον γιατί επιβεβαιώθηκε ξανά ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και θέλει να μιλήσει και να σκεφτεί ελεύθερα όπως επίσης ότι τα κεφάλια φοβούνται κάθε ελεύθερη σκέψη, και προσπαθούν ή να την καπελώσουν ή να την σβήσουν. Ευτυχώς περάσαμε αλώβητοι και πιο δυνατοί από τα έμπόδια που βρήκαμε είτε αυτά ήταν φυσικά είτε τεχνητά.

Πετύχαμε όμως και κάτι άλλο. Υπήρξαμε η σπίθα για μια ιδέα που κυκλοφορούσε χρόνια και αποτελούσε κάτι αναγκαίο για την σχολή και για τους φοιτητές. Μετά από το ενδιαφέρον που προξένησε το μπλογκ, μαζεύτηκαν δραστήριοι άνθρωποι και έφτιαξαν το φόρουμ της σχολής, προσπαθώντας να κάνει κάτι που θα μας βοηθάει όλους, χωρίς να κοιτάει χρώματα και ανταποδωτικές χάρες.

Είναι αυτά όμως αρκετά έτσι ώστε να πούμε ότι η προσπάθεια του μπλογκ μετά από ένα χρόνο ζωής πρέπει να σταματήσει; Είναι αρκετή η ικανοποίηση από την ολοκλήρωση ενός ίσως απωθημένου ή η πρόσκαιρη συμμετοχή στα κοινά; Όχι. Όπως μια ευχάριστη σκέψη της μιας στιγμής δεν παύει την διαρκή σκέψη και εγρήγορση, έτσι και εμείς δεν πρόκειται να σταματήσουμε να γράφουμε, να κινούμαστε, και ναι, κάποιες φορές να χαλάμε την διάθεση κάποιων.

Ενας χρόνος μετά λοιπόν μας βρίσκει, αλλαγμένους, πιο ώριμους, πιο έτοιμους να συνεχίσουμε να μιλάμε φωναχτά και να κάνουμε κάποιους να χάνουν τον ύπνο τους. Δεν έχουμε λοιπόν τέλος εποχής, αλλά τέλος μιας χρονιάς και αρχή μιας νέας… Ελάτε μαζί μας, έτσι ώστε να γιορτάσουμε μαζί και τα επόμενα γενέθλια…

1 χρόνος…αυθαιρεσίας…

Αυθαίρετη δόμηση;Ναι, αυθαίρετη, γιατί θέλησε να δώσει μία διαφορετική χροιά έκφρασης, πέρα από τα παραξιακό σύστημα και να μιλήσει χωρίς ταμπέλες, σε πείσμα του ότι για να μιλήσεις στη γενική συνέλευση και να τύχεις στην προσοχή του ακροατηρίου πρέπει να ανήκεις σε παράταξη. Λες και δε μπορεί ο καθένας να έχει δική του άποψη ακόμη και σε κόμμα να ανήκει. Με τούτο εδώ προσπαθήσαμε να εκφραστούμε ελεύθερα για θέματα της σχολής μας, της παιδείας, της επιστήμης, του επαγγελματικού μας μέλλοντος και οτιδήποτε άλλου. Και είναι πραγματικότητα ότι προβληματισμός υπάρχει πολύς στους φοιτητές και είναι υπέροχο να τον μοιράζονται μεταξύ τους. Εξάλλου και οι φοιτητές το Νοέμβρη του 73 για την ελευθερία αγωνίστηκαν και η ελευθερία της έκφρασης αξίζει σε καθένα μας. Σήμερα που η τεχνολογία βοηθά κινήσεις, όπως η Αυθαίρετη Δόμηση και το MQN βοηθούν στο να ανακαλύψουμε ότι έχουμε περισσότερα κοινά ως φοιτητές παρά κομματικούς διαχωρισμούς και να το εκμεταλλευτούμε προς το καλό όλων μας και της σχολής.

Ευχαριστώ όσους το σκέφτηκαν , το υλοποίησαν και στηρίζουν αυτό το μπλογκ και ελπίζω να συνεχίσει δημιουργικά να αποτελεί χώρο προβληματισμού και ελεύθερης έκφρασης…Χρόνια πολλά Αυθαίρετη Δόμηση!

Ένας χρόνος Αυθαίρετοι..

Κάπου μέσα στο 2006: σε κάποια μάλλον άσχετη στιγμή πέφτει στο τραπέζι της συζήτησης η επιθυμία (πιθανότερα ο Merde_conserve ήταν αυτός που το ανέφερε πρώτος..) να κάνουμε ένα site με θεματολογία γύρω από τη σχολή. Αμέσως ο Billakos Αυνάν ενθουσιάζεται δεχόμενος ένα εντελώς αναπάντεχο πλατωνικό (ομοφυλοφιλικό) τσιμπούκι *, ενώ ο Γρηγόρης της Λαϊκής Γωνιάς, που έκλεινε το τρίο της κουβέντας, αφού έξυσε λίγο τα μούσια του και τα …εεε, ας μην είμαστε τόσο λεπτομερείς… σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα. Μετά από πέντε λεπτά, και ενώ οι πρώτοι δύο συζητούσαν για το πώς τους ήρθε αυτή η ιδέα και για το γεγονός ότι έψαχναν απλά κάποιον «όμοιο» τους για να ξεκινήσουν την προσπάθεια, ο Γρηγόρης της Λαϊκής Γωνιάς έβγαλε μία κραυγή, που έμοιαζε λιγότερο με πολεμική ιαχή και περισσότερο με παθιασμένο πολλαπλό γυναικείο οργασμό (προσποιητό όμως..): Ναι ρε αλάνια, αυτό είναι.. Γουστάρω τρελά, μέσα.. και άλλες παρόμοιες σεξουαλικές και μη εκφράσεις. Κάπως έτσι, συνελήφθη η Αυθαίρετη δόμηση (χωρίς βέβαια να ξέρουμε ακόμα το όνομά της).

Εννέα μήνες αργότερα, κάπου στα τέλη Οκτώβρη: ύστερα από εννέα μήνες η ιδέα είχε ωριμάσει αρκετά και ήταν πλέον καιρός να γεννηθεί μια νέα προσπάθεια. Εν τω μεταξύ προστέθηκε και ένα νέο πρόσωπο, πολύ λίγο καιρό μετά τη σύλληψη, ο Sneronas, ο οποίος είχε χρόνια ανάλογη αποθυμία. Οι συνθήκες, πλέον, ήταν ιδανικές, καταλήξαμε σιγά σιγά και στο χαρακτήρα της ιστοσελίδας (αβίαστη αρθρογραφία γύρω από ζητήματα της σχολής και του επαγγέλματός μας γενικότερα) και περάσαμε στην απόφαση του ονόματος. Αφού ξεπεράσαμε, μάλλον χωρίς έντονο προβληματισμό, τα τυπικά ροπή, μπετόν, κάμψη κ.λπ. (η αλήθεια είναι ότι στη ροπή σταθήκαμε λίγο περισσότερο, αλλά για καλή μας τύχη -εκ των υστέρων μιλώντας- ήταν καταλυμένο το όνομα), φτάσαμε στο δόμηση και αμέσως μεταπηδήσαμε στο Αυθαίρετη Δόμηση. Είχαμε αποφασίσει (ο πιο σχετικός Merde_conserve δηλαδή) να «φτιάξουμε» blog και μάλιστα στο wordpress, οπότε έμενε πλέον το όνομα στο wordpress. Μ’ αυτά και μ’ αυτά (όλο το παραπάνω μέρος μπορούσατε να το πηδήξετε γιατί έγραφα φλυαρίες…) καταλήξαμε στο authairetoi.

Συνέχεια