Οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια

Τα τυπικά, άκρως κλαψιάρικα και ελάχιστα δημοσιογραφικά (με τη δεοντολογική έννοια του όρου) τηλεοπτικά δελτία βρίθουν βαθυστόχαστων απόψεων, σοβαρών αναλύσεων, και αποκλειστικών αποκαλύψεων για το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσει η νεόπτωχή μας πλέον χώρα. Κανείς όμως δεν κάθεται να ενημερώσει με κύρος, κοιτώντας πίσω από τις σελίδες αποφάσεων, μέτρων, επιπτώσεων κ.ο.κ, την επαγγελματική πραγματικότητα που διαμορφώνεται για όλους μας, ώστε να δει ιδίοις όμμασι ο μέσος Έλληνας πότε και πόσο θα απειληθεί η στοιχειώδης του άνεση στη ζωή.

Έτσι και ο μέσος μηχανικός, ειδικά ο νέος, παρά την ψυχολογική επιβάρυνση που αποπνέει μία φαλληρισμένη οικονομία και ένα παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα, δεν έχει καλή γνώση του πόσο θα τον επηρεάσει αυτό που γενικά και αόριστα ονομάζουμε «η Κρίση».

Έρχονται όμως κάτι άρθρα σαν αυτό που είχε το τελευταίο δελτίο του ΤΕΕ να του διαλύσουν με αριθμούς την ευμάρεια που νόμιζε ότι είχε ως «κοινωνικό ρετιρέ», ως «επάγγελμα με κύρος», και ως άλλα τέτοια όμορφα. Και μπορεί οι πολιτικοί μας να τη λένε σπάνια, αλλά οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια.

Τι μας λένε λοιπόν; Ότι οι τυχεροί συνάδελφοι σαν εμάς που θα βγουν τώρα στην αγορά εργασίας και θα αρχίσουν το μεγάλο ταξίδι τους στον υπέροχο κόσμο της παραγωγής (ημερομηνία πρώτης ασφάλισης 1/1/2011 δηλαδή), μπορεί μεν να πληρώνουν το ΤΣΜΕΔΕ τα μαλλιοκέφαλά τους για ασφάλιση και να απολαμβάνουν ενός υγιούς ταμείου με ευμάρεια (σπάνιο πράγμα για τα ελληνικά ασφαλιστικά δεδομένα), θα έχουν όμως την τιμή με το νέο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο να παίρνουν αντί των 2077 ευρώ της σημερινής σύνταξης…588 ευρώ προκειμένου να σωθεί το έθνος! Μια μείωση της τάξης του…72% μόνο. Τι όμορφο να λες σε κάποιον που ανοίγει τα φτερά της επαγγελματικής του καρριέρας αυτή την περίοδο ότι θα παίρνει μία σύνταξη πείνας σε 35 χρόνια!

Μπορεί οι αριθμοί να σοκάρουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνο αυτοί. Σύντομα θα είναι και ο ίδιος ο μισθός στη δουλειά, η φορολογία η οποία θα αυξάνει δυσανάλογα, τα έξοδα μίας συνεχώς κλιμακούμενης ιδιωτικοποιημένης πραγματικότητας με εμπορεύσιμη υγεία (μιας και η δημόσια ήδη πνέει τα λοίσθια) και με εμπορεύσιμη εκπαίδευση και γνώση.

Αυτή είναι λοιπόν η νέα πραγματικότητα των μηχανικών. Και γενικότερα, η νέα πραγματικότητα των νέων εργαζόμενων. Αλλιώς φαντάζομαι απ’ότι τη μάθατε από τη γιαγιά που ήθελε πάντα ένα μηχανικό στο σπίτι, τον πατέρα που μια ζωή σκοτωνόταν στη δουλειά για να δει το παιδί του να βγάζει Πολυτεχνείο, της θείτσας που το χε καμάρι να λέει ότι περάσατε στο ΕΜΠ. Να ζήσουμε να τη χαιρόμαστε. Ή ακόμα καλύτερα, να ζήσουμε να τους την τρίψουμε στα μούτρα λίγο πριν τους περάσουμε ένα σύντομο λυντσάρισμα.