The Civil Times: η Ανεξάρτητη Φοιτητική Εφημερίδα της σχολής Π.Μ. Ε.Μ.Π.

Μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι της σχολής, μπορούμε ίσως να έρθουμε στο (ασφαλές;) συμπέρασμα ότι η ιδέα της ανεξάρτητης, ελεύθερης έκφρασης εμφανίζει πολλές συχνές, σποραδικές εμφανίσεις, οι οποίες δυστυχώς έχουν «παρεϊστικη» φύση και μικρό χρόνο ζωής καθώς η μία φοιτητική γενιά μετά την άλλη τελειώνει το βασικό κορμό των σπουδών της.  Στη σχολή μας οι προσπάθειες ήταν πολλές διαχρονικά, ιδίως σε έντυπα περιοδικά μέσα. To blog της Αυθαίρετης Δόμησης δεν αποτελεί φυσικά εξαίρεση, έχοντας βέβαια την πρωτοτυπία ότι είναι το πρώτο ηλεκτρονικό μέσο έκφρασης που εμφανίστηκε στη σχολή, και έκανε και αυτό τον κύκλο ζωής του, που ελπίζουμε να λογίζεται ως επιτυχής.

Παρά το εφήμερο, δυστυχώς, των περισσότερων από αυτές τις προσπάθειες, το μικρόβιο που ωθεί τους φοιτητές στην αδέσμευτη έκφραση δεν καταστέλλεται ούτε εμφανίζεται μόνο σε μία γενιά· απεναντίας αποτελεί διαρκές αίτημα της μερίδας των πιο δραστήριων συμφοιτητών μας, οδηγεί πηγαία σε ένα βαθύ προβληματισμό για τα (πάμπολλα) προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου, και φυσικά ωθεί και γεννάει νέες προσπάθειες, νέες ιδέες.

Μια καινούργια λοιπόν προσπάθεια, και μάλιστα πολύ άξια και δυναμική, είναι η εφημερίδα που εμφανίζεται στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών Πάτρας και Αθήνας με τίτλο «The Civil Times».  Πρόκειται για ένα περιοδικό μέσο με αρθρογραφία ποικίλης ύλης, άρθρα του οποίου μπορείτε να βρείτε και στο ομώνυμο blog  το οποίο δημιουργήθηκε για τη στήριξή του:

http://theciviltimes.wordpress.com/

 

Τα παιδιά που ασχολούνται με την έντυπη αυτή έκδοση έχουν πολύ μεράκι και όρεξη, έχουν δώσει τον καλύτερό τους εαυτό, και το αποτέλεσμα είναι αρκετά σημαντικό. Δεν είναι τυχαιό ότι αποτελεί το πρώτο έντυπο μέσο που βγήκε στη σχολή μετά από πολλά χρόνια «ανομβρίας» , όπου ο φοιτητικός Τύπος αποτελούταν μόνο από τα προπαγανδιστικά τευχάκια των παρατάξεων.  Σε κάθε περίπτωση αξίζει να μπείτε στο site, να διαβάσετε, να προβληματιστείτε, και (γιατί όχι;) να συμμετάσχετε ενεργά στην προσπάθεια. Από την πλευρά μας, η Α.Δ. εύχεται κάθε επιτυχία στο εγχείρημα και δηλώνει ότι θα βρίσκεται κοντά και θα συνεργαστεί στενά με την ομάδα των civil times, τόσο σε επίπεδο αρθρογραφίας όσο και υποστήριξης!

Υ.Γ  Σχετικά με το παρελθόν των ανεξάρτητων εντύπων στη σχολή και γενικότερα στο Πολυτεχνείο, το θέμα παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα έχουμε ψάξει και έχουμε βρει αρκετές πληροφορίες για προηγούμενα εγχειρήματα ανεξάρτητης έκφρασης και προβληματισμού στο ΕΜΠ, και θα ακολουθήσει μια σειρά κατατοπιστικότατων άρθρων για το θέμα. Μείνετε συντονισμένοι!

Οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια

Τα τυπικά, άκρως κλαψιάρικα και ελάχιστα δημοσιογραφικά (με τη δεοντολογική έννοια του όρου) τηλεοπτικά δελτία βρίθουν βαθυστόχαστων απόψεων, σοβαρών αναλύσεων, και αποκλειστικών αποκαλύψεων για το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσει η νεόπτωχή μας πλέον χώρα. Κανείς όμως δεν κάθεται να ενημερώσει με κύρος, κοιτώντας πίσω από τις σελίδες αποφάσεων, μέτρων, επιπτώσεων κ.ο.κ, την επαγγελματική πραγματικότητα που διαμορφώνεται για όλους μας, ώστε να δει ιδίοις όμμασι ο μέσος Έλληνας πότε και πόσο θα απειληθεί η στοιχειώδης του άνεση στη ζωή.

Έτσι και ο μέσος μηχανικός, ειδικά ο νέος, παρά την ψυχολογική επιβάρυνση που αποπνέει μία φαλληρισμένη οικονομία και ένα παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα, δεν έχει καλή γνώση του πόσο θα τον επηρεάσει αυτό που γενικά και αόριστα ονομάζουμε «η Κρίση».

Έρχονται όμως κάτι άρθρα σαν αυτό που είχε το τελευταίο δελτίο του ΤΕΕ να του διαλύσουν με αριθμούς την ευμάρεια που νόμιζε ότι είχε ως «κοινωνικό ρετιρέ», ως «επάγγελμα με κύρος», και ως άλλα τέτοια όμορφα. Και μπορεί οι πολιτικοί μας να τη λένε σπάνια, αλλά οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια.

Τι μας λένε λοιπόν; Ότι οι τυχεροί συνάδελφοι σαν εμάς που θα βγουν τώρα στην αγορά εργασίας και θα αρχίσουν το μεγάλο ταξίδι τους στον υπέροχο κόσμο της παραγωγής (ημερομηνία πρώτης ασφάλισης 1/1/2011 δηλαδή), μπορεί μεν να πληρώνουν το ΤΣΜΕΔΕ τα μαλλιοκέφαλά τους για ασφάλιση και να απολαμβάνουν ενός υγιούς ταμείου με ευμάρεια (σπάνιο πράγμα για τα ελληνικά ασφαλιστικά δεδομένα), θα έχουν όμως την τιμή με το νέο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο να παίρνουν αντί των 2077 ευρώ της σημερινής σύνταξης…588 ευρώ προκειμένου να σωθεί το έθνος! Μια μείωση της τάξης του…72% μόνο. Τι όμορφο να λες σε κάποιον που ανοίγει τα φτερά της επαγγελματικής του καρριέρας αυτή την περίοδο ότι θα παίρνει μία σύνταξη πείνας σε 35 χρόνια!

Μπορεί οι αριθμοί να σοκάρουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνο αυτοί. Σύντομα θα είναι και ο ίδιος ο μισθός στη δουλειά, η φορολογία η οποία θα αυξάνει δυσανάλογα, τα έξοδα μίας συνεχώς κλιμακούμενης ιδιωτικοποιημένης πραγματικότητας με εμπορεύσιμη υγεία (μιας και η δημόσια ήδη πνέει τα λοίσθια) και με εμπορεύσιμη εκπαίδευση και γνώση.

Αυτή είναι λοιπόν η νέα πραγματικότητα των μηχανικών. Και γενικότερα, η νέα πραγματικότητα των νέων εργαζόμενων. Αλλιώς φαντάζομαι απ’ότι τη μάθατε από τη γιαγιά που ήθελε πάντα ένα μηχανικό στο σπίτι, τον πατέρα που μια ζωή σκοτωνόταν στη δουλειά για να δει το παιδί του να βγάζει Πολυτεχνείο, της θείτσας που το χε καμάρι να λέει ότι περάσατε στο ΕΜΠ. Να ζήσουμε να τη χαιρόμαστε. Ή ακόμα καλύτερα, να ζήσουμε να τους την τρίψουμε στα μούτρα λίγο πριν τους περάσουμε ένα σύντομο λυντσάρισμα.

Δεκέμβρης 2009 – 1 χρόνος μετά

Να ΄μαστε πάλι εδώ, μετά από καιρό με ένα θέμα κατα βάση μακρυά από την καθεαυτού αυθαίρετη δόμηση, αλλά με την αυθαιρεσία όπως αυτή μπορεί να φανεί σε κάθε έκφραση και δομή της ζωής μας.

Είναι ένας μόνο χρόνος που ένα μικρό αγόρι χάθηκε λόγω αυθαίρετης παραβίασης της ζωής του. Και εδώ ερχόμαστε σαν όντα με νου να αναλογιστούμε την αξία της ζωής και όχι μόνο της δικής μας. Όντα κοινωνικά και πολιτικά σημαίνει πως δείχνουν σεβασμό στον άλλο όσο και αν διαφωνούν με αυτόν ή τα ενοχλεί η παρουσία του δίπλα τους. Πόσο μάλλον αδιανόητο είναι να αφαιρείται μια ζωή από κάποιον που τάσσεται στην προστασία των πολιτών. Μεγάλη αρετή η ανεκτικότητα…Αναρωτηθήκαμε αν η έλλειψη ανοχής του ίδιου του εαυτού μας μας κάνει να είμαστε τόσο αυστηροί με τους άλλους;

Και τι ακριβώς είναι η ελευθερία για μας τους κατοίκους της Αθήνας το 2009; Ελευθερία είναι να κυκλοφορώ ασφαλής στο δρόμο, όχι να νιώθω πως με φρουρούν σε κάθε γωνία. Δυστυχώς, αισθάνομαι ότι σαν κοινωνία έχουμε αποτύχει όταν η ασφάλεια μας δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη μας στους άλλους, σε όλους τους άλλους, αλλά σε εξειδικευμένους ταξη-φύλακες!

Δεν θέλω να βαρύνω το κλίμα, αλλά θέλω να τονίσω τη δύναμη της μνήμης και την αξία του να μην ξεχνάμε όσα αυθαίρετα μας προσβάλλουν και συνεχώς να αγωνιζόμαστε για να εκλείψουν…και ας προβληματιστούμε επιτέλους ένα χρόνο μετά από τόση οργή τι έχει αλλάξει στην κοινωνία, στον μικρόκοσμο μας και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους άλλους!

Ευτυχώς οι άγγελοι είναι πάντα ψηλά και κοιτούν

Σου αρέσει τόσο πολύ..;Ε, πήγαινε εσύ

Από τις πρώτες μέρες στη σχολή, άκουγα τις ευχές και διαπιστώσεις ότι ως μηχανικός θα χροντοκονομήσω , γιατί θα χτίζω σπίτια, βίλες, οικοδομές, κοτέτσια, θα αναγάγω τον ΓΟΚ σε ευαγγέλιο και θα έχω σκοπό ζωής την εύρεση της ιδανικότερης αντιπαροχής και του πιο ευκολόχτιστου ημιυπαίθριου!
Και περάσαν τα χρόνια και έμαθα ότι ο μηχανικός δεν είναι μόνο για να χτίζει σπιτάκια παίζοντας τον αρχιτέκτονα, ούτε τον ενδιαφέρει κατανάγκη τί χρώμα θέλει η κυρα Κούλα στο μπάνιο και γιατί δεν βάλαμε κρυφό φωτισμό και η χέστρα είναι οβάλ.Κάνει και άλλα πράγματα ο μηχανικός, κατά την γνώμη μου πιο ενδιαφέροντα.

Ελα όμως που ο νεοέλληνας δεν ξέρει τί του γίνεται και για όλα έχει γνώμη και θέλει και να την επιβάλει…Ειδικά όταν το θέμα αφορά κάποιον άλλο.Ψάχνω λοιπόν για δουλειά τώρα πια και έχω ακούσει τα μύρια…»Και γιατί είσαι μπερδεμένος, και δεν ξέρεις αν θέλεις σίδερα ή χώματα, και γιατί να τρέχεις στην οδοποιία αφού μπορείς να πάς στην οικοδομή, και όλοι αυτό κάνουν και εκεί είναι τα λεφτά, και γιατί νακάνεις αυτό που γουστάρεις άμα δεν έχει λεφτά, και φτιάξε βίλες αφού αυτό κάνουν όλοι και κονομάνε και και…»

Ρε, αν ήθελα να γίνω άλλος ένας λοξοδρομημένος «wannabe αρχιτέκτονας» πολιτικός μηχανικός, δεν θα τράβαγα το λούκι 6 χρόνια ούτε θα ψαχνόμουν όπως ψάχνομαι.Θα διάβαζα όλη μέρα για κουφώματα και πλακάκια. Δεν γουστάρω τον ΓΟΚ, ούτε θα χαραμίσω τις σπουδές μου για να φτιάχνω βίλες.Αν κάτι με κράτησε να τελειώσω, ήταν το ψώνιο για αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Νεοέλληνες, τα όνειρά σας για συμβατότητα, σιγουριά και καλοπέραση, ΧΆΡΙΣΜΆ ΣΑΣ!

Ας μην διαφημίζουν το πτυχίο μας!

Η δύναμη της διαφήμισης είναι κάτι αναμφίβολα γνωστό, όχι λόγω της ενημέρωσης που προσφέρει, αλλά γιατί μέσα από την επανάληψη σε κάνει υποσυνείδητα να γνωρίζεις κάποια προϊόντα και επομένως να επιλέγεις αυτό που γνωρίζεις στα μαγαζιά, αν και πολλές φορές το πληρώνεις και ακριβότερα, γιατί ποιος θα πληρώσει τη διαφήμιση; Ένα δεύτερο θέμα είναι ότι συχνά εμείς οι Έλληνες προσπαθώντας να αναδείξουμε τους εαυτούς μας και μη τηρώντας τα κριτήρια που θα μας κάνουν να ξεχωρίσουμε, το πετυχαίνουμε μειώνοντας τους άλλους.

Τα δύο παραπάνω μπλέκονται σε μία διαφήμιση που ακούω συνέχεια στο ράδιο και κοντεύει να με πείσει ότι « τι σημασία έχει ότι ο Γιαννάκης της κυρίας που μιλά έχει πάρει πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού, ώστε η μαμά του να κεράσει τις φιλενάδες της, αφού ο Γιωργάκης της άλλης κυρίας στα δεκαπέντε του έχει δύο διπλώματα ξένων γλωσσών». Δεν θα πω τίποτα για τα διπλώματα των ξένων γλωσσών και σίγουρα είναι κατόρθωμα αυτό και αξίζουν συγχαρητήρια στο παιδί, αλλά δεν μπορεί μία διαφήμιση πανελλήνιας εμβέλειας να υποβαθμίζει έτσι το πτυχίο μας.

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη: Το φοιτητικό κίνημα και όχι μόνο, προσπαθεί χρόνια να κρατήσει μια αξία στο πτυχίο μας! Βέβαια δεν ισχυρίζομαι πως ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών μπορεί να περάσει την υποβάθμιση του, αλλά σταδιακά χάνετε ο σεβασμός προς τους κόπους όσων σπουδάζουν στην κοινωνία. Προφανώς δεν υπάρχει και δεν πρέπει να υπάρχει κατηγοριοποίηση μεταξύ σπουδαγμένων και μη, αλλά τουλάχιστον να μην τα απαξιώνουμε όλα! Και από την άλλη, όλοι γνωρίζουμε ότι οι Ελληνίδες μαμάδες είναι υπερβολικές με τα παιδιά τους και το θεωρώ πλεονέκτημα που ακόμα στην Ελλάδα οι σχέσεις της οικογένειας είναι σφιχτές, αλλά δεν το βρίσκω έξυπνο, ως θέμα διαφήμισης, να παίρνουμε ως δεδομένο την κακή μας συνήθεια για απλοποίηση και εξίσωση των πάντων. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ακριβώς την υποσυνείδητη δράση της διαφήμισης.

Η σύγκριση των πτυχίων είναι αδύνατη, αφού είναι σύγκριση μεταξύ ανόμοιων πραγμάτων. Ίσως να είμαι υπερβολική και θέλω να αυξήσω την αξία του πτυχίου που παλεύουμε να πάρουμε (αν και εγώ δεν χρησιμοποιώ την δύναμη της διαφήμισης – επανάληψης – υποσυνείδητου). Ίσως ο διαφημιστής να μην ήξερε να κατηγοριοποιεί, αλλά πάντως διάλεξε εμάς (ξέρει να ξεχωρίζει!?!). Τον ευχαριστούμε, αλλά δεν θέλουμε μαύρη διαφήμιση.