Ιστορίες για αρκούδες

Εγκαινιάζοντας μια νέα κατηγορία άρθρων,αυτής των «Συναδελφικών Ιστοριών η οποία θα φιλοξενεί κείμενα συγγραφέων που δεν αρθρογραφούν στην Αυθαίρετη Δόμηση,σας παρουσιάζουμε με τιμή το παρακάτω άρθρο του συνάδελφου sakostoubox από το blog: http://sakostoubox.wordpress.com. Ελπίζουμε να σας αρέσει όσο και σε εμάς!

Ευχαριστούμε τον sakostoubox για την ευγενική του παραχώρηση!

Enjoy!

__________________________________________________________

polarbearrug1ho8.jpg

Εκεί που όλα δείχνουν να πάνε καλά και έχεις προετοιμαστεί επαρκώς… Εκεί που ξυπνάς με τις καλύτερες των διαθέσεων και ξεκινάς για το ΕΜΠ στις 8.00 το πρωί και ο καθαρός ουρανός σε κάνει να σκεφτείς ότι “η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται”… Εκεί που πιάνεις θέση πίσω πίσω γωνία στο αμφιθέατρο 107 και τοποθετείς τα σκονάκια σε στρατηγικά σημεία… Εκεί που είσαι σίγουρος για την επιτυχία την ώρα που ο καθηγητής μοιράζει τα θέματα και περιμένεις με αγωνία να τα πάρεις κι εσύ… Εκεί ακριβώς εσύ παίρνεις τα θέματα και η ψυχολογία σου την κάτω βόλτα. Σώματα, σωματίδια, διανύσματα, ροπές, ορμές και στροφορμές σου επιτίθενται από όλες τις μεριές. Την γλιτώνεις με λίγα στραμπουλήγματα και ελαφρές εκδορές. Τώρα όμως έρχεται η πιο δύσκολη δοκιμασία. Η άσκηση με τα ρευστά. Δεν μασάς. Δεκατρία εξάμηνα στο ΕΜΠ είναι αρκετά για να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι στις μεγαλύτερες δυσκολίες. Με χάρη που θα ζήλευε και ακροβάτης του τσίρκου Μεντράνο, γράφεις στα @@ σου την γωνιακή επιτάχυνση των σωματιδίων του νερού που στροβιλίζονται από κάτω σου και περνάς πάνω από το φράγμα του σχήματος της άσκησης, γλιτώνοντας από βέβαιο πνιγμό. Ακόμα δεν έχεις συνέλθει καλά καλά από τη Φυσική Ι και ήδη ξανανεβαίνεις τα σκαλοπάτια του ιστορικού κτιρίου Γκίνη κατευθυνόμενος και πάλι προς το αμφιθέατρο 107. Συνέχεια