Δεκέμβρης 2009 – 1 χρόνος μετά

Να ΄μαστε πάλι εδώ, μετά από καιρό με ένα θέμα κατα βάση μακρυά από την καθεαυτού αυθαίρετη δόμηση, αλλά με την αυθαιρεσία όπως αυτή μπορεί να φανεί σε κάθε έκφραση και δομή της ζωής μας.

Είναι ένας μόνο χρόνος που ένα μικρό αγόρι χάθηκε λόγω αυθαίρετης παραβίασης της ζωής του. Και εδώ ερχόμαστε σαν όντα με νου να αναλογιστούμε την αξία της ζωής και όχι μόνο της δικής μας. Όντα κοινωνικά και πολιτικά σημαίνει πως δείχνουν σεβασμό στον άλλο όσο και αν διαφωνούν με αυτόν ή τα ενοχλεί η παρουσία του δίπλα τους. Πόσο μάλλον αδιανόητο είναι να αφαιρείται μια ζωή από κάποιον που τάσσεται στην προστασία των πολιτών. Μεγάλη αρετή η ανεκτικότητα…Αναρωτηθήκαμε αν η έλλειψη ανοχής του ίδιου του εαυτού μας μας κάνει να είμαστε τόσο αυστηροί με τους άλλους;

Και τι ακριβώς είναι η ελευθερία για μας τους κατοίκους της Αθήνας το 2009; Ελευθερία είναι να κυκλοφορώ ασφαλής στο δρόμο, όχι να νιώθω πως με φρουρούν σε κάθε γωνία. Δυστυχώς, αισθάνομαι ότι σαν κοινωνία έχουμε αποτύχει όταν η ασφάλεια μας δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη μας στους άλλους, σε όλους τους άλλους, αλλά σε εξειδικευμένους ταξη-φύλακες!

Δεν θέλω να βαρύνω το κλίμα, αλλά θέλω να τονίσω τη δύναμη της μνήμης και την αξία του να μην ξεχνάμε όσα αυθαίρετα μας προσβάλλουν και συνεχώς να αγωνιζόμαστε για να εκλείψουν…και ας προβληματιστούμε επιτέλους ένα χρόνο μετά από τόση οργή τι έχει αλλάξει στην κοινωνία, στον μικρόκοσμο μας και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους άλλους!

Ευτυχώς οι άγγελοι είναι πάντα ψηλά και κοιτούν