Τέλος Εποχής

Η χτεσινή μέρα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες…για τη γειτόνισσα, τον φούρναρη της γειτονιάς μου και για αρκετούς γνωστούς μου… Όχι όμως για μια παρέα περίεργων. Ένας χρόνος πέρασε από την μέρα που εμφανιστήκαμε επίσημα και αποφασίσαμε να φιλοξενούμε επίσημα τον λόγο μας σε δικό μας, ηλεκτρονικό, χώρο και έτσι γεννήθηκε ο χώρος της Αυθαίρετης Δόμησης.

Περάσαμε μέσα από συναντήσεις, συζητήσεις, πολλά κείμενα, διαφωνίες, ταραχές, εκπλήξεις και πολλή χαρά… Χαρά γιατί κάναμε κάτι που γουστάραμε και μάλιστα για πολύ καιρό και μάλιστα καταφέραμε να το κάνουμε χωρίς να έχουμε κάποιον κομματικό δερβέναγα πάνω από το κεφάλι μας να μας λέει τι θα κάνουμε. Και δεύτερον γιατί επιβεβαιώθηκε ξανά ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και θέλει να μιλήσει και να σκεφτεί ελεύθερα όπως επίσης ότι τα κεφάλια φοβούνται κάθε ελεύθερη σκέψη, και προσπαθούν ή να την καπελώσουν ή να την σβήσουν. Ευτυχώς περάσαμε αλώβητοι και πιο δυνατοί από τα έμπόδια που βρήκαμε είτε αυτά ήταν φυσικά είτε τεχνητά.

Πετύχαμε όμως και κάτι άλλο. Υπήρξαμε η σπίθα για μια ιδέα που κυκλοφορούσε χρόνια και αποτελούσε κάτι αναγκαίο για την σχολή και για τους φοιτητές. Μετά από το ενδιαφέρον που προξένησε το μπλογκ, μαζεύτηκαν δραστήριοι άνθρωποι και έφτιαξαν το φόρουμ της σχολής, προσπαθώντας να κάνει κάτι που θα μας βοηθάει όλους, χωρίς να κοιτάει χρώματα και ανταποδωτικές χάρες.

Είναι αυτά όμως αρκετά έτσι ώστε να πούμε ότι η προσπάθεια του μπλογκ μετά από ένα χρόνο ζωής πρέπει να σταματήσει; Είναι αρκετή η ικανοποίηση από την ολοκλήρωση ενός ίσως απωθημένου ή η πρόσκαιρη συμμετοχή στα κοινά; Όχι. Όπως μια ευχάριστη σκέψη της μιας στιγμής δεν παύει την διαρκή σκέψη και εγρήγορση, έτσι και εμείς δεν πρόκειται να σταματήσουμε να γράφουμε, να κινούμαστε, και ναι, κάποιες φορές να χαλάμε την διάθεση κάποιων.

Ενας χρόνος μετά λοιπόν μας βρίσκει, αλλαγμένους, πιο ώριμους, πιο έτοιμους να συνεχίσουμε να μιλάμε φωναχτά και να κάνουμε κάποιους να χάνουν τον ύπνο τους. Δεν έχουμε λοιπόν τέλος εποχής, αλλά τέλος μιας χρονιάς και αρχή μιας νέας… Ελάτε μαζί μας, έτσι ώστε να γιορτάσουμε μαζί και τα επόμενα γενέθλια…

Ένας χρόνος Αυθαίρετοι..

Κάπου μέσα στο 2006: σε κάποια μάλλον άσχετη στιγμή πέφτει στο τραπέζι της συζήτησης η επιθυμία (πιθανότερα ο Merde_conserve ήταν αυτός που το ανέφερε πρώτος..) να κάνουμε ένα site με θεματολογία γύρω από τη σχολή. Αμέσως ο Billakos Αυνάν ενθουσιάζεται δεχόμενος ένα εντελώς αναπάντεχο πλατωνικό (ομοφυλοφιλικό) τσιμπούκι *, ενώ ο Γρηγόρης της Λαϊκής Γωνιάς, που έκλεινε το τρίο της κουβέντας, αφού έξυσε λίγο τα μούσια του και τα …εεε, ας μην είμαστε τόσο λεπτομερείς… σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα. Μετά από πέντε λεπτά, και ενώ οι πρώτοι δύο συζητούσαν για το πώς τους ήρθε αυτή η ιδέα και για το γεγονός ότι έψαχναν απλά κάποιον «όμοιο» τους για να ξεκινήσουν την προσπάθεια, ο Γρηγόρης της Λαϊκής Γωνιάς έβγαλε μία κραυγή, που έμοιαζε λιγότερο με πολεμική ιαχή και περισσότερο με παθιασμένο πολλαπλό γυναικείο οργασμό (προσποιητό όμως..): Ναι ρε αλάνια, αυτό είναι.. Γουστάρω τρελά, μέσα.. και άλλες παρόμοιες σεξουαλικές και μη εκφράσεις. Κάπως έτσι, συνελήφθη η Αυθαίρετη δόμηση (χωρίς βέβαια να ξέρουμε ακόμα το όνομά της).

Εννέα μήνες αργότερα, κάπου στα τέλη Οκτώβρη: ύστερα από εννέα μήνες η ιδέα είχε ωριμάσει αρκετά και ήταν πλέον καιρός να γεννηθεί μια νέα προσπάθεια. Εν τω μεταξύ προστέθηκε και ένα νέο πρόσωπο, πολύ λίγο καιρό μετά τη σύλληψη, ο Sneronas, ο οποίος είχε χρόνια ανάλογη αποθυμία. Οι συνθήκες, πλέον, ήταν ιδανικές, καταλήξαμε σιγά σιγά και στο χαρακτήρα της ιστοσελίδας (αβίαστη αρθρογραφία γύρω από ζητήματα της σχολής και του επαγγέλματός μας γενικότερα) και περάσαμε στην απόφαση του ονόματος. Αφού ξεπεράσαμε, μάλλον χωρίς έντονο προβληματισμό, τα τυπικά ροπή, μπετόν, κάμψη κ.λπ. (η αλήθεια είναι ότι στη ροπή σταθήκαμε λίγο περισσότερο, αλλά για καλή μας τύχη -εκ των υστέρων μιλώντας- ήταν καταλυμένο το όνομα), φτάσαμε στο δόμηση και αμέσως μεταπηδήσαμε στο Αυθαίρετη Δόμηση. Είχαμε αποφασίσει (ο πιο σχετικός Merde_conserve δηλαδή) να «φτιάξουμε» blog και μάλιστα στο wordpress, οπότε έμενε πλέον το όνομα στο wordpress. Μ’ αυτά και μ’ αυτά (όλο το παραπάνω μέρος μπορούσατε να το πηδήξετε γιατί έγραφα φλυαρίες…) καταλήξαμε στο authairetoi.

Συνέχεια