Tradition

Δύο (και κάτι ψιλά) χρόνια μετά, είναι ωραίο να ξέρεις ότι ορισμένα πράγματα παραμένουν ως έχει, αλώβητα στο χρόνο, παραδοσιακά. Γιατί αν δεν κρατήσεις τις παραδόσεις σου, αν δεν σταθείς δίπλα στις αξίες σου, ντεν γκαταλαβαίνει και ντεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει, που λέει και ο ασματζής.

Οκτώβρης 2008: https://authairetoi.wordpress.com/2008/10/15/post49/

Μάιος 2011: http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11503:pink-gop-poster-chania-causes-loss-binteo&catid=70:cult&Itemid=104
Από την άλλη, η πολλή η προσκόλληση στα παραδοσιακά κάνει το παιδί λίγο μαμάκα,  και πρέπει να αρχίζουμε να παίζουμε μπάλα και με τις περιστάσεις/συνθήκες των καιρών. Γιατί να μείνουμε στα ημίγυμνα γυναικεία αντικείμενα της αντρικής εν δυνάμει ψηφίζουσας λίμπιντο, όταν άλλα πράματα έχουν μεγαλύτερο shock value;

http://www.parapolitiki.com/2010/05/e_18.html

Αναμένω λοιπόν σύντομα το πάντρεμα παράδοσης και καινοτομίας. Περιμένω πως-και-ως, πριν τις εκλογές παρακαλώ αφίσες με τσόντες της Σειρήνας. Όχι απλά προκλητικές πόζες – να έχει και λίγο δράση/αντίδραση ρε παιδί μου. Τη Τζούλια έστω (τη νέα της crackhead version με τη ροζ πόρσε) να τρέφεται με εξωτικά φρούτα. Στο μισό πλάνο πάντα. Το άλλο μισό να έχει διαδηλώσεις, πτώματα, με ανοιγμένα στόματα, σε ένα πρόχειρο photoshop blend με ταλιμπάν και πολεμικές συρράξεις, για εξτρά δραματουργία. Και από κάτω ένα μεγάλο WordArt (κρίση γαρ – απολύεται ο designer): «Εσύ σε ποιά πλευρά θες να σαι;» Να πάρουμε επιτέλους πολιτική θέση και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ρε παιδί μου.

Τα πάρτη της μονίς

Αφίσες, αφίσες, αφίσες. Αφίσες μικρές, αφίσες μεγάλες, αφίσες Α3, Α2, αφίσες ιλουστρασιόν, αφίσες απλές, αφίσες κολλημένες με ψαρόκολλα, με ταινία, αφίσες μαύρες, άσπρες, εμπριμέ, σκισμένες, άθικτες. Αφίσες λογιών-λογιών και όλων των ειδών. Μια βόλτα στη σχολή μας μπορεί εύκολα να μας φανερώσει το σύγχρονο εκτυπωτικό θαύμα που συντελείται σε όλα τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας. Τόνοι μελάνι και χαρτί από ατυχή δέντρα και άπειρες εργατοώρες αναλώνονται κάθε χρόνο για να ικανοποιήσουν οι παραταξιακοί φορείς μας τις προπαγανδιστικές τους ορέξεις.

Βέβαια δεν αρκεί βέβαια στο μυαλό των…εκπροσώπων (;) μας να κολλήσουν μια-δυο αφισούλες, έτσι για πληροφόρηση βρε αδελφέ. Πρέπει να γεμίσουν τον τοίχο απ’άκρη σε άκρη, από την κορφή ως τα νύχια, να δημιουργήσουν ένα γκροτέσκο pop μοτίβο ώστε να σου δηλώσουν ότι υπάρχουν.

Αυτή η αφισορύπανση βέβαια δεν είναι η μόνη παραφωνία σε αυτή την επικοινωνιακή πολιτική. Κάποιες φορές οι απανταχού παραταξιακοί γραφίστες ξεπερνάνε τον ίδιο τους τον εαυτό και καταφέρνουν να κάνουν αφίσες με κατάφωρα προσβλητικό περιεχόμενο για εσένα τον ίδιο και για την όποια αντίληψη των πραγμάτων έχεις.

Στις αφίσες δε που καταφέρνουν να σοκάρουν ακόμα και τους μυημένους την πρωτιά έχει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μια παράταξη που έχει αποδείξει μακράν ότι ξέρει να μπερδεύει την πολιτική με τα (απολιτίκ;) μπουζούκια, τα glamorous πάρτυ της παραλιακής, και όλες εκείνες γενικά τις καταστάσεις τις οποίες κάθε φοιτητής επιζητά από τον πολιτικό του φορέα. Οι αφίσες των πάρτυ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ λοιπόν είναι από μόνες τους ένα κεφάλαιο για όποιον θέλει να εντρυφήσει στην παραταξιακή καφρίλα. Συνήθως αρκούνται στο να διαφημίζουν τα φτηνά ποτά τους με φόντο κάποιο trendy σκηνικό από κάποιο bar, και άρα μας αφήνουν απαθείς. Σε ειδικές περιπτώσεις όμως, βγάζουν στο κοινό την πραγματική αντίληψη που έχουν οι ΔΑΠίτες για τα ‘πολιτικά’ τους πάρτυ, και για τα πολιτικά ζητήματα γενικότερα.

Συνέχεια

«Σιχάθηκα τον εαυτό μου – Ντρέπομαι για όσα έκανα»

«Μετά από σχεδόν 5 χρόνια στην ΠΑΣΠ, νιώθω πλέον ψυχολογικά κουρασμένος από τα συνδικαλιστικά. Καθώς κατάλαβα ότι δεν είναι μια συνεχής ιδεολογική πάλη, αλλά μια μάχη χωρίς αύριο για τη διαχείριση μιας μορφής εξουσίας, με πισώπλατα μαχαιρώματα διαπραγματεύσεις, διαπλεκόμενα, εκβιασμούς και πόλεμο με αθέμιτα μέσα.

Σκεφτόμενος τα χρόνια που πέρασαν, είδα τον εαυτό μου, από ένα «βλαχάκι» που είχε έρθει απ’ το χωριό του για να σπουδάσει σε μια πόλη όπου δεν ήξερε κανέναν, να μετατρέπεται σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους φοιτητές στο ΤΕΙ, με δεκάδες φίλους και γνωστούς μέσα και έξω από το ΤΕΙ, αλλά πάντα κάτι υπήρχε μέσα μου που με βασάνιζε και με έκανε να μην μπορώ να ξεκουράζομαι ποτέ.

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι έκανα συνειδητά και τι όχι μέχρι να φτάσω εδώ που έφτασα. Ο συνδικαλισμός μού έδινε πολλές δυνατότητες και αρκετά μεγάλη δύναμη, είχα στα είκοσί μου χρόνια τη δύναμη να δίνω λίστες με ονόματα σε καθηγητές και αυτοί να βοηθάνε όλα τα ονόματα να περνάνε τα μαθήματα που δίδασκαν, να πηγαίνω σε διάφορα μαγαζιά και να διασκεδάζω χωρίς να πληρώνω τίποτα, αλλά όλα αυτά που είχα δεν με ενθουσίαζαν καθώς το μόνο που έβλεπα ήταν ότι όλοι αυτοί που μας έδιναν τις δυνατότητες να έχουμε αυτήν την εξουσία μάς αποσπούσαν την προσοχή να μη βλέπουμε τις λαμογιές που γίνονται για τη διαχείριση του τεράστιου προϋπολογισμού του ΤΕΙ. Είχαν σπάσει την παράταξη στα δύο με σκοπό να μην καταφέρνουμε να ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα που γίνονταν και είχαμε καταντήσει τα μικρά πιόνια στα χέρια των μεγαλοκαρχαριών. Συνέχεια

Το Πανηγύρι των (Πρυτανικών) Εκλογών

· Τεράστια έκρηξη βίας στα πανεπιστήμια, παπαγαλίζει το σύνολο των τηλεδημοσιογράφων και αναγάγει σε πρώτο θέμα τα καραγκιοζιλίκια και το χάος που συμβαίνουν ως απόρροια των πρυτανικών εκλογών στα διάφορα ΑΕΙ και ΤΕΙ όπου γίνονται.

· Και βγάζει λοιπόν στα τηλεπαράθυρα κάθε λογής σχετικό και άσχετο, που αναλύει ως αναλώσιμος εξπέρ το πρόβλημα, κατηγορεί τους ακραίους τύπους που προκαλούν το χάος και μετά εξαφανίζεται (μέχρι να ξαναεμφανιστεί στο επόμενο καυτό θέμα, τον πρώτο gay γάμο στην Τήλο, για το οποίο γνωρίζει εξίσου πολλά).

· Δυστυχώς, παρά τη διάχυτη τρομολαγνεία τους, τους κλισέ τραγικούς τίτλους και τις μουσικές που παραπέμπουν σε χολυγουντιανό μελόδραμα, τα κανάλια έχουν ένα κάποιο δίκιο.

Συνέχεια

Εκλογικό φωτορομάντζο

Στις τελευταίες εκλογές κάποιοι νίκησαν, κάποιοι πάτωσαν, κάποιοι δεν πάτωσαν και χάρηκαν για αυτό…όλοι λίγο πολύ θα έχουν κάτι να θυμούνται…Εμένα αυτό που μου έμεινε, είναι οι παρακάτω φωτογραφίες, τις οποίες και σας παραθέτω,για να πάρετε μια γεύση,ειδικά αυτοί που δεν κατέβηκαν…Εννοείται ότι το ουζάκι, συνοδεύεται από μεζέ, δηλαδή από τα σχετικά σχολιάκια… Συνέχεια

Πάρ’ τ’ αυγό και κούρεψ’ το

Το ακόλουθο μήνυμα είναι μια προσφορά της ένωσης αυγουλοπαραγωγών περιοχής Ζωγράφου και περιχώρων.Παρακαλώ απομακρύνετε τα παιδιά από την τηλεόραση και τις κότες από τα αμφιθέατρα.

 

politiki-toy-aygoy.jpg

ΤΣΙΡΚΟ

Σημείωση των Αυθαίρετων: Εγκαινιάζουμε ακόμα ένα παρακλάδι σκληροπυρηνικής κριτικής προς το σύνολο των παρατάξεων στη σχολή μας και, κυρίως, των δραστηριοτήτων αυτών: μια στήλη χαλαρού, πηγαίου αλλά αρκετά δύσπεπτου για τους καθωσπρεπιστές λόγου, την οποία επιμελούνται αρκετοί συγγραφείς. Η στήλη ονομάζεται «Περιπέτειες στη χώρα της Παραταξίλας» και θα ανανεώνεται τακτικά, με άρθρα-μονολόγους που θα ρίχνουν οξύ πάνω στις διάφορες δραστηριότητες των παρατάξεών μας που αξίζουν σχολιασμό και κριτική. Βάλτε ένα X λοιπόν στην πάνω δεξιά οθόνη του pcιού σας, αφήστε τις όποιες αποσκευές σοβαρότητας κουβαλάτε στη γωνίτσα και διαβάστε με κάθε επιφύλαξη τα παρακάτω.

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΙΛΑΣ

1) Circo

Περιχαρής ο ανδρικός πληθυσμός της σχολής στριμώχτηκε στο κεντρικό μας αμφιθέατρο για να παρακολουθήσει τον πλούτο των πολιτικών απόψεων (κυρίως) της Εύας (Καϊλή).

Παραβλέποντας βεβαίως το ψαγμένο φιλοσοφικό συνθηματάκι «Είστε όλοι Καϊλές» που υπάρχει στο δρομάκι που οδηγάει στο κτίριο διοίκησης και στη βιβλιοθήκη, και πηγαίνοντας να δει την original δίμετρη καλλονή. (Ή μήπως το σύνθημα είναι ‘Είστε όλοι Καΐλες’, και αναφέρεται στο φοιτητικό κάψιμο;)

Δυστυχώς, συμπληρωματικά της χορταστικής νεαρής ΠΑΣΟΚας βρήκε και ένα Λοβέρδο και μια Διαμαντοπούλου δώρο.

Συνέχεια