Θα πήξεις (τα μπετά) ψαρούκλα..!

εκεί πήραμε τα κιλά σειρά...

Πάνε χρόνια που τελείωσα τη θητεία μου αλλά που και που αναγκάζομαι να την θυμηθώ. Βλέπετε, δεν πήγανε όλοι οι φίλοι μαζί, αλλά πως τα καταφέραμε, όλο και κάποιος θα είναι μέσα. Πάνε 5 χρόνια, και αν βάλουμε και την θητεία του φίλου Θωμά, ακόμα περισσότερα, που βλέπω κάποιον να πηγαίνει στο Μηχανικό. Προσωπικά ήμουν στο Πυροβολικό, εξαρχής, και για τους λοιπούς φίλους μηχανικούς έχουμε και λέμε, Πεζικό, Πυροβολικό, Ειδικές Δυνάμεις, Διαβιβάσεις, Προεδρική Φρουρά, Τεθωρακισμένα. Αν βάλουμε και τα γνωστά κονέ που μας περιτριγύριζαν, έχουμε και αεροπορία+ναυτικό. Και από τόσους μηχανικούς, μηχανικό μόνο ένας, και αυτός χωρίς να έχει αποφοιτήσει! Και τώρα μετά από αυτά τα χρόνια μπαίνει ξανά κάποιος στο Μηχανικό. Βέβαια καλό θα ήταν να περιμένουμε μέχρι να απολυθεί, διότι, είναι νωρίς ακόμα, γίνονται διάφορα στο πούλμαν για την μετάθεση!  Και άντε και δεν πήγαμε Μηχανικό, οι γνώσεις δεν μπορούν να φανούν χρήσιμες παντου; Βεβαίως, σε έναν οργανισμό που τον διοικούν μυαλά, όχι πυροβολημένοι. Διότι που αναλωθήκαμε κυρίως; Κυρίως σε δουλειά γραφείου, που θα μπορούσε να την κάνει και ο τελευταίος κίτσος, για να μην κουράζονται τα μόνιμα παλικάρια της κάθε μονάδας να κάνουν την ούτως ή άλλως άχρηστη γραφειοκρατική εργασία. Οι πιο τυχεροί (ή και άτυχοι κατά περίπτωση) προσέφεραν κάποια στιγμή τις γνώσεις τους, κυρίως όμως για να ξελασπώσουν κανά καραβανά από κανά ημιυπαίθριο που κανόνιζε, ή για κανά άσχετο σχέδιο που άμα το έβλεπε μηχανικός θα γέλαγε με μαύρο δάκρυ που πήγαινε σε επίσης άσχετη υπηρεσία ( προφανώς με κάποιο αντάλλαγμα (ή όχι – εδώ είναι οι άτυχοι). Δηλαδή άσόβαρες ιστορίες. Να βλέπεις παιδιά ξυράφια, να κάθονται και να γράφουν άπειρες σελίδες ημερήσια διαταγή διότι έχει μεγάλη σημασία να είναι χειρόγραφη η καταγραφή του γεγονότος ότι πιάσανε τον τάδε να «ξεκουράζεται στα λουτρά σε ώρα μή προβλεπόμενη» ενώ στην πραγματικότητα είχε κάνει ένα ντουμάνι σαν το παλιό νέφος της Αθήνας εκεί μέσα. Κάποιοι βέβαια το είχαν πάρει χαμπάρι το κόλπο από νωρίς. Θυμάμαι μια σειρά, που όταν μας ρώτησαν ποιος ξέρει από μηχανήματα, αυτός έκανε τον ανίδεο. Ηθελαν κάποιον για το συνεργείο, αλλά δεν τους έκοβε να δουν τα στοιχεία του φαντάρου, λες και ήταν τα μυστικά του κράτους, και να τον τσιμπήσουν απευθείας (άλλα τζιμάνια από ‘κει). Η σειρά που την γλύτωσε ήταν Μηχανολόγος Μηχανικός! Τελικά τους έφαγε στη μάπα ένας ειδικός στις μηχανές, ένας ανειδίκευτος, απόφοιτος λυκείου. Ο μηχανολόγος την έβγαλε στα γραφεία, να κάνει τις διαταγές τις μονάδος. Ζωάρα..!Και καλά έκανε τελικά.

Βέβαια και γω που είχα προσφερθεί στην αρχή, σαν καλό ψάρι τις υπηρεσίες μου, ναααα (δεν το βλέπετε, αλλα με μουντζώνω). Δεν χρειάζεσαι για τίποτα σοβαρό εκεί μέσα. Μόνο για να γράφεις. Μόνο. Ένας χρόνος τότε, κάτι λιγότερο τώρα, πεταμένος χρόνος τελείως από επαγγελματικής πλευράς. Τις άλλες πλευρές δεν τις σχολιάζω, είναι θέμα του καθενός. Θα μπορούσε όμως ο στρατός να ανέβει ένα επίπεδο πάνω εκμεταλλευόμενος τις ικανότητές μας, και δεν θα βαριόμασταν και μεις έτσι. Αλλά αυτοί το μόνο που κοιτάζανε ήταν να κάνουμε ανούσια πράγματα, όπως αγήματα κάθε λίγο και λιγάκι και να ανακατέβουμε τις αποθήκες για να περάσει η ώρα. Και κυρίως να τους ξελασπώνουμε. Από κάθε λογής γκάφα που μπορούσε  να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Αυτά βέβαια ήταν περιορισμένα σαν γεγονότα σε πιο σοβαρή μονάδα, αλλά εκεί πια είχα παραδώσει τα όπλα. Φτάνοντας εκεί έκανα και γω ότι δεν ήξερα καν πως ανοίγουν ένα πισι. Με ανοιχτήρι μήπως;

Και όχι ότι οι άλλες ειδικότητες πήγαιναν καλύτερα…Μάγειρας στην ζωή, πυροβολητής στον στρατό, τραγουδιστής στη ζωή, πυροβολητής στο στρατό, οπτικός στη ζωή…ε τότε να σε κάνουμε μάγειρα!!! Μηχανολόγος; Και ο πρώτος πυροβολητής! Τοπογράφος ο κύριος; ότι πρέπει για σιτιστής! Και άλλα τέτοια ωραία. Και μην παραξενευτείτε, τόσους μηχανικούς διπλωματούχους, μόνο σε εκλογές του ΤΕΕ έχω δει ξανά μαζεμένους. Απορώ ποιούς βάζανε στο Μηχανικό.

Γι’αυτό κύριοι συμβουλή για το μέλλον…Αν μπορέσετε να τον αποφύγετε, κάντε το. Μπορεί να γίνετε υπουργοί κάποια μέρα, δεν ξέρετε. Αλλιώς, πάρτε τις γνώσεις σας, βάλτε τες σε ένα «κουτί» που θα το ανοίξετε όταν απολυθείτε, και αφεθείτε στο χάος του στρατού και απολαύστε το. Και προσέχτε να μην πάρετε δέκα κιλά, δεν φεύγουν με ΤΙΠΟΤΑ!

Θέλει θάρρος να φεύγεις από την Ελλάδα…

Εμπνεύστηκα από το παρόν άρθρο, το οποίο παίρνει θέση στο brain drain που αντιμετωπίζουμε: http://www.lifo.gr/lifoland/you-send-it/26215. Δ Όσοι φύγατε από την Ελλάδα, λοιπόν, είστε λιγόψυχοι. Θέλει περισσότερο κουράγιο να μένεις εδώ. Συμφωνώ και εγώ με αυτή την άποψη, και θα ήθελα να το αναλύσω με το δικό μου άρθρο-response (η ελαφριά παραλλαγή του ονόματος εξυπηρετεί απλά συγκριτικούς σκοπόυς, επ’ουδενί δεν μειώνω ή ειρωνεύομαι τον original συγγραφέα. Απλά ήθελα να γράψω ένα άρθρο-καθρέφτη της αντίθετης άποψης):

Θέλει θάρρος να φεύγεις από την Ελλάδα…

Από την Λόλα Πιλίτη

488285_taxidiotis_828204057

«Σε αυτή τη χώρα δε μπορεί να ζήσει κανένας πια!»  

Πόσες φορές ακούσαμε αυτή τη φράση και μάλιστα συνοδευόμενη από μια άλλη, «το μόνο που μένει στους νέους που μπορούν ακόμα είναι να σηκωθούν να φύγουν, για οπουδήποτε εκτός από δω». Παχιά λόγια, δακρύβρεχτα, έχουν τη στόφα από τη μετανάστευση των 60s τη σκληρή, αρέσουν στον κόσμο. Είναι και κάτι σαν αστικός μύθος που αναμασάται: όλοι το λένε, λίγοι το μπορούν. Κυρίως γιατί τα πράγματα έξω και αυτά δεν είναι καθόλου καλά, «δε μας θέλουν». Χωρίς κάποιο ισχυρό χαρτί, χωρίς κάποια εκπαίδευση, με αυτή την ημιμαθή κατάσταση αδράνειας δηλαδή στην οποία οι περισσότεροι είχαν προσαρμοστεί να συμπεριφέρονται επαγγελματικά και προσωπικά εδώ οι ξένοι δεν ενδίδουν.

Μόνη λύση φαντάζει λοιπόν η αυτοεξορία, αλλά δεν είναι εύκολη. Το χε πει και ο Παυλίδης άλλωστε: να ρίξεις μαύρη πέτρα και να φύγεις για πάντα, αλλά να πας που; Το κοντέρ βέβαια δεν είναι τερματισμένο, δεν τερματίσθηκε ποτέ και καλύτερα να μείνει στα τριάντα, εδώ μπορεί να είναι σκατά, αλλά το δίχτυ, η οικογένεια, οι φίλοι αντέχουν ακόμη. Που να μπαίνεις στη λούμπα να φεύγεις τώρα, να προσπαθείς να ριζώσεις σε ξένο έδαφος. Ξέρεις και τις ιστορίες των φίλων σου, πόσο ολομόναχοι νιώθουν, πόσο τους εξαντλεί η ρουτίνα και ο  καιρός, πόσο παγωμένα και ειρωνικά τους συμπεριφέρονται. Δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο ακούγεται, σκέφτεσαι: όλοι το λένε, λίγοι το τολμάνε. Οι περισσότεροι το μετανιώνουν.

Είναι βέβαια και το άλλο: το να μένεις εδώ είναι αυτοκαταστροφικό, είναι όμως και πολύ θετικό,από μία πατριωτική σκοπιά. «Αν μείνω εδώ θα προσπαθώ για το καλύτερο», λες, «με το μικρόκοσμό μου θα αλλάξω τη χώρα». Ωραία σκέψη, όμορφη, σε γαληνεύει. Βολική. Θα παλέψεις εδώ, θα αντέξεις. Μέχρι να προσπαθήσεις να πιάσεις δουλειά,  παίρνεις 700 μεικτά,  σου φεύγουν τα μισά στο ταμείο και στους φόρους. Δεν έχεις να βάλεις πετρέλαιο φέτος, τη βγάζεις με μία αλογόνου, «θα αντέξω όμως», λες, «σου έμεινε η ελευθερία να μένεις σπίτι σου». Το σπίτι σου είναι ένα μπετονένιο κλουβί στην Κυψέλη. Δεν έχεις λεφτά να φύγεις, θες να φύγεις. Ο μικρόκοσμός σου πρέπει να αντέξει. Απολύθηκες. Έχεις όμως ωραίες ιδέες, «καινοτόμες» τις λένε στα κανάλια. Η άδεια που περίμενες για την επιχείρησή που έστηνες βέβαια δε βγαίνει, έχει αργήσει έξι μήνες, «αν είχες κάποιον μέσα θα ήταν καλύτερα τα πράγματα» σου λένε. Όλα έχουν σταματήσει, η αδράνεια είναι τεράστια. Αλλά είσαι πεπεισμένη, προσπαθείς, προσπαθείς για το καλύτερο. Και ο Σίσυφος προσπαθούσε.

Παράλληλα ακούς τους φίλους σου, θυσίασαν πολλά, έρχονται δύο εβδομάδες στη χώρα, τα πάνε όμως καλύτερα. «Αν το θέλεις και το παλεύεις, έχει ευκαιρίες έξω». Οι περισσότεροι έχουν δουλειά, κάποιοι έκαναν οικογένεια. Κτίζουν τη ζωή τους. «Είναι προδότες», σου λένε όμως οι φίλοι στο καφέ που κάθεστε κάθε μέρα, «δεν έκατσαν εδώ να δουλέψουν. Επέλεξαν την εύκολη λύση της φυγής. Είναι λιποτάκτες». Οι ίδιοι βέβαια έχουν ακόμη το πόστο στο γραφείο του δημάρχου, δεν τους αγγίξανε. Είναι από γνωστό τζάκι. «Κάναμε αγώνα για να σώσουμε το δημόσιο», άλλωστε σου εξηγούν, «για να μην απολυθούν οι συνάδελφοι». «Τα δικαιώματά μας».  «Ο αγώνας μας». Κάδρο αριστεροσύνης για το μικρόκοσμό τους, για το δικό σου μικρόκοσμο, τον γκρεμισμένο στον οποίο πιστεύεις ακόμη, μόνο λόγια θολής αλληλεγγύης.

Εσύ είσαι ακόμη άνεργη. Οι γονείς σου αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα, η σύνταξη έφυγε. Υπάρχουν προβλήματα, ο ΕΟΠΥΥ δε βοηθάει, οι γιατροί είναι λίγοι. Στο νοσοκομείο πληρώνεις τις γάζες. Προσπαθούν. Προσπαθείς. Επιμένεις. Απέναντι βρίσκεις ένα τεράστιο τοίχο, έχει την ίδια σάρκα με εσένα. Απέναντι, σκέφτεσαι, είναι η ίδια σου η πατρίδα. Σε ξερνάει, σε πεθαίνει. Θέλαμε, σκέφτεσαι, να μείνουν οι καλύτεροι. Μένουν μόνο οι ημέτεροι. Δεν πειράζει, λες, τουλάχιστον κάνω το καθήκον μου, δεν την πρόδωσα. Θα την ξανακάνω υγιή, όμορφη και ηλιόλουστη. Θα μοιάζει με ποίημα του Ελύτη, τους λες. Ο απέναντι μειδιάζει, «τι ρομαντικές μαλακίες λες πάλι, σκέτη θολοκουλτούρα είσαι ρε Λολάκι. Σε κόβω για ΣΥΡΙΖΑ».

 

Αυτό είναι κατάντια, δεν είναι επίπεδο

Αν και δεν ασχολούμαι με τα αθλητικά,( σε επίπεδο κουτσομπολιού), άκουσα πρόσφατα τις προσπάθειες διαφόρων «σωτήρων», να σώσουν ποδοσφαιρικές ομάδες που καταρρέουν. Προσπερνώντας την άποψή ότι γιατί να ασχολούμαστε με ένα μάτσο μαντράχαλους που κλωτσάνε μια μπάλα από δω και από κει και κονομάνε τα κέρατά τους, πέρα από την μιαμιση ώρα που δείχνει τσάμπα το παιχνίδι η τιβί, σταματώ στο γεγονός ότι δεν έχω ακούσει ούτε έναν να προτείνει τώρα που γίνεται χαμός και ο κόσμος το έχει ανάγκη, να τσοντάρουμε να σώσουμε ή ακόμα και να στήσουμε μια εταιρία και να φτιάξουμε κάτι. Γιαούρτια, κάλτσες, καπότες, δεν έχει σημασία. Να παράγουμε κάτι και να βγάλουμε και κέρδος και να ταίσουμε και κάποια στόματα με τις δουλειές που δημιουργηθούν. Να βγάλουμε τους εαυτούς μας από τη μιζέρια. Να δώσουμε ελπίδα διαρκείας. Αλλά όχι, θα φωνάξουμε τον κόσμο να τσοντάρει για να γλυτώσει το τριφύλλι και ο δικέφαλος. Τόσο μυαλό κουβαλάμε. Μας αξίζει ένα κούρεμα, όχι χρέους. Μαλλιού, αλλά από τον Sweeney Todd…

Εποχές Βαρβάρων

Πρόσφατα είδα μία εκπομπή αφιερωμένη σε υπόγειες κατασκευές. Πιο συγκεκριμένα, αναφερόταν σε κατασκευές που υλοποιήθηκαν κατά τον μεσαίωνα. Ο παρουσιαστής αναφέρθηκε, για το καλό της ροής της εκπομπής, στην μετάβαση από τους ρωμαίους στους βαρβάρους. Μέχρι και την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκαρατορίας, κατασκευάστηκαν μεγάλα έργα υποδομής , αρκετά από τα οποία είχαν αναφερθεί σε προηγούμενες εκπομπές. Όμως μετά την επέλαση των βαρβάρων, όλα αυτά κατέρρευσαν είτε λόγω άμεσων καταστροφών από τους εισβολείς, είτε λόγω έλλειψης συντήρησης από τους μηχανικούς.Έτσι όλη αυτή η τεχνολογία που είχε αναπτυχθεί από τους Ρωμαίους και τα παραδείγματα αυτής,  χάθηκαν. Χρειάστηκαν πάρα πολλά χρόνια για να αναπτυχθούν ξανά αυτά τα συστήματα και η σχετική επιστήμη, σχεδόν από το μηδέν. Και η Ευρώπη, σε συνδιασμό με την μόνη δυνατή επιρροή αυτή της εκκλησίας, βυθίστηκε στο σκοτάδι.

Σήμερα λοιπόν, ανέφερα στον πατέρα μου αυτή την παρατήρηση, το κενό δηλαδή που παρουσιάστηκε από τους Ρωμαίους μηχανικούς στις μετέτέπειτα γενιές και πως αυτό επηρέασε την εξέλιξη της ιστορίας. Και μου είπε κάτι που παρατηρώ και γω στην σημερινή Ελλάδα αλλά δεν είχα συνδέσει με το ιστορικό παράδειγμα.

Το ίδιο πράγμα κινδυνεύουμε να δούμε και στη χώρα μας. Εδώ και περίπου δύο χρόνια δεν γίνονται τεχνικά έργα στην Ελλάδα. Και λογικά, με τέτοιους μαλάκες που έχουμε μπλέξει, που τους ενδιαφέρουν μόνο τα νουμεράκια, δεν πρόκειται να γίνουν για πολύ καιρό ακόμα. Αυτό, στον τεχνικό κόσμο πέρα από την οικονομική δυσπραγία έχει και ένα άλλο, ύπουλο αποτέλεσμα.

Άμα δεν υπάρχει πράξη, δεν υπάρχει εξέλιξη. Και άμα δεν υπάρχει εξέλιξη, ή θα ξεχάσεις αυτά που έμαθες ή θα αναγκαστείς να πας κάπου αλλού που θα υπάρχει εξέλιξη. Ήδη γνωρίζουμε όλοι τεχνικά γραφεία μεγάλης κλίμακας για τα ελληνικά δεδομένα, που έχουν αποδεκατιστεί. Όσοι πιστεύουν ότι σε κανά χρόνο- δύο που θα υπάρξει κανά έργο, το γραφείο θα ανασυσταθεί  αλώβητο στο τσάκα τσάκα, είναι τουλάχιστον γελοίοι. Αυτά τα γραφεία μέσα στα χρόνια ανέπτυξαν δομές, έμαθαν τεχνολογίες, επένδυσαν στην εξειδίκευση ίσως και σε μηχανήματα, κάποιοι έστησαν λογισμικά. Και όλα αυτά αναπόφευκτα θα διαλυθούν. Και πάλι θα αναγκαζόμαστε να φέρουμε απ’ έξω τον κάθε καραγκιόζη για να μας δώσει τα φώτα του… τα οποία σβήσαμε μόνοι μας γιατί το «φως», κοστίζει…

Προβλέπονται λοιπόν, εποχές σκοτεινές, εποχές βαρβάρων…

Τί άλλο να πεις πιο απλά…

Εδώ και κάτι μέρες έλειπα υλικά από mqn και έμελε να γίνουν αυτές τις ημέρες επικά πράγματα. Μεταξύ άλλων όμως βρήκα να με περιμένει ίσως η πιο επική και σημαντική ανάρτηση στο φόρουμ. Με εκφράζει απόλυτα και πιστεύω ότι δεν μπορούμε να πούμε κάτι παραπάνω όσοι το πονέσαμε. Και προφανώς δεν εννοώ μόνο τα μέλη της ομάδας.

Θεωρώ λοιπόν σωστό να αναδημοσιεύσω και εδώ αυτή την δημοσίευση έτσι ώστε να την δουν ξανά όσοι μας διαβάζουν και στο φόρουμ, να μάθουν όσοι δεν ξέρουν αλλά και να το δουν όσοι περνούν τα ίδια και παρόμοια ενώ προσπαθούν τραβήξουν το βάρος για τους πολλούς. Απολαύστε υπεύθυνα.

«Περί συντονισμού και διαχείρισης ο λόγος λοιπόν, μία προσωπική άποψη και από εμένα.

Κατ’αρχάς, να αρχίσω δηλώνοντας ότι συλλογική ευθύνη στο site υπάρχει μόνο για κείμενα υπογεγραμμένα ως «Η ομάδα του MQN.gr». ΔΕΝ υπάρχει συλλογική ευθύνη σε παρεμβάσεις και ανακοινώσεις, ακόμα και κατασταλτικού χαρακτήρα, που δεν υπογράφονται από το σύνολο της ομάδας. Υπάρχει μόνο ΑΤΟΜΙΚΗ ευθύνη σε αυτά, από τον δημιουργό τους. Όπως τα ΕΑΑΚ ευαγγελίζονται για την έλλειψη εκπροσώπησης και αντιπροσώπευσης στα κοινά τους, έτσι και εμείς λειτουργούμε χωρίς κεντρική εξουσία και καθοδήγηση, και οι περισσότερες πράξεις μας μετουσιώνονται ως ατομική ευθύνη.

Τον τελευταίο καιρό στη σχολή, αλλά και στο forum γενικότερα, ο κόσμος «βράζει», και η κατάσταση τείνει να εξελιχθεί σε ό,τι χειρότερο έχω δει στη σχολή τα πολλά χρόνια που είμαι φοιτητής. Ενάντια στους στοιχειώδεις κανόνες που υπάρχουν για τα συλλογικά μας όργανα, τα ΕΑΑΚ και ο ακόλουθος (Εγκέλαδος) έχουν επιλέξει την ολομέτωπη σύγκρουση τόσο με συλλογικές αποφάσεις όσο και με την κοινή λογική, κάνοντας γενικές συνελεύσεις κάθε τρεις και λίγο, επαναλαμβάνοντας διαδικασίες μέχρι να τους κάτσει το αποτέλεσμα. Είναι οι κυρίως υπεύθυνοι (δεν βγάζω τα παιχνιδάκια ΠΑΣΠιτών, ΔΑΠιτών απ’έξω γιατί και αυτοί καλές κουφάλες είναι) για την πόλωση του κόσμου της σχολής, για το γεγονός ότι έχουμε οδηγηθεί να βριζόμαστε μεταξύ μας, και να σφαζόμαστε για τη ΔΙΠΟΛΑΡΑ που έχετε στο μυαλό σας μεταξύ ανοκτής και κλειστής σχολής, έχοντας χάσει προ πολλού το νόημα των πραγμάτων (δηλαδή τους τρόπους αντίδρασης απέναντι στο νομοσχέδιο και τη γενικότερη συζήτηση για το μέλλον της Παιδείας).

Η πρωτόγνωρη εικόνα αποσύνθεσης (πάει πακέτο με τη χώρα μας μάλλον) που υπάρχει στον κόσμο της σχολής αντανακλάται φυσικά και στο κυριότερο φόρουμ της, το MQN.gr . Υπάρχουν topics-βόθροι που τρέχουν με ρυθμό δεκάδων σελίδων την ημέρα στα οποία ο καθένας βγάζει το άχτι τους – ακούγονται από αριστερίστικες δηθενιές μέχρι φασιστικές κορώνες για τανκς, μπάτσους, χούντες και δεν ξέρω γω τι άλλο. Οι (ελάχιστοι) συντονιστές είναι ΟΛΟΙ στην τσίτα να διορθώσουν τη μαλακία του καθενός. Υπό τις δεδομένες συνθήκες τόσο μεγάλης πίεσης λοιπόν, είναι λογικό να γίνουν λάθη εκ μέρους της συντονιστικής ομάδας – στην προκειμένη, ελήφθησαν αβίαστες αποφάσεις χωρίς τη συλλογική συγκατάθεση όλης της ομάδας – κάτι που θα εξισορροπούσε την τελική άποψη που θα έβγαινε προς τα έξω μιας και υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ιδεών μεταξύ των παιδιών που ασχολούνται με το site. Επίσης, ένα τμήμα των παιδιών άφησαν την προσωπική τους άποψη να υπερισχύσει του αξιακού υποβάθρου που έχουμε θέσει στο site – και σε αυτό συμπεριλαμβάνεται ο χαρακτήρας μιας υπερπολιτικής πλατφόρμας έκφρασης ιδεών. Όπως προείπα, η ευθύνη για αυτά είναι ατομική και θα πρέπει να αναζητηθεί από όποιον έλαβε την πρωτοβουλία, και όχι συλλογική.

Ωστόσο, οι ευθύνες μας (γενικώς) ως ομάδα παιδιών του MQN, τελειώνει εδώ. Και κάπου εδώ αρχίζει η δική σας ευθύνη, και η δική σας αλήτικη και τελείως υποκριτική συμπεριφορά.

ΞΕΧΝΑΤΕ, λοιπόν:

Ότι το site δεν είναι θεόσταλτο, ότι το έχει φτιάξει μια ομάδα φοιτητών που έχει δαπανήσει ένα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ τμήμα από το χρόνο και την όρεξή της για να το υλοποιήσει και να το τρέξει. Αφιλοκερδώς γιατί το site δεν έχει κανένα εμπορικό χαρακτήρα, διαφημισούλες, έσοδα πέρα από party.
Ότι το site δεν είναι επ’ουδενί επίσημο όργανο κανενός γαμημένου φοιτητικού συλλόγου, ότι δεν υποχρεούται να στεγάσει ντε και καλά όλες τις απόψεις – στεγάζει αυτές μόνο των παιδιών που επέλεξαν να γράφουν σε αυτό.
Ότι εν τέλει το site λειτουργεί στο πλαίσιο που το έθεσε η συντονιστική του ομάδα ΚΑΙ ΜΟΝΟ – δεν υπάρχει ούτε συζήτηση με τους χρήστες, ούτε διάλογος για τη λειτουργία του, εκτός αν αξιακά η ομάδα που το έφτιαξε συμφωνήσει να το συμπεριλάβει στους χρήστες. Our house, our rules, που λένε και οι Άγγλοι. Όπως είπε και ο akrovolistos:

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν κάποιοι είναι πως η συμμετοχή σε αυτό το φόρουμ ούτε δικαίωμα είναι, ούτε κεκτημένο. Υπάρχει και συντηρείται επειδή ο Χ το έφτιαξε και οι Ψ,Ζ κάθονται και διαβάζουν κάθε παπαριά που γράφεται.

Η συμμετοχή και το γράψιμο στο site δεν είναι γαμημένο δικαίωμα ΚΑΝΕΝΟΣ. Είναι ΕΠΙΛΟΓΗ όσων συμφωνούν με τους κανόνες μας, τη λειτουργία μας, τη δράση μας.

Και εδώ σας καλώ να μπείτε στη θέση μας λοιπόν. Στη θέση των δεξιών, ξεπουλημένων συντονιστών, που:

Καίγονται με τις ώρες και διαβάζουν τη μαλακία του καθενός εδώ μέσα, προσπαθώντας να φιλτράρουν προσωπικά σχόλια, να διαχωρίσουν θέματα που ηλιθιωδώς στήνονται σε λάθος sub-fora, να διορθώσουν ακαταλαβίστικα παραληρήματα με ΚΕΦΑΛΑΙΑ και greeklish, να απαντήσουν στο κάθε ΠΜ που απαιτεί να δώσουμε extra σημειώσεις ή να απαντήσουμε στην απορία τους, και μας τη λέει κιόλας όταν δεν τον κάνουμε
Περνάνε ώρες προσπαθώντας να βελτιστοποιήσουν τον κώδικα, να προτείνουν και να υλοποιήσουν ιδέες, να εμπλουτίσουν το υλικό που ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΚΑΡΥΔΙΑΣ ΚΑΡΥΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΤΕ, το οποίο απαιτεί κιόλας, και μας τη λέει και από πάνω όταν δεν το κάνουμε.

Άλλα πάντα αυτά είναι δεδομένα για σας, και πάντα στο θέμα του συντονισμού είμαστε δεξιοί και ξεπουλημένοι και μπάτσοι. Στο θέμα του υλικού όλοι κάνετε μόκο και ελάχιστοι συμμετέχουν ανεβάζοντας ή απλά λένε «ευχαριστώ ρε παιδιά, ξέρεις τι, δεν είμαι τόσο κάφρος και γαϊδούρι τελικά και αναγνωρίσω ότι φάγατε μέρες να λύσετε, σκανάρετε, και ανεβάσετε το τάδε θέμα απλά επειδή γουστάρετε (και όχι επειδή ζητάτε ανταλλάγματα όπως οι παρατάξεις μας).»

Από τέτοια; μπα τίποτα, ελάχιστα posts, ελάχιστοι χρήστες (μπροστά στο σύνολο εγγεγραμμένων) που να αναγνωρίζουν την προσπάθεια, να γουστάρουν, να θέλουν να συνδράμουν στη συναδελφική αλληλεγγύη (γιατί εδώ είναι ρε κάφροι η αλληλεγγύη, που είναι; στις αίθουσες που ο καθένας είναι για την πάρτη του;, στα τραπεζάκια που η κάθε παρεούλα στο μικρόκοσμό της επιβάλλει την εξουσία της; ή μήπως στις γενικές συνελεύσεις στις οποίες ο καθένας θα πει την κασετούλα του, θα σηκωθεί το κουλό να ψηφίσει ένα ψηφισματάκι και μία απόφαση, θα μπει κανά λουκετάκι, και μετά ΜΟΚΟ, πάμε για κανά καφέ;)

Αλλά από αποψάρες, από νεοελληνικές μαγκιές που ξέρουν τα πάντα (και διαχείριση και συντονισμό φυσικα), από κραξίματα, από κριτικές, ΔΕΚΑΔΕΣ. Μας την έχουν στημένη στη γωνία, από δεξιά κομματόσκυλα που αισθάνονται θιγμένα που οι σημειώσεις δεν κυκλοφορούν μόνο στα τραπεζάκια, μέχρι αριστεριστές – αντάρτες της πορδής, που το βρίσκουν τρε μπανάλ και άχρωμο και άοσμο να πούμε, και πάμε κανά Γκίνη για πάρτοκατάληψη και καμιά μπύρα Μεσολλογίου – αφού κατεβάσουμε τις σημειώσεις από το ξεπουλημένο δεξιό αποστειρωμένο site σας.

Ε λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια στη δημιουργία, στην ανάπτυξη, στη συμμετοχή και στο συντονισμό ενός τέτοιου forum μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι ΔΕ ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ. ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ στον κόσμο της σχολής ένα τέτοιο forum. Δεν αξίζει στα σάπια κομματόσκυλα, στις δήθεν εναλλακτικές παρεούλες με τους ψαγμένους μη-αποστειρωμένους τυπάκους των προαστίων, στους παρτάκηδες αριστούχους της καβάτζας και της καριέρας, στις απρόσωπες μάζες του «κατεβάζω-σημειώσεις-δεν ανεβάζω όμως ποτέ» και των μηδενικών δημοσιεύσεων, στους νεοέλληνες κράχτες που έχουν μία άποψη για τα πάντα, δεν αξίζει.

Για αυτό,την επόμενη φορά που θα δω κάτι τέτοιο:

θα πατήσω και εγώ like, παρέα με τους εαακίτες, δαπίτες και πασπίτες (βρήκατε επιτέλους κοινό στόχο) που το πάτησαν. Γιατί πολύ απλά θεωρώ ότι θα είστε καλύτερα με κομματικά υποκατάστατα τύπου dapcv όπου δεν θα τίθεται καν θέμα έκφρασης ίσων αποστάσεων, ή με εμπορικά τρέντυ φορουμάκια στα οποία θα βγάζουν φράγκα κάποιοι λιγδιάρηδες στην πλάτη σας.»

by Merde_Conserve

http://www.mqn.gr/phpBB/viewtopic.php?f=17&t=23&start=90

Η αρχιτεκτονική των “τρελών”

Αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο του συναδέλφου Bill Niakas, από το προσωπικό του blog http://billniakas.wordpress.com/ . Ευχαριστούμε το συνάδελφο για την παραχώρησή του.

Αρχιτεκτονική είναι τόσο η τέχνη όσο και η επιστήμη του σχεδιασμού (με την έννοια της μελέτης, όχι μόνο του γραφικού σχεδίου) και της υλοποίησης κτιρίων.Το σχέδιο και η έκφραση του , που είναι ο σχεδιασμός ,πραγματώνουν ένα αντικείμενο , ένα σύστημα μία αντικειμενική υλική διάσταση

Δεν το έκρυψα ποτέ μου , ότι “πραγματική” Αθήνα θεωρούσα και θεωρώ πάντα το λεγόμενο “ιστορικό κέντρο”. Ιστορικό για πολλούς λόγους αλλά αυτό που θα με απασχολήσει στο παρών άρθρο είναι πρωτίστως η αρχιτεκτονική ως ιστορική καταγραφή τάσεων , επιρροών και επίταγών της εκάστοτε χρονικής περιόδου. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι όσο αναπτυσόταν χωροταξικά η πόλη δεν υπήρξαν αξιόλογες κατασκευές σε όλη την “ευρήτερη” Αθήνα. Όλα αυτά τα οικοδομήματα είναι εκεί ,στέκονται περήφανα στο πέρασμα του χρόνου και με την ύπαρξη τους και μόνο , διακυρρήτουν το μανιφέστο των δημιουργών τους . Τότε που πραγματικά το χτήσιμο ενός κτιρίου αποτελούσε “δημιουργία”  και όχι μια υποχρέωση που έπρεπε να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς. Τότε ήταν που πραγματικά η αρχιτεκτονική αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι κάθε νέας μελέτης.

Συνέχεια

Tradition

Δύο (και κάτι ψιλά) χρόνια μετά, είναι ωραίο να ξέρεις ότι ορισμένα πράγματα παραμένουν ως έχει, αλώβητα στο χρόνο, παραδοσιακά. Γιατί αν δεν κρατήσεις τις παραδόσεις σου, αν δεν σταθείς δίπλα στις αξίες σου, ντεν γκαταλαβαίνει και ντεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει, που λέει και ο ασματζής.

Οκτώβρης 2008: https://authairetoi.wordpress.com/2008/10/15/post49/

Μάιος 2011: http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11503:pink-gop-poster-chania-causes-loss-binteo&catid=70:cult&Itemid=104
Από την άλλη, η πολλή η προσκόλληση στα παραδοσιακά κάνει το παιδί λίγο μαμάκα,  και πρέπει να αρχίζουμε να παίζουμε μπάλα και με τις περιστάσεις/συνθήκες των καιρών. Γιατί να μείνουμε στα ημίγυμνα γυναικεία αντικείμενα της αντρικής εν δυνάμει ψηφίζουσας λίμπιντο, όταν άλλα πράματα έχουν μεγαλύτερο shock value;

http://www.parapolitiki.com/2010/05/e_18.html

Αναμένω λοιπόν σύντομα το πάντρεμα παράδοσης και καινοτομίας. Περιμένω πως-και-ως, πριν τις εκλογές παρακαλώ αφίσες με τσόντες της Σειρήνας. Όχι απλά προκλητικές πόζες – να έχει και λίγο δράση/αντίδραση ρε παιδί μου. Τη Τζούλια έστω (τη νέα της crackhead version με τη ροζ πόρσε) να τρέφεται με εξωτικά φρούτα. Στο μισό πλάνο πάντα. Το άλλο μισό να έχει διαδηλώσεις, πτώματα, με ανοιγμένα στόματα, σε ένα πρόχειρο photoshop blend με ταλιμπάν και πολεμικές συρράξεις, για εξτρά δραματουργία. Και από κάτω ένα μεγάλο WordArt (κρίση γαρ – απολύεται ο designer): «Εσύ σε ποιά πλευρά θες να σαι;» Να πάρουμε επιτέλους πολιτική θέση και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ρε παιδί μου.

Κενοί Καμβάδες – Κρανίου Τόποι

Είμαι μπετατζής, και δεν έχω πρόβλημα να το παραδεχτώ. Είμαι άκρατος τεχνοκράτης, γραβατωμένος υπαλληλάκος του κέρδους και του επιστημονισμού, που δεν σκαμπάζει πολλά από τη λειτουργική του χώρου, την αισθητική του τοπίου,την αρμονική σύζευξη του έργου με τη φύση, την αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το χώρο και το χρόνο, και άλλα τόσα εύηχα με τα οποία ασχολούνται οι αρχιτέκτονες.

Παρά την πλάστιγγα των σπουδών μου λοιπόν, που γέρνει πιο πολύ στο τεχνολογικό παρά στο λειτουργικό κομμάτι των τεχνικών έργων, θα ήθελα να κάνω μία κριτική απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχω δει πάμπολλες φορές να συμβαίνει: το πρόβλημα του σχεδιασμού στην ανάπλαση/κατασκευή νέων πλατειών. Πλατείες σαν την καινούργια του Μοναστηρακίου, αλλά και σαν την Ομόνοια (όπου το ράβε-ξήλωνε έχει γίνει συνήθεια), ή ακόμα και κεντρικές πλατείες σε επαρχιακά μέρη. Ανοικτοί χώροι – κενοί καμβάδες για την ομάδα αρχιτεκτόνων που αναλαμβάνει το σχεδιασμό της. Λευκές επιφάνειες, που μπορούν εύκολα να γεμίσουν με συνδυασμούς λύσεων και να εξυπηρετήσουν πολλές χρήσεις, κάτι που αποτελεί μάλλον εύκολο αρχιτεκτονικό project (αν κρίνουμε ότι τα περισσότερα άλλα έργα ορίζονται από τους πολλούς περιορισμούς τους παρά από την ελευθερία σχεδιασμού τους).

Βλέπω λοιπόν αυτή την κενότητα του χώρου, που δίνει την καλύτερη αφορμή για το θεωρητικό αρχιτεκτονικό στοχασμό γύρω από «τη σύγχρονη αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το δημόσιο χώρο». Διαβάζω βαθυστόχαστα αρχιτεκτονικά άρθα για «τη διαμόρφωση του νεοαστικού τοπίου μέσω της επανάκτησης του δημοσίου χώρου» και το «σχεδιασμό ενός αλληλεπιδρώντος συστήματος μεταξύ του ανθρωπίνου συνόλου και του χώρου, του χρόνου, του ήλιου, του φεγγαριού» κ.ο.κ.

Στη θεωρία λοιπόν όλα είναι ωραία και ανθηρά. Στην πράξη όμως, μπορεί κάποιος να μου πει από ποια ανώτερη διάσταση αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με το γαμημένο αστικό τοπίο και το δημόσιο χώρο έχει ξεπεταχτεί η τάση-μόδα να μη μπαίνει ούτε ένα γαμωδέντρο στις πλατείες; Μπορεί ίσως κάποιος να μου εξηγήσει γιατί η πλατεία Μοναστηρακίου, με το «πολύχρωμο λιθόστρωτο που παραπέμπει σε μωσαϊκά και ψηφιδωτά και αναδεικνύει τον ιστορικό χαρακτήρα της περιοχής», δεν φέρει ούτε ένα δεντράκι που θα καταστήσει το μικροκλίμα της πλατείας (και της τσιμεντωμένης ζώνης πέριξ αυτής) πιο βιώσιμο; Ή να μου πει κάποιος πώς τα τόσα σχέδια ανάπλασης της πλατείας Ομόνοιας δεν περιελάμβαναν ποτέ μία σοβαρή προσπάθεια πρασίνου εκτός από κάτι μίζερες ζαρντινιέρες;

Δεν ξέρω, με την ελάχιστα λειτουργική-αρχιτεκτονική γνώση μου, μπορώ να φανταστώ ότι από τις κρίσιμες παραμέτρους στο σχεδιασμό νέων έργων στην Αθήνα, θα πρέπει να είναι η ύπαρξη πρασίνου. Μία άναρχη πόλη που έχει τόσο μικρή αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο, που πνίγεται από το beton και το καυσαέριο, θα χρειαζόταν ίσως με κάθε αφορμή (όπως η ανάπλαση πλατειών) λίγη βλάστηση παραπάνω. Ακόμα και το ελάχιστο πράσινο θα κάνει τη διαφορά, αλλάζοντας το μικροκλίμα της περιοχής, προσφέροντας περισσότερη δροσιά, όπως έχει αποδειχθεί με διάφορες έρευνες.

Αντί λοιπόν να προτείνουμε καινοτόμες (αλλά ελάχιστα εφαρμόσιμες, με τη σημερινή πολιτειακή και κοινωνική κατάσταση) λύσεις για φυτεμένα δώματα σε υπάρχουσες κατασκευές, θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε στη Γη. Να πάψουμε να υπερ-θεωρητικοποιούμε με δοκιμιακούς διθυράμβους για «την ανάδειξη της αλληλεπίδρασης στο δημόσιο χώρο» και να σχεδιάσουμε με αδρά, πλην σοβαρά κριτήρια κάθε χώρο που έχει την ευκαιρία να γίνει μία μικρή όαση. Γιατί το άλμα από τη θεωρία στην πράξη είναι τεράστιο, το ίδιο μεγάλο με την προσγείωση από το φιλοσοφικό στοχασμό στην εφαρμογή του για την επίλυση πρακτικών προβλημάτων.

Πρώτα κομματόσκυλο, και μετά όλα τ’άλλα

Εχω παρατηρήσει ότι έχω ένα μεγάλο πάθος. Μου αρέσει να συζητάω, να προβληματίζομαι και πού και πού, όπου μπορώ, να βρίσκω και καμιά λύση. Αφού η σχολή ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου λοιπόν (και κατ’επέκταση η τριτοβάθμια εκπαίδευση), ήταν αναπόφευκτο να συζητώ επ’ αυτής. Εχω συζητήσει με έλληνες, ξένους, προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς, ερευνητές, υποψήφιους φοιτητές, καθηγητές, παλιούς αποφοίτους και βετεράνους της ζωής και της γνώσης. Εχω αντιμετωπίσει διάφορες συμπεριφορές. Τον φύτουλα, τον καμμένο, τον ψαγμένο, τον ταλιμπάν, τον αδιάφορο, αυτόν με όνειρα, τον υποταγμένο, τον καταφερτζή,το θύμα, τον ικανοποιημένο και τον αποτυχημένο. Αρκετές φορές δεν συμφώνησα, αλλά πάντα άκουγα τις διάφορες γνώμες. Όλες έλεγαν κάτι που θα μπορούσε σε βάθος να σε προβληματίσει ή να αναδείξει κάτι που αγνοούσες. Ποτέ, μα ποτέ όμως δεν μπόρεσα να χωνέψω τα λόγια του κλασσικού κομματόσκυλου.

Αυτού του τύπου, που πρώτα γράφεται στο κόμμα και μετά στη σχολή. Βασικά τέτοιος ήταν και ο πρώτος που συνάντησα, πριν καν μπω στη σχολή. Τότε μου είχε φανεί πολύ αστείος (βασικά πίστευε ότι όλος ο κόσμος είναι ένα επιτραπέζιο που παίζουν 5-10 βιομήχανοι γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν, και αυτό επειδή του το είχε πει το κόμμα-κατά τα άλλα πάλευε για ανεξαρτησία τραβώντας σούζες και κάνοντες κόντρες με το καγκουροπαπί). Θυμάμαι μου είχε πει, «όταν μπεις στη σχολή, να πας να μιλήσεις με τον τάδε στο φυσικό, αυτός είναι ο μεγάλος»…ο γκουρού!

Είτε λόγω κάποιου φίλου γκουρού, είτε από κολλημένους γονείς, είτε από αντίδραση σε αυτούς, είτε λόγω άγνοιας και ανυπαρξίας προσωπικότητας, όλοι αυτοί οι τύποι είναι επικίνδυνοι. Γενικά γιατί φέρουν γνώμη χωρίς να έχουν δει τίποτα ακόμα (οι περισσότεροι λόγω σχολής φεύγουν για πρώτη φορά από το σπίτι τους, είτε αυτό είναι στην Εύβοια είτε στην Κυψέλη) και μάλιστα την επιβάλουν με απολυταρχικό τρόπο. Ξύλο και κουνγκ φου δηλαδή. Και ειδικά γιατί την φέρουν χωρίς πραγματικά να ξέρουν. Μιλάνε για πείνα, που στην σχολή μας ειδικά, είναι οι περισσότεροι παιδιά μηχανικών, μιλάνε για εκμετάλλευση των εργαζομένων, όταν οι γονείς τους είναι αφεντικά, μιλάνε για εντατικοποίηση των σπουδών, όταν δεν πατάνε στο μάθημα, όταν κατεβαίνουν στο μάθημα ταλιμπάν και ότι κάτσει. Πως μπορείς ρε τσουτσέκι να εκφέρεις γνώμη για ένα μάθημα όταν δεν έχεις περάσει ούτε απ’ έξω από την αίθουσα; Επειδή η παρέα σου δεν κόβει και κόβεται συνέχεια, βγαίνεις και λες ότι το μάθημα είναι άχρηστο; Σας θυμίζει κάτι το συγκεκριμένο..;Ιδιο βιολί τα τελευταία 5 χρόνια. Εχει πλάκα να βλέπεις πρωτοετά να σου λένε για τις εκλογές τις σχολής όταν ακόμα δεν έχουν τελειώσει το πρώτο εξάμηνο. Εχει πλάκα να σου λέει 3τής ότι δεν χρειάζεται ένα μάθημα (όταν ακόμα έχει μπροστά του άλλα 25 μαθήματα και δεν έχαι δουλέψει ποτέ του). Έχει πλάκα (ταφόπλακα) να υποστηρίζει φοιτητής του δημοσίου, την εξίσωση με το κωλέγιο. Και όλα αυτά γιατί;;;;Γιατί τους το είπε η παράταξη (πες με γραμμή) ή γιατί δεν γίνεται και αλλιώς (δεν ακούγεται και άλλη γνώμη εκεί μέσα). Και την παράταξη ξέρουμε, αυτή εμπιστευόμαστε.

Κοιτάχτε λοιπόν να γίνετε πρώτα φοιτητές και μετά κομματόσκυλα (μακάρι να μην γίνετε και ποτέ).

Γιατί χίλιες φορές γραφικός μια ζωή παρά 5 χρόνια (+1+2+3+…ίσως και μια ζωή επίσης) τσιμπουκλής και φερέφωνο.

πάρει cd;

είδα όραμα σήμερα.Μπορεί να την έχω ψωνίσει, αλλά μάλλον είμαι ο μένταλιστ που ψάχνει ο γκέλερ. Απλά δεν μπορώ να το αποδείξω ακόμα.

Είδα λέει, ότι ήμουν σε ένα επάγγελμα, σαν του πολιτικού μηχανικού ένα πράγμα, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, σε ένα χώρο σαν την Ευρώπη, σε δέκα , το πολύ, χρόνια από τώρα. Και πήγαν οι εταιρίες που είχαν τα γραφεία, μελετητικά και κατασκευαστικά, σε χώρες πολύ φτηνού εργατικού δυναμικού, πες με κινα , ινδια , πακισταν, και προσέλαβαν (με δελτίο πάντα) μηχανικούς σαν και εμάς για να δουλεύουν στις εταιρίες τους. Τους έμαθαν και κανα δυο κανονισμούς, βασικά ελληνικά, τους έδιναν και απο 500 ευρώ το μήνα και όλα κομπλέ…Οταν βέβαια έπρεπε να βάλει κάποιος την υπογραφή, την έβαζαν τα αφεντικά που φαινόντουσαν στην εταιρία…Κ τα αφεντικά κονομάγανε, οι πακιδες το γλεντάγανε γιατί τα 500 είναι περιουσία στη χώρα τους και εμείς επειδή δεν μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε τους σχεδόν τσάμπα, παίζαμε κιθαρούλα σε καμια ταβέρνα. Τελικά καλά έκανε και με πίεσε η μάνα μου να μάθω κιθάρα.

Εκαστος στο είδος του

Το να έχεις σε ένα σύνθετο έργο περιπτώσεις όπου διαφορετικές ειδικότητες θα συνεργαστούν και συχνά θα φτάσουν και στην σύγκρουση, είναι πράγμα αναπόφευκτο αλλά και αναγκαίο.

Οταν όμως τα όρια ξεπερνιώνται και ο ένας νομίζει ότι κάνει καλύτερα την δουλειά του άλλου, και μπορεί να έχει γνώμη πάνω από τον ειδικό (γιατί απλά «ξέρει»), τότε σου τη δίνει στα νεύρα. Τότε είναι που άλλος δουλεύει, άλλος πληρώνεται, όλοι μπλέκουμε τα μπούτια μας και κάποιος τρώει το κεφάλι του.

Και σου τη δίνει πραγματικά όταν συνειδητοποιείς ότι όλη η κοινωνια μας έχει αυτή τη μορφή, τη μορφή του ξερόλα!

Λάθος στόχος

Μεγάλη ανακατωσούρα έχει προκαλέσει το νέο σύστημα στη σχολή μας (ίσως και σε άλλες, δεν το έχω ψάξει) του πολλαπλού συγγράμματος.Εκτός των άλλων έχει προκαλέσει και κλασσικές καφρίλικες αντιδράσεις, που δεν αξίζουν καν σχολιασμού…

Πέρα όμως από την αναταραχή λόγω πρώτης εφαρμογής, θέλω να σημειώσω κάτι που δεν έχει αναφερθεί τόσο πολυ.Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ προτιμότερο τα λεφτά που δίνονται για την εφαρμογή αυτού του προγράμματος, θα έπιαναν πραγματικά τόπο αν δίνονταν για να αποκτήσουν πολλά περισσότερα συγγράμματα οι βιβλιοθήκες.Εκεί δηλαδή που πιάνει περισσότερο τόπο η ποικιλία επιλογών.Για τους περισσότερους που απλά διαβάζουν τα αναγκαία και που πάντα θα αγοράζουν τα γνωστά λυσάρια, δεν έχει καμία σημασία η ελευθερία επιλογών.Θα τα αγοράζουν και πάλι.Ενώ αυτοί που ψάχνονται και ενδιαφέρονται πραγματικά, θα εποφελώντουσαν πολύ περισσότερα αν αυτά τα λεφτά πήγαιναν στις βιβλιοθήκες…και όχι στα σκονισμένα ράφια του σπιτιού μας.

Τέλος Εποχής

Η χτεσινή μέρα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες…για τη γειτόνισσα, τον φούρναρη της γειτονιάς μου και για αρκετούς γνωστούς μου… Όχι όμως για μια παρέα περίεργων. Ένας χρόνος πέρασε από την μέρα που εμφανιστήκαμε επίσημα και αποφασίσαμε να φιλοξενούμε επίσημα τον λόγο μας σε δικό μας, ηλεκτρονικό, χώρο και έτσι γεννήθηκε ο χώρος της Αυθαίρετης Δόμησης.

Περάσαμε μέσα από συναντήσεις, συζητήσεις, πολλά κείμενα, διαφωνίες, ταραχές, εκπλήξεις και πολλή χαρά… Χαρά γιατί κάναμε κάτι που γουστάραμε και μάλιστα για πολύ καιρό και μάλιστα καταφέραμε να το κάνουμε χωρίς να έχουμε κάποιον κομματικό δερβέναγα πάνω από το κεφάλι μας να μας λέει τι θα κάνουμε. Και δεύτερον γιατί επιβεβαιώθηκε ξανά ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και θέλει να μιλήσει και να σκεφτεί ελεύθερα όπως επίσης ότι τα κεφάλια φοβούνται κάθε ελεύθερη σκέψη, και προσπαθούν ή να την καπελώσουν ή να την σβήσουν. Ευτυχώς περάσαμε αλώβητοι και πιο δυνατοί από τα έμπόδια που βρήκαμε είτε αυτά ήταν φυσικά είτε τεχνητά.

Πετύχαμε όμως και κάτι άλλο. Υπήρξαμε η σπίθα για μια ιδέα που κυκλοφορούσε χρόνια και αποτελούσε κάτι αναγκαίο για την σχολή και για τους φοιτητές. Μετά από το ενδιαφέρον που προξένησε το μπλογκ, μαζεύτηκαν δραστήριοι άνθρωποι και έφτιαξαν το φόρουμ της σχολής, προσπαθώντας να κάνει κάτι που θα μας βοηθάει όλους, χωρίς να κοιτάει χρώματα και ανταποδωτικές χάρες.

Είναι αυτά όμως αρκετά έτσι ώστε να πούμε ότι η προσπάθεια του μπλογκ μετά από ένα χρόνο ζωής πρέπει να σταματήσει; Είναι αρκετή η ικανοποίηση από την ολοκλήρωση ενός ίσως απωθημένου ή η πρόσκαιρη συμμετοχή στα κοινά; Όχι. Όπως μια ευχάριστη σκέψη της μιας στιγμής δεν παύει την διαρκή σκέψη και εγρήγορση, έτσι και εμείς δεν πρόκειται να σταματήσουμε να γράφουμε, να κινούμαστε, και ναι, κάποιες φορές να χαλάμε την διάθεση κάποιων.

Ενας χρόνος μετά λοιπόν μας βρίσκει, αλλαγμένους, πιο ώριμους, πιο έτοιμους να συνεχίσουμε να μιλάμε φωναχτά και να κάνουμε κάποιους να χάνουν τον ύπνο τους. Δεν έχουμε λοιπόν τέλος εποχής, αλλά τέλος μιας χρονιάς και αρχή μιας νέας… Ελάτε μαζί μας, έτσι ώστε να γιορτάσουμε μαζί και τα επόμενα γενέθλια…

Τα πάρτη της μονίς

Αφίσες, αφίσες, αφίσες. Αφίσες μικρές, αφίσες μεγάλες, αφίσες Α3, Α2, αφίσες ιλουστρασιόν, αφίσες απλές, αφίσες κολλημένες με ψαρόκολλα, με ταινία, αφίσες μαύρες, άσπρες, εμπριμέ, σκισμένες, άθικτες. Αφίσες λογιών-λογιών και όλων των ειδών. Μια βόλτα στη σχολή μας μπορεί εύκολα να μας φανερώσει το σύγχρονο εκτυπωτικό θαύμα που συντελείται σε όλα τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας. Τόνοι μελάνι και χαρτί από ατυχή δέντρα και άπειρες εργατοώρες αναλώνονται κάθε χρόνο για να ικανοποιήσουν οι παραταξιακοί φορείς μας τις προπαγανδιστικές τους ορέξεις.

Βέβαια δεν αρκεί βέβαια στο μυαλό των…εκπροσώπων (;) μας να κολλήσουν μια-δυο αφισούλες, έτσι για πληροφόρηση βρε αδελφέ. Πρέπει να γεμίσουν τον τοίχο απ’άκρη σε άκρη, από την κορφή ως τα νύχια, να δημιουργήσουν ένα γκροτέσκο pop μοτίβο ώστε να σου δηλώσουν ότι υπάρχουν.

Αυτή η αφισορύπανση βέβαια δεν είναι η μόνη παραφωνία σε αυτή την επικοινωνιακή πολιτική. Κάποιες φορές οι απανταχού παραταξιακοί γραφίστες ξεπερνάνε τον ίδιο τους τον εαυτό και καταφέρνουν να κάνουν αφίσες με κατάφωρα προσβλητικό περιεχόμενο για εσένα τον ίδιο και για την όποια αντίληψη των πραγμάτων έχεις.

Στις αφίσες δε που καταφέρνουν να σοκάρουν ακόμα και τους μυημένους την πρωτιά έχει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μια παράταξη που έχει αποδείξει μακράν ότι ξέρει να μπερδεύει την πολιτική με τα (απολιτίκ;) μπουζούκια, τα glamorous πάρτυ της παραλιακής, και όλες εκείνες γενικά τις καταστάσεις τις οποίες κάθε φοιτητής επιζητά από τον πολιτικό του φορέα. Οι αφίσες των πάρτυ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ λοιπόν είναι από μόνες τους ένα κεφάλαιο για όποιον θέλει να εντρυφήσει στην παραταξιακή καφρίλα. Συνήθως αρκούνται στο να διαφημίζουν τα φτηνά ποτά τους με φόντο κάποιο trendy σκηνικό από κάποιο bar, και άρα μας αφήνουν απαθείς. Σε ειδικές περιπτώσεις όμως, βγάζουν στο κοινό την πραγματική αντίληψη που έχουν οι ΔΑΠίτες για τα ‘πολιτικά’ τους πάρτυ, και για τα πολιτικά ζητήματα γενικότερα.

Συνέχεια

Το βασίλειό μου για μια πληροφορία

Πληροφορίες. Συστατικό απαραίτητο. Για τα πάντα. Για να πας κάπου, για να φτιάξεις ένα φαΐ, για να πάρεις μια απόφαση. Άρα, όποιος έχει τις πληροφορίες, έχει δύναμη. Πρώτον γιατί ξέρει, δεύτερον γιατί τις δίνει όπου αυτός θέλει. Είναι ατού να μην έχει ο άλλος τις πληροφορίες που έχεις εσύ.

Στο ψητό λοιπόν. Όπως και παντού, έτσι και στη σχολή μας, χρειάζεσαι πληροφορίες για να επιβιώσεις. Τι έγινε στο μάθημα που έχασες, τι γίνεται με το επάγγελμα, τι ψηφίστηκε στη συνέλευση φοιτητών ή στη συνέλευση τμήματος, πότε γίνονται οι αιτήσεις για το εράσμους και τι χρειάζεται κλπ. Τι βλέπουμε όμως; Αν θες να μαθεις, ή θα ρωτήσεις τον κολλητό σου (ο οποίος το πιο πιθανό θα είναι να είναι το ίδιο άσχετος με σένα και μένα) ή θα περιφέρεσαι από τομέα σε τομέα και από γραμματεία σε γραφείο ή θα μπεις στα κομματικά φόρουμ.

Για τον κολλητό δε θα σχολιάσω τίποτα, άλλωστε όλοι στην ίδια φάση είμαστε, δε μπορούμε να τα ξέρουμε όλα. Οι γραμματείες βέβαια, ακόμα και τέλεια να ήταν οργανωμένες, δεν είναι εύκολο να οργανωθούν κεντρικά, ειδικά όταν δεν υπάρχει και τρελή θέληση συντονισμού. Πάλι καλά δηλαδή που έχει αρχίσει και λειτουργεί και το my courses και βλέπουμε και λίγη προκοπή. Ας περάσουμε όμως στο πιο σημαντικό κομμάτι. Συνέχεια