Θέλει θάρρος να φεύγεις από την Ελλάδα…

Εμπνεύστηκα από το παρόν άρθρο, το οποίο παίρνει θέση στο brain drain που αντιμετωπίζουμε: http://www.lifo.gr/lifoland/you-send-it/26215. Δ Όσοι φύγατε από την Ελλάδα, λοιπόν, είστε λιγόψυχοι. Θέλει περισσότερο κουράγιο να μένεις εδώ. Συμφωνώ και εγώ με αυτή την άποψη, και θα ήθελα να το αναλύσω με το δικό μου άρθρο-response (η ελαφριά παραλλαγή του ονόματος εξυπηρετεί απλά συγκριτικούς σκοπόυς, επ’ουδενί δεν μειώνω ή ειρωνεύομαι τον original συγγραφέα. Απλά ήθελα να γράψω ένα άρθρο-καθρέφτη της αντίθετης άποψης):

Θέλει θάρρος να φεύγεις από την Ελλάδα…

Από την Λόλα Πιλίτη

488285_taxidiotis_828204057

«Σε αυτή τη χώρα δε μπορεί να ζήσει κανένας πια!»  

Πόσες φορές ακούσαμε αυτή τη φράση και μάλιστα συνοδευόμενη από μια άλλη, «το μόνο που μένει στους νέους που μπορούν ακόμα είναι να σηκωθούν να φύγουν, για οπουδήποτε εκτός από δω». Παχιά λόγια, δακρύβρεχτα, έχουν τη στόφα από τη μετανάστευση των 60s τη σκληρή, αρέσουν στον κόσμο. Είναι και κάτι σαν αστικός μύθος που αναμασάται: όλοι το λένε, λίγοι το μπορούν. Κυρίως γιατί τα πράγματα έξω και αυτά δεν είναι καθόλου καλά, «δε μας θέλουν». Χωρίς κάποιο ισχυρό χαρτί, χωρίς κάποια εκπαίδευση, με αυτή την ημιμαθή κατάσταση αδράνειας δηλαδή στην οποία οι περισσότεροι είχαν προσαρμοστεί να συμπεριφέρονται επαγγελματικά και προσωπικά εδώ οι ξένοι δεν ενδίδουν.

Μόνη λύση φαντάζει λοιπόν η αυτοεξορία, αλλά δεν είναι εύκολη. Το χε πει και ο Παυλίδης άλλωστε: να ρίξεις μαύρη πέτρα και να φύγεις για πάντα, αλλά να πας που; Το κοντέρ βέβαια δεν είναι τερματισμένο, δεν τερματίσθηκε ποτέ και καλύτερα να μείνει στα τριάντα, εδώ μπορεί να είναι σκατά, αλλά το δίχτυ, η οικογένεια, οι φίλοι αντέχουν ακόμη. Που να μπαίνεις στη λούμπα να φεύγεις τώρα, να προσπαθείς να ριζώσεις σε ξένο έδαφος. Ξέρεις και τις ιστορίες των φίλων σου, πόσο ολομόναχοι νιώθουν, πόσο τους εξαντλεί η ρουτίνα και ο  καιρός, πόσο παγωμένα και ειρωνικά τους συμπεριφέρονται. Δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο ακούγεται, σκέφτεσαι: όλοι το λένε, λίγοι το τολμάνε. Οι περισσότεροι το μετανιώνουν.

Είναι βέβαια και το άλλο: το να μένεις εδώ είναι αυτοκαταστροφικό, είναι όμως και πολύ θετικό,από μία πατριωτική σκοπιά. «Αν μείνω εδώ θα προσπαθώ για το καλύτερο», λες, «με το μικρόκοσμό μου θα αλλάξω τη χώρα». Ωραία σκέψη, όμορφη, σε γαληνεύει. Βολική. Θα παλέψεις εδώ, θα αντέξεις. Μέχρι να προσπαθήσεις να πιάσεις δουλειά,  παίρνεις 700 μεικτά,  σου φεύγουν τα μισά στο ταμείο και στους φόρους. Δεν έχεις να βάλεις πετρέλαιο φέτος, τη βγάζεις με μία αλογόνου, «θα αντέξω όμως», λες, «σου έμεινε η ελευθερία να μένεις σπίτι σου». Το σπίτι σου είναι ένα μπετονένιο κλουβί στην Κυψέλη. Δεν έχεις λεφτά να φύγεις, θες να φύγεις. Ο μικρόκοσμός σου πρέπει να αντέξει. Απολύθηκες. Έχεις όμως ωραίες ιδέες, «καινοτόμες» τις λένε στα κανάλια. Η άδεια που περίμενες για την επιχείρησή που έστηνες βέβαια δε βγαίνει, έχει αργήσει έξι μήνες, «αν είχες κάποιον μέσα θα ήταν καλύτερα τα πράγματα» σου λένε. Όλα έχουν σταματήσει, η αδράνεια είναι τεράστια. Αλλά είσαι πεπεισμένη, προσπαθείς, προσπαθείς για το καλύτερο. Και ο Σίσυφος προσπαθούσε.

Παράλληλα ακούς τους φίλους σου, θυσίασαν πολλά, έρχονται δύο εβδομάδες στη χώρα, τα πάνε όμως καλύτερα. «Αν το θέλεις και το παλεύεις, έχει ευκαιρίες έξω». Οι περισσότεροι έχουν δουλειά, κάποιοι έκαναν οικογένεια. Κτίζουν τη ζωή τους. «Είναι προδότες», σου λένε όμως οι φίλοι στο καφέ που κάθεστε κάθε μέρα, «δεν έκατσαν εδώ να δουλέψουν. Επέλεξαν την εύκολη λύση της φυγής. Είναι λιποτάκτες». Οι ίδιοι βέβαια έχουν ακόμη το πόστο στο γραφείο του δημάρχου, δεν τους αγγίξανε. Είναι από γνωστό τζάκι. «Κάναμε αγώνα για να σώσουμε το δημόσιο», άλλωστε σου εξηγούν, «για να μην απολυθούν οι συνάδελφοι». «Τα δικαιώματά μας».  «Ο αγώνας μας». Κάδρο αριστεροσύνης για το μικρόκοσμό τους, για το δικό σου μικρόκοσμο, τον γκρεμισμένο στον οποίο πιστεύεις ακόμη, μόνο λόγια θολής αλληλεγγύης.

Εσύ είσαι ακόμη άνεργη. Οι γονείς σου αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα, η σύνταξη έφυγε. Υπάρχουν προβλήματα, ο ΕΟΠΥΥ δε βοηθάει, οι γιατροί είναι λίγοι. Στο νοσοκομείο πληρώνεις τις γάζες. Προσπαθούν. Προσπαθείς. Επιμένεις. Απέναντι βρίσκεις ένα τεράστιο τοίχο, έχει την ίδια σάρκα με εσένα. Απέναντι, σκέφτεσαι, είναι η ίδια σου η πατρίδα. Σε ξερνάει, σε πεθαίνει. Θέλαμε, σκέφτεσαι, να μείνουν οι καλύτεροι. Μένουν μόνο οι ημέτεροι. Δεν πειράζει, λες, τουλάχιστον κάνω το καθήκον μου, δεν την πρόδωσα. Θα την ξανακάνω υγιή, όμορφη και ηλιόλουστη. Θα μοιάζει με ποίημα του Ελύτη, τους λες. Ο απέναντι μειδιάζει, «τι ρομαντικές μαλακίες λες πάλι, σκέτη θολοκουλτούρα είσαι ρε Λολάκι. Σε κόβω για ΣΥΡΙΖΑ».

 

8 Σχόλια

  1. Αυτό που χρειαζόμαστε εδώ είναι μια καλή εθνοκάθαρση… όχι από τους ξένους και τους αλλοεθνείς… από τους κοπρίτες και τα κομματόσκυλα. Γιατί από μόνοι τους δεν λένε να ψωφήσουν να ξεβρωμίσει ο τόπος

  2. Εξαιρετικό κείμενο μωρή λουλού!

    Η όλη συζήτηση για το ποιος το έχει μεγαλύτερο το θάρρος είναι
    τελείως άτοπη. Γιατί θέλει επίσης πολύ θάρρος να σηκωθείς και να πας σε έναν τόπο που δεν έχεις πάει ούτε ως τουρίστας με 2-3 χιλιάρικα στο κωλότσεπο να πληρώσεις την προκαταβολή του ενοικίου και τα πρώτα σου έξοδα. Όπως θέλει πολύ θάρρος να είσαι μόνος όταν τρως, όταν έχεις κάποιο πρόβλημα υγείας, όταν…. όταν…

    Η ζωή στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη αυτή τη στιγμή, όπως δυσκολίες υπάρχουν και έξω. Διαφορετικού είδους, αλλά υπάρχουν. Μην υποτιμούμε λοιπόν όσους αποφάσισαν να φύγουν, γιατί είδαν πώς όχι μόνο δεν βελτιώνεται κάτι, αλλά 13% των συμαπτριωτών του θεωρούν ως λύση τα χρυσαύγουλα.

    • Δε νομίζω ότι ο σκοπός ήταν να μετρήσουμε το θάρρος της μίας ή της άλλης επιλογής. Προσωπικά μίλησα μόνο για εκείνους που αποφασίζουν να μείνουν ούτε και ισχυρίστηκα ότι το αντίθετο είναι εύκολο. Εγώ αναφέρθηκα στη δική μου επιλογή και μόνο.

  3. Ωραία η απάντησή σου. Να διευκρινήσω όμως ότι δεν είμαι ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε έκρινα εκείνους που φεύγουν, έχοντας ζήσει 12 χρόνια στο εξωτερικό έγραψα μόνο γι’αυτούς που συνειδητά αποφασίζουν να μείνουν χωρίς να κρίνω εκείνους που φεύγουν. Δεν είπα ότι όσοι μένουν είναι ήρωες και όσοι φεύγουν δεν είναι.

    • Γειά σου Λίλα και ευχαριστώ για την απάντηση,

      το άρθρο δεν έχει (ελπίζω) επιθετικό χαρακτήρα ούτε θέλει να μειώσει το δικό σου – το έγραψα απλά με «προβοκατόρικη» διάθεση, χωρίς να θέλω να σε προσβάλλω φυσικά, απλά για να αντιστρέψω τον άξονα του δικού σου και για να τονίσω διαφορετικά κάποια σημεία του, δίνοντας μία άλλη άποψη. Πέραν της δικής σου επιχειρηματολογίας η οποία είναι σεβαστή, ακούω συχνά-πυκνά τη μηδενιστική και λίγο (;) μανιχαϊστική άποψη ότι «όποιος φεύγει είναι προδότη(ς)» και θα ήθελα να παρουσιασω και την άλλη όψη.

  4. Και επίσης να σημειώσω ότι είμαι και ελαφρώς χαζή από ότι φαίνεται και μόλις τώρα κατάλαβα την ειρωνεία με το ΣΥΡΙΖΑ

  5. Τα σκεφτηκες πολυ αυτα για να τα πεις;σιγα ρε πατριωτη τις δεκαρας να πουμε,δεν εμεινες ανεργος και δεν εχεις κανεναν να ταισεις μαλλον γιαυτο τα ες αυτα,οταν μεινεις ανεργος δεν θα εχεις μια και θα σου ερχονται να πληρωσεις τοσα στα λαμογια μετα ελα να μας ξαναγραψεις γιαυτο το θεμα και αν αξιζει να μεινεις εδω,να αγωνιστω για ποιον;για ενα κρατος που με τρωει τα σωθηκα;αντε καλη σου νυχτα ελλαδιτσα,δεν μας προσφερεις τιποτα πλεον,τιποτα ομως

    • Δεν πήρες μυρωδιά από την ειρωνία του άρθρου ε; διάβασε πρώτα το άρθρο της lifo και αν το καταλάβεις, και καταλάβεις και την απάντηση, τα ξαναλέμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: