πάρει cd;

είδα όραμα σήμερα.Μπορεί να την έχω ψωνίσει, αλλά μάλλον είμαι ο μένταλιστ που ψάχνει ο γκέλερ. Απλά δεν μπορώ να το αποδείξω ακόμα.

Είδα λέει, ότι ήμουν σε ένα επάγγελμα, σαν του πολιτικού μηχανικού ένα πράγμα, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, σε ένα χώρο σαν την Ευρώπη, σε δέκα , το πολύ, χρόνια από τώρα. Και πήγαν οι εταιρίες που είχαν τα γραφεία, μελετητικά και κατασκευαστικά, σε χώρες πολύ φτηνού εργατικού δυναμικού, πες με κινα , ινδια , πακισταν, και προσέλαβαν (με δελτίο πάντα) μηχανικούς σαν και εμάς για να δουλεύουν στις εταιρίες τους. Τους έμαθαν και κανα δυο κανονισμούς, βασικά ελληνικά, τους έδιναν και απο 500 ευρώ το μήνα και όλα κομπλέ…Οταν βέβαια έπρεπε να βάλει κάποιος την υπογραφή, την έβαζαν τα αφεντικά που φαινόντουσαν στην εταιρία…Κ τα αφεντικά κονομάγανε, οι πακιδες το γλεντάγανε γιατί τα 500 είναι περιουσία στη χώρα τους και εμείς επειδή δεν μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε τους σχεδόν τσάμπα, παίζαμε κιθαρούλα σε καμια ταβέρνα. Τελικά καλά έκανε και με πίεσε η μάνα μου να μάθω κιθάρα.

Εκαστος στο είδος του

Το να έχεις σε ένα σύνθετο έργο περιπτώσεις όπου διαφορετικές ειδικότητες θα συνεργαστούν και συχνά θα φτάσουν και στην σύγκρουση, είναι πράγμα αναπόφευκτο αλλά και αναγκαίο.

Οταν όμως τα όρια ξεπερνιώνται και ο ένας νομίζει ότι κάνει καλύτερα την δουλειά του άλλου, και μπορεί να έχει γνώμη πάνω από τον ειδικό (γιατί απλά «ξέρει»), τότε σου τη δίνει στα νεύρα. Τότε είναι που άλλος δουλεύει, άλλος πληρώνεται, όλοι μπλέκουμε τα μπούτια μας και κάποιος τρώει το κεφάλι του.

Και σου τη δίνει πραγματικά όταν συνειδητοποιείς ότι όλη η κοινωνια μας έχει αυτή τη μορφή, τη μορφή του ξερόλα!