Τέλος Εποχής

Η χτεσινή μέρα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες…για τη γειτόνισσα, τον φούρναρη της γειτονιάς μου και για αρκετούς γνωστούς μου… Όχι όμως για μια παρέα περίεργων. Ένας χρόνος πέρασε από την μέρα που εμφανιστήκαμε επίσημα και αποφασίσαμε να φιλοξενούμε επίσημα τον λόγο μας σε δικό μας, ηλεκτρονικό, χώρο και έτσι γεννήθηκε ο χώρος της Αυθαίρετης Δόμησης.

Περάσαμε μέσα από συναντήσεις, συζητήσεις, πολλά κείμενα, διαφωνίες, ταραχές, εκπλήξεις και πολλή χαρά… Χαρά γιατί κάναμε κάτι που γουστάραμε και μάλιστα για πολύ καιρό και μάλιστα καταφέραμε να το κάνουμε χωρίς να έχουμε κάποιον κομματικό δερβέναγα πάνω από το κεφάλι μας να μας λέει τι θα κάνουμε. Και δεύτερον γιατί επιβεβαιώθηκε ξανά ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και θέλει να μιλήσει και να σκεφτεί ελεύθερα όπως επίσης ότι τα κεφάλια φοβούνται κάθε ελεύθερη σκέψη, και προσπαθούν ή να την καπελώσουν ή να την σβήσουν. Ευτυχώς περάσαμε αλώβητοι και πιο δυνατοί από τα έμπόδια που βρήκαμε είτε αυτά ήταν φυσικά είτε τεχνητά.

Πετύχαμε όμως και κάτι άλλο. Υπήρξαμε η σπίθα για μια ιδέα που κυκλοφορούσε χρόνια και αποτελούσε κάτι αναγκαίο για την σχολή και για τους φοιτητές. Μετά από το ενδιαφέρον που προξένησε το μπλογκ, μαζεύτηκαν δραστήριοι άνθρωποι και έφτιαξαν το φόρουμ της σχολής, προσπαθώντας να κάνει κάτι που θα μας βοηθάει όλους, χωρίς να κοιτάει χρώματα και ανταποδωτικές χάρες.

Είναι αυτά όμως αρκετά έτσι ώστε να πούμε ότι η προσπάθεια του μπλογκ μετά από ένα χρόνο ζωής πρέπει να σταματήσει; Είναι αρκετή η ικανοποίηση από την ολοκλήρωση ενός ίσως απωθημένου ή η πρόσκαιρη συμμετοχή στα κοινά; Όχι. Όπως μια ευχάριστη σκέψη της μιας στιγμής δεν παύει την διαρκή σκέψη και εγρήγορση, έτσι και εμείς δεν πρόκειται να σταματήσουμε να γράφουμε, να κινούμαστε, και ναι, κάποιες φορές να χαλάμε την διάθεση κάποιων.

Ενας χρόνος μετά λοιπόν μας βρίσκει, αλλαγμένους, πιο ώριμους, πιο έτοιμους να συνεχίσουμε να μιλάμε φωναχτά και να κάνουμε κάποιους να χάνουν τον ύπνο τους. Δεν έχουμε λοιπόν τέλος εποχής, αλλά τέλος μιας χρονιάς και αρχή μιας νέας… Ελάτε μαζί μας, έτσι ώστε να γιορτάσουμε μαζί και τα επόμενα γενέθλια…

2 Σχόλια

  1. Αλλαγμένοι? ώριμοι? έτοιμοι? Δε ξέρω τι είδους εμπειρίες είχες στον στρατο και πως εξελίχτηκες αλλά εδώ δεν άλλαξαν και πολλά!
    Οσο για το παρτυ γενεθλίων που λες φέρε τη γειτόνισσα για μένα και το φούρναρη για τον Αυνάν και θα μαστε εντάξει… μη ξεχάσω και το μερδε, την αφοδευτική κονσέρβα! Δυστυχως παραείναι ιδιοτροπος στα παρτι σε σημείο αλλλεργίας, γι αυτο αντι να έρθει, να κατσει να γράψει κατι επετειακό σα πρωτοεμπνευστης!
    Τέλος έχω να προσθέσω ότι είμαι ιδιαίτερα περήφανος τόσο για το blog όσο κυρίως για τα παιδιά της παρέας αυτής όχι γιατί τους θεωρώ φίλους μου αλλά γιατί έχουν σταθερή καρδιά και ανοιχτό μυαλό χωρίς να φοβούνται τις προκλήσεις!
    μπζζζζζ…… μ χοθν απαγαγειδσβ…..μπζζ δσαδκινδυνεύει η δσζωήμνβμ μουωχψωδσ…μπζζζζζ

  2. Κλαψ Λυγμ…με συγκίνησες ρε μπαγάσα…να ξελάσπωνες και τη λαϊκή γωνία από την Καϊλή και θα δεχόμουν να πάω σε όποιο πάρτυ γούσταρες :D:D

    Και εγώ με τη σειρά μου να μας ευχηθώ χρόνια μας πολλά. Συγγνώμη που δεν συμμετείχα αλλά με έφαγε η αθάνατη ελληνική επαρχία. Θα συμμετάσχω όμως στα μεθεόρτια οπότε αναμένατε. 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: