Τέλος Εποχής

Η χτεσινή μέρα ήταν μια μέρα σαν τις άλλες…για τη γειτόνισσα, τον φούρναρη της γειτονιάς μου και για αρκετούς γνωστούς μου… Όχι όμως για μια παρέα περίεργων. Ένας χρόνος πέρασε από την μέρα που εμφανιστήκαμε επίσημα και αποφασίσαμε να φιλοξενούμε επίσημα τον λόγο μας σε δικό μας, ηλεκτρονικό, χώρο και έτσι γεννήθηκε ο χώρος της Αυθαίρετης Δόμησης.

Περάσαμε μέσα από συναντήσεις, συζητήσεις, πολλά κείμενα, διαφωνίες, ταραχές, εκπλήξεις και πολλή χαρά… Χαρά γιατί κάναμε κάτι που γουστάραμε και μάλιστα για πολύ καιρό και μάλιστα καταφέραμε να το κάνουμε χωρίς να έχουμε κάποιον κομματικό δερβέναγα πάνω από το κεφάλι μας να μας λέει τι θα κάνουμε. Και δεύτερον γιατί επιβεβαιώθηκε ξανά ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και θέλει να μιλήσει και να σκεφτεί ελεύθερα όπως επίσης ότι τα κεφάλια φοβούνται κάθε ελεύθερη σκέψη, και προσπαθούν ή να την καπελώσουν ή να την σβήσουν. Ευτυχώς περάσαμε αλώβητοι και πιο δυνατοί από τα έμπόδια που βρήκαμε είτε αυτά ήταν φυσικά είτε τεχνητά.

Πετύχαμε όμως και κάτι άλλο. Υπήρξαμε η σπίθα για μια ιδέα που κυκλοφορούσε χρόνια και αποτελούσε κάτι αναγκαίο για την σχολή και για τους φοιτητές. Μετά από το ενδιαφέρον που προξένησε το μπλογκ, μαζεύτηκαν δραστήριοι άνθρωποι και έφτιαξαν το φόρουμ της σχολής, προσπαθώντας να κάνει κάτι που θα μας βοηθάει όλους, χωρίς να κοιτάει χρώματα και ανταποδωτικές χάρες.

Είναι αυτά όμως αρκετά έτσι ώστε να πούμε ότι η προσπάθεια του μπλογκ μετά από ένα χρόνο ζωής πρέπει να σταματήσει; Είναι αρκετή η ικανοποίηση από την ολοκλήρωση ενός ίσως απωθημένου ή η πρόσκαιρη συμμετοχή στα κοινά; Όχι. Όπως μια ευχάριστη σκέψη της μιας στιγμής δεν παύει την διαρκή σκέψη και εγρήγορση, έτσι και εμείς δεν πρόκειται να σταματήσουμε να γράφουμε, να κινούμαστε, και ναι, κάποιες φορές να χαλάμε την διάθεση κάποιων.

Ενας χρόνος μετά λοιπόν μας βρίσκει, αλλαγμένους, πιο ώριμους, πιο έτοιμους να συνεχίσουμε να μιλάμε φωναχτά και να κάνουμε κάποιους να χάνουν τον ύπνο τους. Δεν έχουμε λοιπόν τέλος εποχής, αλλά τέλος μιας χρονιάς και αρχή μιας νέας… Ελάτε μαζί μας, έτσι ώστε να γιορτάσουμε μαζί και τα επόμενα γενέθλια…

1 χρόνος…αυθαιρεσίας…

Αυθαίρετη δόμηση;Ναι, αυθαίρετη, γιατί θέλησε να δώσει μία διαφορετική χροιά έκφρασης, πέρα από τα παραξιακό σύστημα και να μιλήσει χωρίς ταμπέλες, σε πείσμα του ότι για να μιλήσεις στη γενική συνέλευση και να τύχεις στην προσοχή του ακροατηρίου πρέπει να ανήκεις σε παράταξη. Λες και δε μπορεί ο καθένας να έχει δική του άποψη ακόμη και σε κόμμα να ανήκει. Με τούτο εδώ προσπαθήσαμε να εκφραστούμε ελεύθερα για θέματα της σχολής μας, της παιδείας, της επιστήμης, του επαγγελματικού μας μέλλοντος και οτιδήποτε άλλου. Και είναι πραγματικότητα ότι προβληματισμός υπάρχει πολύς στους φοιτητές και είναι υπέροχο να τον μοιράζονται μεταξύ τους. Εξάλλου και οι φοιτητές το Νοέμβρη του 73 για την ελευθερία αγωνίστηκαν και η ελευθερία της έκφρασης αξίζει σε καθένα μας. Σήμερα που η τεχνολογία βοηθά κινήσεις, όπως η Αυθαίρετη Δόμηση και το MQN βοηθούν στο να ανακαλύψουμε ότι έχουμε περισσότερα κοινά ως φοιτητές παρά κομματικούς διαχωρισμούς και να το εκμεταλλευτούμε προς το καλό όλων μας και της σχολής.

Ευχαριστώ όσους το σκέφτηκαν , το υλοποίησαν και στηρίζουν αυτό το μπλογκ και ελπίζω να συνεχίσει δημιουργικά να αποτελεί χώρο προβληματισμού και ελεύθερης έκφρασης…Χρόνια πολλά Αυθαίρετη Δόμηση!