Τα πάρτη της μονίς

Αφίσες, αφίσες, αφίσες. Αφίσες μικρές, αφίσες μεγάλες, αφίσες Α3, Α2, αφίσες ιλουστρασιόν, αφίσες απλές, αφίσες κολλημένες με ψαρόκολλα, με ταινία, αφίσες μαύρες, άσπρες, εμπριμέ, σκισμένες, άθικτες. Αφίσες λογιών-λογιών και όλων των ειδών. Μια βόλτα στη σχολή μας μπορεί εύκολα να μας φανερώσει το σύγχρονο εκτυπωτικό θαύμα που συντελείται σε όλα τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας. Τόνοι μελάνι και χαρτί από ατυχή δέντρα και άπειρες εργατοώρες αναλώνονται κάθε χρόνο για να ικανοποιήσουν οι παραταξιακοί φορείς μας τις προπαγανδιστικές τους ορέξεις.

Βέβαια δεν αρκεί βέβαια στο μυαλό των…εκπροσώπων (;) μας να κολλήσουν μια-δυο αφισούλες, έτσι για πληροφόρηση βρε αδελφέ. Πρέπει να γεμίσουν τον τοίχο απ’άκρη σε άκρη, από την κορφή ως τα νύχια, να δημιουργήσουν ένα γκροτέσκο pop μοτίβο ώστε να σου δηλώσουν ότι υπάρχουν.

Αυτή η αφισορύπανση βέβαια δεν είναι η μόνη παραφωνία σε αυτή την επικοινωνιακή πολιτική. Κάποιες φορές οι απανταχού παραταξιακοί γραφίστες ξεπερνάνε τον ίδιο τους τον εαυτό και καταφέρνουν να κάνουν αφίσες με κατάφωρα προσβλητικό περιεχόμενο για εσένα τον ίδιο και για την όποια αντίληψη των πραγμάτων έχεις.

Στις αφίσες δε που καταφέρνουν να σοκάρουν ακόμα και τους μυημένους την πρωτιά έχει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μια παράταξη που έχει αποδείξει μακράν ότι ξέρει να μπερδεύει την πολιτική με τα (απολιτίκ;) μπουζούκια, τα glamorous πάρτυ της παραλιακής, και όλες εκείνες γενικά τις καταστάσεις τις οποίες κάθε φοιτητής επιζητά από τον πολιτικό του φορέα. Οι αφίσες των πάρτυ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ λοιπόν είναι από μόνες τους ένα κεφάλαιο για όποιον θέλει να εντρυφήσει στην παραταξιακή καφρίλα. Συνήθως αρκούνται στο να διαφημίζουν τα φτηνά ποτά τους με φόντο κάποιο trendy σκηνικό από κάποιο bar, και άρα μας αφήνουν απαθείς. Σε ειδικές περιπτώσεις όμως, βγάζουν στο κοινό την πραγματική αντίληψη που έχουν οι ΔΑΠίτες για τα ‘πολιτικά’ τους πάρτυ, και για τα πολιτικά ζητήματα γενικότερα.

Συνέχεια