Ιστορίες για αρκούδες

Εγκαινιάζοντας μια νέα κατηγορία άρθρων,αυτής των «Συναδελφικών Ιστοριών η οποία θα φιλοξενεί κείμενα συγγραφέων που δεν αρθρογραφούν στην Αυθαίρετη Δόμηση,σας παρουσιάζουμε με τιμή το παρακάτω άρθρο του συνάδελφου sakostoubox από το blog: http://sakostoubox.wordpress.com. Ελπίζουμε να σας αρέσει όσο και σε εμάς!

Ευχαριστούμε τον sakostoubox για την ευγενική του παραχώρηση!

Enjoy!

__________________________________________________________

polarbearrug1ho8.jpg

Εκεί που όλα δείχνουν να πάνε καλά και έχεις προετοιμαστεί επαρκώς… Εκεί που ξυπνάς με τις καλύτερες των διαθέσεων και ξεκινάς για το ΕΜΠ στις 8.00 το πρωί και ο καθαρός ουρανός σε κάνει να σκεφτείς ότι “η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται”… Εκεί που πιάνεις θέση πίσω πίσω γωνία στο αμφιθέατρο 107 και τοποθετείς τα σκονάκια σε στρατηγικά σημεία… Εκεί που είσαι σίγουρος για την επιτυχία την ώρα που ο καθηγητής μοιράζει τα θέματα και περιμένεις με αγωνία να τα πάρεις κι εσύ… Εκεί ακριβώς εσύ παίρνεις τα θέματα και η ψυχολογία σου την κάτω βόλτα. Σώματα, σωματίδια, διανύσματα, ροπές, ορμές και στροφορμές σου επιτίθενται από όλες τις μεριές. Την γλιτώνεις με λίγα στραμπουλήγματα και ελαφρές εκδορές. Τώρα όμως έρχεται η πιο δύσκολη δοκιμασία. Η άσκηση με τα ρευστά. Δεν μασάς. Δεκατρία εξάμηνα στο ΕΜΠ είναι αρκετά για να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι στις μεγαλύτερες δυσκολίες. Με χάρη που θα ζήλευε και ακροβάτης του τσίρκου Μεντράνο, γράφεις στα @@ σου την γωνιακή επιτάχυνση των σωματιδίων του νερού που στροβιλίζονται από κάτω σου και περνάς πάνω από το φράγμα του σχήματος της άσκησης, γλιτώνοντας από βέβαιο πνιγμό. Ακόμα δεν έχεις συνέλθει καλά καλά από τη Φυσική Ι και ήδη ξανανεβαίνεις τα σκαλοπάτια του ιστορικού κτιρίου Γκίνη κατευθυνόμενος και πάλι προς το αμφιθέατρο 107. Στον ίδιο μέρος που πριν λίγη ώρα έιχες ζήσει έναν εφιάλτη. Ένα κακό προαίσθημα σε κάνει να φοβάσαι ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Και δυστυχώς οι φόβοι σου επαληθεύονται. Τα χειρότερα (μερικοί τα λένε και θέματα) μόλις κάνουν την εμφάνισή τους. Τα κοιτάς ξανά και ξανά αλλά δεν σου μοιάζουν για θέματα Αντισεισμικής. “Μήπως έχω μπει σε λάθος αίθουσα και εδώ γράφουν Στατική ΙV?”, σκέφτεσαι. Η παρουσία όμως του κ. Σπυράκου επιβεβαιώνει αυτό που δεν θες να πιστέψεις. Στο μυαλό σου παίζουν διάφορα πιθανά σενάρια. Χαλαρώνεις και αναλογίζεσαι αν όλα αυτά είναι μια φάρσα. Του Φερεντίνου ίσως! Μα ναι, πως δεν το κατάλαβες από την αρχή? Και ο τύπος στην έδρα που είναι φτυστός ο κ. Σπυράκος, δεν είναι κ. ο Σπυράκος. Είναι ο Φερεντίνος μεταμφιεσμένος! Απόκριες έχουμε αλλωστε… Σηκώνεσαι από το θρανίο και με χαβαλέ ύφος φωνάζεις στον “Σπυράκο”: “Έλα, Φερεντίνο, σε κατάλαβα!!”. “Καθήστε στη θέση σας κύριε. Η εξέταση έχει αρχίσει”, έρχεται η απάντηση για να σε κατακεραυνώσει. Και τότε, λίγο πριν το τέλος του κόσμου, μια φωνή από μέσα σου σου υπενθυμίζει ότι “η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”. Γυρνάς και ρωτάς τον διπλανό “Συγγνώμη φίλε, τί μάθημα γράφουν εδώ? Στατική ΙV μήπως?”. Ο διπλανός σε κοιτάει με την ίδια απορία που θα κοιτούσε και ένα σμήνος ούφο να προσγειώνονται έξω από τη βιβλιοθήκη των Αρχιτεκτόνων και απαντά “αντισεισμική γράφουμε ρε φίλε”. Αυτό ήταν. Το άμέσως επόμενο δευτερόλεπτο βρίσκεσαι πάνω σε τετραόροφο κτίριο βάρους 3000 ΚΝ και 40% υπεραντοχή, το οποίο είναι κτισμένο πάνω σε γέφυρα με ιδιοπερίοδο Τ=0,37, τρεις ιδιομορφές και 4 υποστηλώματα διαστάσεων 0,3×0,6. Ξαφνικά γίνεται σεισμός και ο όροφός σου αποκτά μέγιστη επιτάχυνση PSA=0,43g. Καταβάλεις υπεράνθρωπες προσπάθειες να κρατηθείς όρθιος. Δεν τα καταφέρνεις. Προσπαθείς να σωθείς εφαρμόζοντας την απλή φασματική μέθοδο, χωρίς επιτυχία. Ολισθαίνεις και σωριάζεσαι στο πάτωμα. Κάνεις τον ανάποδο σταυρό σου και εύχεσαι το κτίριο να συμπεριφερθεί ελαστοπλαστικά με συντελεστή q=1,00. Μάταια. Η “ροπή διαρροής” κτυπά ευγενικά την πόρτα των υποστηλωμάτων και αυτά απαντούν “Περάστε”. Τα πάντα καταρρέουν μέσα σε σύννεφα σκόνης. Έχεις δύο επιλογές. Ή αφήνεις να παρασυρθείς και να γνωρίσεις όλες τις ιδιότητες του οπλισμένου σκυροδέματος την ώρα που σε καταπλακώνει ή σηκώνεσαι, παραδίδεις την κόλα σου και φεύγεις από το αμφιθέατρο πριν να είναι πολύ αργά. Φυσικά επιλέγεις το δεύτερο. Καθώς περνάς την πόρτα της εξόδου αισθάνεσαι άλλος άνθρωπος. “Τι κοινό έχουν οι πολικές αρκούδες με τα γραπτά μου σε αυτήν την εξεταστική?”, ρωτάς τον εαυτό σου. Και εκείνος, σκασμένος στα γέλια, σου απαντά: Χρώμα!

___________________________________________________________

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: