Μήπως τελικά μας αξίζει;

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, το μεσημεράκι μετά το μάθημα της Στατικής ΙΙ, μερίδα φοιτητών του 3ου έτους συγκεντρώθηκε στο γραφείο της προέδρου με αφορμή το θέμα της εκδρομής του έτους με το μάθημα της Τεχνικής Γεωλογίας στο 6ο εξάμηνο. Η παράσταση διαμαρτυρίας αυτή είχε αποφασιστεί ομόφωνα από τη συνέλευση του έτους την προηγούμενη Τετάρτη, όπου στην πλειοψηφεία τους οι τριτοετείς ήταν παρόντες. Ωστόσο, στην πρόεδρο μόλις 50 με 60 συμφοιτητές μας έκαναν τον κόπο να εμφανιστούν. Δικαιολογίες μάλλον ανύπαρκτες, καθότι το μάθημα τελείωσε στις 12.30, οπότε και έγινε η παράσταση διαμαρτυρίας, και ακολουθούσε γενική συνέλευση, δηλαδή ούτε μαθήματα ακολουθούσαν ούτε αναπληρώσεις ούτε οτιδήποτε άλλο, ενώ όλοι ήταν ενήμεροι από ανακοινώσεις στο αμφιθέατρο και στις αίθουσες μαθημάτων ήδη από την προηγούμενη βδομάδα. Το γραφείο της προέδρου πάνω από την γραμματεία είναι, όλοι το ξέρουν ή μπορούσαν εύκολα να το βρουν ρωτώντας οποιονδήποτε.

Τίθεται, λοιπόν, εύλογα το ερώτημα: οι απόντες, που προτίμησαν να πάνε για καφέ, να παίξουν μπάσκετ, να πάνε για φαγητό στο κυλικείο, να πάνε για ύπνο ή να πάνε να διαβάσουν, δεν ενδιαφέρονται για την εκδρομή, δεν ενδιαφέρονται για το ζήτημα; Δε μπορούσαν να αφιερώσουν μισή ώρα για κάτι τόσο απλό και άκοπο (το μόνο που απαιτούνταν ήταν η παρουσία τους), αλλά ταυτόχρονα τόσο σημαντικό; Εξαιρώντας αυτούς που είχαν κάτι έκτακτο και ίσως αυτούς που ξέρουν ότι δε θα συμμετάσχουν στην εκδρομή, όλοι οι υπόλοιποι έδειξαν χαρακτηριστική απάθεια και αδιαφορία.

Αυτομάτως, λοιπόν, μου έρχεται ξανά στο νου ένας ακόμη απλός συλλογισμός: μήπως τελικά μας αξίζει; Μήπως μας αξίζει που έχουμε ως επί το πλείστον (και κατά κοινή ομολογία) πρόχειρα, κακογραμμένα συγγράμματα; Μήπως μας αξίζει που δε μπορούμε να ενημερωθούμε για τα θέματα της σχολής αν δεν τρέξουμε πίσω από τις παρατάξεις (και πάλι αμφίβολο είναι αν θα μάθουμε κάτι); Μήπως μας αξίζει που τόσο καιρό δεν είχαμε κυλικείο και ακόμη δεν έχουμε λέσχη; Μήπως μας αξίζει που η εξεταστική μας συμπιέζεται; Μήπως μας αξίζει να πληρώνουμε για ένα αναφαίρετο αγαθό που οφείλει να προσφέρει το κράτος στους φορολογούμενους πολίτες του (εκπαίδευση); Μήπως μας αξίζει να κάνουμε μάθημα και να γράφουμε εξετάσεις σε βρώμικες αίθουσες με διαλυμένα έδρανα (κτίριο Γκίνη); Μήπως μας αξίζει να πληρώνουμε χρήματα για μία εκπαιδευτική εκδρομή, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του μαθήματος; Μήπως μας αξίζει η ημιμάθεια;

Η απάντηση είναι εξαιρετικά εμφανής: ναι, μάλλον μας αξίζει. Από τη στιγμή που δε συμμετέχουμε, που μένουμε απαθείς μπροστά στα γεγονότα, που μας αρέσει να είμαστε θεατές, άβουλα ερίφια, που κλεινόμαστε στο καβούκι μας και κοιτάμε τον εαυτούλη μας και μόνο, τότε προφανώς μας αξίζει και μας αξίζουν και πολύ χειρότερα. Και δε θα είναι έκπληξη αν έρθουν και πολύ χειρότερα (στη γωνία είναι – όχι του δρόμου αλλά σε μια γωνία του σπιτιού μας).

Ίσως πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε σε ποια τριάδα θα στοιχηματίσουμε: ενεργοποίηση, συμμετοχή, αυτενέργεια ή απάθεια, ατομικισμός, προβατοποίηση; Και είναι μάλλον προφανές ποια τριάδα δε θα μας στείλει ποτέ στον κουβά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: